«Όχι στους “νεκρούς” ηθοποιούς»

Στη σχέση ηθοποιού και θεατή δεν χωρά υποκρισία υποστηρίζει ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης, που παίζει και σκηνοθετεί το «Σ΄ αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε» στο Θέατρο Εμπορικόν. «Μόνο τότε ο ηθοποιός μπορεί να ενδιαφέρει τον θεατή, νομίζω». Είναι σε διαρκή αναζήτηση οδών επικοινωνίας με τον θεατή για να συντηρεί τη σχέση μαζί του. Το ζητούμενο για εκείνον, το πρωταρχικό – σημειώνει- είναι η ζωντάνια επί σκηνής. Και μόνο όταν ο ηθοποιός είναι ο εαυτός του, όταν μιλά για «τις ιδιαιτερότητές του, τις φοβίες του, τις ανάγκες, τα θέλω, ακόμα και για πιο σκοτεινά σημεία του» μέσα από τον ρόλο του, συμβαίνει αυτό. Αλλιώς είναι «νεκρός».

Και ποιος είναι ο «νεκρός» ηθοποιός; «Εκείνος που υπάρχει στη σκηνή μέσα από μια στείρα επανάληψη ήχων και κινήσεων που ενδεχομένως όταν έκανε για πρώτη φορά μπορεί να είχαν πολύ ενδιαφέρον και επειδή πιθανότατα επαινέθηκε γι΄ αυτό προσπαθεί να επαναλάβει κάθε βράδυ τους ίδιους ήχους και κινήσεις. Αυτό όμως τον κάνει χάρτινο. Το θέατρο είναι επικοινωνία και δεν μπορεί παρά να αλλάζει καθημερινά, για τον απλούστατο λόγο ότι έχουμε να κάνουμε με τη βασικότερη παράμετρο της ζωής και της σκηνής· τον χρόνο. Κάθε μέρα είμαστε διαφορετικοί, κάθε μέρα και αυτοί που συναναστρεφόμαστε επί σκηνής είναι διαφορετικοί, το κοινό είναι διαφορετικό. Ο ηθοποιός πρέπει να μπαίνει όσο πιο άδειος και γυμνός γίνεται στη σκηνή, με την αθωότητα και τον ενθουσιασμό που μπαίνει ένα παιδί στο παιχνίδι του, και να προσπαθεί να δημιουργήσει το περιβάλλον για μια καλή παρτίδα».

Βηματίζει πάνω- κάτω καπνίζοντας μεταξύ της πρώτης σειράς καθισμάτων και της σκηνής, λέγοντας αυτά, λίγο πριν αρχίσει ακόμη μία παράσταση του έργου «Σ΄ αγαπώ σε λατρεύω, χωρίζουμε»

ΙΝFΟ

«Σ΄ αγαπώ, σε λατρεύω, χωρίζουμε» σε απόδοση Θοδωρή Πετρόπουλου στο Θέατρο Εμπορικόν (Σαρρή 11, Ψυρή, τηλ. 210-3211.750). Με τους Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, Βίκυ Σταυροπούλου, Μέμο Μπεγνή, Βάσω Γουλιελμάκη, Τζίνα Αλιμόνου, Πυγμαλίωνα Δαδακαρίδη.

που σκηνοθέτησε και στην οποία πρωταγωνιστεί. Οι ρόλοι δεν αποτελούν κανενός είδους στοίχημα για τον Χατζηπαναγιώτη. Δεν είναι θέμα κατάκτησης, ένα είδος κυνηγιού για συλλογή τροπαίων. «Ο ρόλος είναι το όχημα, το μέσον για τον ηθοποιό, για να μιλήσει για τον εαυτό του. Οι ρόλοι, επομένως, είμαστε εμείς. Όσο περισσότερα κομμάτια του εαυτού μας καταθέτουμε τόσο πιο καθαροί γίνονται οι ρόλοι. Τώρα αυτό το “εμείς” είναι μεγάλος τόπος. Διευρύνεται καθημερινά και αλίμονο αν δεν συνέβαινε αυτό. Τα ταξίδια της ψυχή μας, που τα έργα και οι ρόλοι μάς δίνουν τις αφορμές να κάνουμε, μεγαλώνουν συνεχώς τα σύνορα του χώρου μας».

Και η υποκριτική πού χωράει;
Δεν μου αρέσει να υποκρίνομαι, μου αρέσει να είμαι στη σκηνή. Ο Χορν έλεγε κάτι πολύ ωραίο πάνω σε αυτό, αν το θυμάμαι καλά. «Στη ζωή υποκρίνομαι υπέροχα, στη σκηνή ποτέ». Υποκρίνομαι σημαίνει πολλά πράγματα. Πάντως για εκείνο που προσπαθώ, μεταξύ εννιάμισι και εντεκάμισι το βράδυ, είναι να μην είμαι στη σκηνή ό,τι είμαι το υπόλοιπο του 24ώρου. Μια πτυχή του εαυτού μου που μπορεί να μην τη ζήσω στη ζωή. Στη σκηνή όμως θέλω να ζω, δεν θέλω να είμαι χάρτινος.


Αιώνιος μαθητής στο θέατρο

Μέσα στα τελευταία έξι χρόνια, ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης βρέθηκε μόλις δύο φορές να σκηνοθετείται από άλλους (από τον Κώστα Τσιάνο και τον Σταμάτη Φασουλή). Δεν θέλει να τον σκηνοθετούν άλλοι; Μήπως έχει «ψηλώσει» λίγο; «Αντιθέτως, λαχταρώ να έρθω σε επαφή με ανθρώπους που θαυμάζω τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζουν τη θεατρική πράξη. Είμαι ανοιχτός και διαθέσιμος να δοκιμάσω και να ψάξω πράγματα και δρόμους που ίσως δεν μου έχουν περάσει από το μυαλό. Όταν παύει ο ηθοποιός να είναι μαθητής στο θέατρο, όπως και στη ζωή άλλωστε, πεθαίνει».