ΤΟ ΣΤΙΓΜΑ Το 2008 είναι χρόνος δίσεκτος και γύρευε τι φέρνει…

«Αρχιμηνιά, κι αρχιχρονιά, ψηλή μου δεντρολιβανιά, κι αρχή καλός μας χρόνος»- πιτσιρικάδες, για μέρα, κάλαντα ήρθαμε να πούμε, κάλαντα κι ευχές, έστω κι αν μας χωρίζουν δύο ολόκληρες μέρες ώς τη Δευτέρα, που είναι παραμονή. Κι ο «νοικοκύρης του σπιτιού», που «χρόνια πολλά να ζήσει», ας μας κάνει τη χάρη να ακούσει τούτα τα κάλαντα που δεν έχουν μόνο αρχή, έχουν και τέλος. Γιατί αρχή χωρίς τέλος δεν γίνεται. Όλα από αυτήν ξεκινούν κι όλα σ΄ αυτό καταλήγουν. Αλλά, πάλι, τι κάλαντα να πεις σε μια χώρα όπου κανείς δεν ακούει, κανέναν και τίποτε; Όλοι με το «μας τα ΄παν άλλοι» στο στόμα είναι και έτοιμοι να σου δείξουν την πόρτα που χάσκει ορθάνοιχτη πίσω σου. Ναι, μεγάλε, σου τα ΄παν κι άλλοι, δεν αμφιβάλλω, αλλά τι έκανες εσύ αφού σου τα ΄παν οι άλλοι; Να σου πω εγώ τι έκανες: μικρές, επάλληλες τρύπες στο νερό, και τη ΝουΔού πάλι κυβέρνηση! Αυτό έκανες.

«Προσεχώς»
Ένα περίεργο πράγμα, τώρα. Εμένα στο σινεμά περισσότερο κι από την ταινία μού άρεσαν τα «προσεχώς». Και για τα κινούμενα σχέδια που προηγούνταν και της ταινίας και των «προσεχώς», δεν το συζητάω, πέθαινα. Αλλά το κόλλημα με τα «προσεχώς» ήταν πέρα από κάθε περιγραφή. Με τα χρόνια στη ζωή έχω φάει διάφορα και διαφόρων ειδών κολλήματα που άλλα μού έφυγαν από μόνα τους κι άλλα τα πολέμησα. Τα «προσεχώς» ήταν από αυτά που μου έμειναν ή τα κράτησα- λίγη σημασία έχει. Ίσως γιατί στο δίλεπτο που διαρκεί το καθένα είσαι συνεχώς σε εγρήγορση μήπως και σου ξεφύγει κάτι- πρωταγωνιστές, σκηνές, μουσική, ήχοι. Και ενδεχομένως και μια ιδέα από την υπόθεση. Κι αυτό παρά το γεγονός ότι γνώριζα και γνωρίζω ότι, όπως σε όλα τα πράγματα στη ζωή, στα «προσεχώς» δεν βλέπεις όλη την αλήθεια αλλά το περίγραμμά της…

Εσωτερική λογοδοσία
Κάλαντα δεν λέμε, καζαμία δεν γράφουμε εκ πεποιθήσεως, να το ρίξουμε στ΄ άστρα; Δεν μου φαίνεται καλή ιδέα. Διότι έτσι και καταπιαστείς με τις συναστρίες και το τι προκαλεί η είσοδος του ανάδρομου Ερμή στο ζώδιο του Σκορπιού και τι επιπτώσεις θα έχει η είσοδος του Δία στον Κριό σε συνδυασμό με την εύνοια του πλανήτη Άρη, σε βλέπω στο δίμηνο πάνω να ψωνίζεσαι ότι είσαι ο Κώστας Λεφάκης ή η Λίτσα Πατέρα αυτοπροσώπως! Κάλαντα όχι, καζαμίας ούτε, άστρα ούτε λόγος, τι μένει; Αναλύσεις. Ναι, αναλύσεις. Που είναι και πιο ακίνδυνες, και τώρα που τελειώνει ο χρόνος ενδείκνυνται αν θέλεις να ξεκινήσεις με καλύτερες προοπτικές τον επόμενο. Εύκολο είναι. Κάθεσαι κάτω, εσύ κι αυτός, όπου ο «αυτός» είναι ο εαυτός σου, και το ψάχνεις το πράγμα από την καλή και την ανάποδη. Τι έκανες, τι δεν έκανες, τι πήγε στραβά, τι θα μπορούσε να πάει καλύτερα και δεν πήγε. Εσωτερική λογοδοσία λέγεται αυτό, για να χρησιμοποιήσω έναν αγαπημένο όρο του Γιώργου και να πολιτικοποιήσω λίγο έτσι το θέμα…

