ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΣΤΙΚΗ ΖΟΥΓΚΛΑ

Η ταινία του Φράνσις Λόρενς, που βασίζεται στο βιβλίο του Μέιθεσον, είναι η τρίτη κινηματογραφική μεταφορά. Το Last Μan on Εarth, (1964), με πρωταγωνιστή τον Βίνσεντ Πράις και σεναριογράφο τον ίδιο τον συγγραφέα, ήταν η πιο συγγενής στο μυθιστορηματικό πρότυπο μεταγραφή, ενώ στον αντίποδα, το Οmega Μan, (1971) με τον Τσάρλτον Ίστον, είχε μεγάλες αποκλίσεις από το μυθιστόρημα, με κυριότερη, την πλήρη απάλειψη του θέματος των βρικολάκων. Η νέα, πανάκριβη και με εμφανείς κινηματογραφικές αρετές, παραγωγή, αποτελεί μια μεταγραφή πολιτικά ορθότερη στην οποία το εντυπωσιακό θέαμα- κι όχι η δράση, αν και δεν λείπει η αγωνία- εξισορροπούν ή κι ακυρώνουν τις ενδεχόμενες γραφικότητες ενός καλτ είδους. Η δράση μεταφέρεται στο 2012 και φιλμογραφείται σε ένα καθηλωτικά άδειο Μανχάταν, μια «αστική ζούγκλα» στην οποία η φύση εισβάλλοντας με λιοντάρια και δαίμονες απαλείφει και τα τελευταία αστικά χαρακτηριστικά των ερειπωμένων κτιρίων. Από ένα μάλλον τυχαίο πρόσωπο που μια κοσμογονική συγκυρία κατέστησε μοναδικό νευρικό επιζώντα, ο Νέβιλ- Γουίλ Σμιθ είναι εδώ ένας λαμπρός στρατιωτικός γιατρός, μάρτυρας της καταστροφής και της κατάρρευσης κάθε μηχανισμού αντιμετώπισής της, που ακολουθεί ένα πρόγραμμα απαρέγκλιτης καθημερινής πειθαρχίας στο αστικό οχυρό του, στέλνοντας ραδιοφωνικά μηνύματα αν υπάρχει κάποιος εκεί έξω…- περιπλανώμενος στους άδειους δρόμους, παίζοντας γκολφ στους διάδρομους προσγείωσης αεροπλανοφόρων, κυνηγώντας ελάφια αντί για βρικόλακες κι αναζητώντας στο υπερσύγχρονο εργαστήριό του θεραπεία για τους ζωντανούς νεκρούς, ενώ ο Μπομπ Μάρλεϊ τραγουδά και μας καθησυχάζει, everything is gonna be all right..! Θα επιβεβαιωθεί φυσικά, μια και ο καταστροφικός ιός δεν ήταν παρά η ελπίδα που βρικολάκιασε, η μετάλλαξη μιας θεραπείας που είχε καταφέρει αρχικά να θεραπεύσει τον καρκίνο (!), η ελπίδα που δεν μπορεί να πεθάνει ούτε καν τελευταία! Μια και στην ταινία, ο εφιάλτης της φρίκης έχει τη λύτρωσή του σε μια αποικία επιζώντων στον Καναδά…