ΜΑΤΙΕΣ Περί τζόγου

Κατηφορίζαμε, με τον Ντεμιράκο, από το Παγκράτι προς το Σύνταγμα. Φυσικά, λόγω ημερών, μιλούσαμε για μπαρμπούτια και πόκες. Ο Ντεμιράκος, παρών σε όλες τις τελετές σε πράσινα τραπέζια, μου έλεγε αποτελέσματα: ο Δημητράκης έχασε τετρακόσια, εγώ άλλα τόσα, ο Ηλίας άρπαξε μια χιλιάδα. Όσο για τον Γιωργάκη, είχε μεγάλη γκίνια.

Έτσι, γιορτιάτικα, έμεινε ξερός. Κατάξερος! Σαν καλαματιανό σύκο».

Κοντά στο Στάδιο, ο Ντεμιράκος άρχισε να φιλοσοφεί: «Ωραίος είναι ο τζόγος. Ξεχνιέσαι, μεθάς, ταξιδεύεις. Αλλά είναι και επικίνδυνο πράγμα.

Σαν την ηρωίνη, αδερφέ μου! Άμα μπλέξεις, δεν γλιτώνεις. Ιδίως όταν έχεις παλιόφυλλο ή ρίχνεις, συνέχεια, ντόρτια. Εκείνη την ώρα, που είσαι βαθιά χωμένος μέσα, δίνεις τα πάντα για να ρεφάρεις. Και τότε, χάνεις και το παντελόνι σου! Γι΄ αυτό και ΄λέγαν οι παλιοί, το ωραίο ρητό, “η μάνα έδειρε το παιδί όχι γιατί έπαιξε κι έχασε, αλλά γιατί ξανάπαιξε για να ρεφάρει”. Σοφές κουβέντες…».

Εκεί, προς το Κολυμβητήριο, ο Ντεμιράκος άλλαξε τροπάρι: «Θυμάσαι που στα παλιά χασάπικα κρεμόταν μια πινακίδα που έλεγε “Ο κιμάς κόπτεται παρουσία του πελάτου; ” Ε, λοιπόν, αυτό έχει εφαρμογή μόνο στο μπαρμπούτι. Ρίχνεις τη ζαριά και ό,τι κάτσει. Φέρνεις εξάρες, έξι- πέντε κ.λπ., παίρνεις τα λεφτά. Φέρνεις διπλές ή άσους, στα παίρνουνε. Και είσαστε πέντε, έξι, οχτώ στο παιχνίδι. Όλοι παρακολουθούν, πληρώνουν ή πληρώνονται. Νοθεία, δεν υπάρχει. Εκτός κι αν έχουμε ζάρια “Καραγκιόζηδες”, οπότε είσαι σφαγμένος από χέρι. Αλλά τέτοια ζάρια, με μαγνήτες, δύσκολα εμφανίζονται στα καφενεία…».

Στην πύλη του Αδριανού, ο Ντεμιράκος θυμήθηκε τον φίλο μας τον Σωτήρη που, κάθε τόσο, «φεύγει για διακοπές»- μπαίνει στη φυλακή. «Ξέρεις γιατί ο Σωτήρης φέρνει συνέχεια ασόδυα και ντόρτια και χάνει όλα του τα λεφτά; Γιατί είναι καταραμένος από τον Θεό… Νέος, ακόμη, έπαιζε, κέρδιζε, αλλά ένα βράδυ από την πλεονεξία του βάζει σε μια ζαριά ό,τι είχε και δεν είχε και φέρνει άσους! Ρέστος ο κύριος Σωτήρης! Στην απελπισία του αποφάσισε να πουλήσει τον τάφο του πατέρα του στην Κορινθία. Τον πούλησε ακριβά. Αλλά δεν φρόντισε ο αληταράς να πάρει τα οστά του μακαρίτη να τα πάει στο οστεοφυλάκιο. Και ο Θεός, που με κάτι τέτοια τσαντίζεται, τον φασκέλωσε. Αποτέλεσμα: ο Σωτήρης, έκτοτε, φέρνει, πάντοτε, ασόδυα, άσους, διπλές και ντόρτια.

Του τα τρώνε όλα. Και τη βγάζει με βερεσέδια. Στην τσέτουλα…».

Στο Σύνταγμα, ο Ντεμιράκος ξεκούμπωσε το σακάκι του και μου ΄δειξε στη μέσα τσέπη μια δεσμίδα με κατοστάρικα. «Πάω σε μια υπόγα, λίγο πιο κάτω από ΄δώ, να ρίξω καμιά ζαριά… Δυστυχώς, όπως σου είπα και στην αρχή, ο τζόγος είναι σαν την ηρωίνη. Εγώ, που με βλέπεις, έχω χάσει πάνω από ένα δισεκατομμύριο δραχμές! Κι όμως, εξακολουθώ να παίζω…».

Άντε, με το καλό ο καινούργιος χρόνος. Και το βράδυ, ιδίως, ψυχραιμία και τύχη.