Δίσεκτο
Με την έννοια αυτή ψέματα να πω; Για τη χρονιά που έρχεται τα «προσεχώς» είναι εκείνα που με φτιάχνουν. Επί προσωπικού και γενικότερα. Και επειδή τα επί προσωπικού ουδένα απασχολούν, αναφέρομαι στα γενικότερα που έχουν και ψωμί. Τι εκκρεμότητες μεταφέρονται στη νέα χρονιά; Ανατρέχω επί τροχάδην στον Δεκέμβριο που βγαίνει μεθαύριο, μαζί με το 2007, και διαπιστώνω: Ασφαλιστικό, Ολυμπιακή, ακρίβεια, πετρέλαιο, σκάνδαλα, Ζαχόπουλος, εκλογικός νόμος. Σαν σκηνές από άλλη ταινία περνούν από μπροστά μου όλα αυτά τα θαυμαστά «δημιουργήματα» του Καραμανλή και της κυβέρνησής του. Είναι τα δικά του «προσεχώς», με τα οποία οδεύει στον καινούργιο χρόνο, το 2008, που οι προληπτικοί και με το που το ακούν φτύνουν στον κόρφο τους, επειδή το ξέρουν πια και οι πέτρες «είναι χρόνος δίσεκτος και γύρευε τι φέρνει»…

Εδώ, σου λέει ο άλλος, δεν παντρεύεται επειδή το νέο έτος είναι δίσεκτο, εσύ θα μου λύσεις το Ασφαλιστικό μέσα στο 2008;

Άντε γειαααα…
Εντάξει ο άλλος μπορεί να μην παντρεύεται γιατί έχει χίλιους λόγους να μην το κάνει και οχυρώνεται πίσω από το δίσεκτο και τις δεισιδαιμονίες που το ακολουθούν για να το αποφύγει. Μ΄ αυτόν θα ασχοληθούμε τώρα; Όχι βέβαια. Αυτός θα τη βρει την άκρη με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, ανεξάρτητα από το τι δηλώνει δημοσίως. Αλλού είναι το ζήτημα. Ερώτημα: Τέλος χρόνου, τέλος εποχής; Ναι καλά. Τα ίδια λέμε κάθε χρόνο τέτοιες μέρες. Βαρύγδουπες δηλώσεις. Φέρτε μου χαρτί να υπογράψω δήλωση: ό,τι έκανα, έκανα φέτος, αλλά από τον καινούργιο χρόνο θα κόψω τις κακές συνήθειες. Με το μαχαίρι. Τι μαχαίρι λέω; Με το τσεκούρι. Χρατς και τέλος. Θα κόψω το κάπνισμα, το ποτό, το ξενύχτι, τις βόλτες τη νύχτα και ό,τι τη συνοδεύει. Θα κάνω υγιεινή ζωή, θα γραφτώ στο γυμναστήριο, θα κόψω τα βρώμικα και θα τρώω υγιεινά. Θα κάνω αυτό που λέμε μια μετρημένη ζωή. Γυρίζω σελίδα, πώς το λένε. Όχι μία σελίδα. Πολλές σελίδες. Αφήνω πίσω μου ό,τι με βαραίνει. Ό,τι στέκεται εμπόδιο στην εξέλιξή μου. Ό,τι με αποπροσανατολίζει, με απορρυθμίζει, με αποδιοργανώνει. Ό,τι με πιέζει, με θυμώνει, με αμφισβητεί. Τα βαρίδια γενικώς. Διότι ο καινούργιος χρόνος είναι ένας άλλος χρόνος και μέσα σ΄ αυτό τον χρόνο θα πρέπει να κοιτάξω να δικαιώσω τα όνειρά μου. Από τον παλιό χρόνο κρατάω στη σκέψη μου, μόνο ό,τι με κάνει να χαμογελώ και μου θυμίζει ότι πέρασα καλά. Τα υπόλοιπα, άντε γειαααα…


ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ Η υπόθεση Ζαχόπουλου δεν θα κλείσει εύκολα

Επιχειρήσεις «αρετή» ακούω να οργανώνονται από την κυβέρνηση- μέχρι και ότι ο Καραμανλής θα αναλάβει, ακούω, αυτοπροσώπως επικεφαλής- και ειλικρινά θέλω να… επικροτήσω την προσπάθεια. Όντως είναι πολύ συγκινητικό που ο Πρωθυπουργός αισθάνεται την ανάγκη, τέσσερα χρόνια μετά την ανάληψη της εξουσίας («μαύρη η ώρα», που θα ΄λεγε και ο τελευταίος απλός Πασόκος) και τον… ανηλεή πόλεμο στη διαφθορά, να προχωρήσει σε κάθαρση στο εσωτερικό του κόμματος και της κυβέρνησης, μετά το σοκ Ζαχόπουλου. Στο πλαίσιο αυτό αισθάνομαι κι εγώ την ανάγκη να συνεισφέρω από την πλευρά μου στην προσπάθεια αναφέροντας πως όσοι νομίζουν ότι η υπόθεση Ζαχόπουλου θα κλείσει με τον χαρακτηρισμό «ροζ φάκελος» είναι μάλλον βαθιά νυχτωμένοι. Υπάρχει ασφαλώς και αυτή η πτυχή που, όπως βοά η Αθήνα, ΔΕΝ ταυτίζεται με την ιστορία της προφυλακισμένης συνεργάτιδός του. Και υπάρχει και η οικονομική- πολιτική πτυχή, για την οποία επίσης βοά η πιάτσα. Η κυβέρνηση χώνοντας στον Κορυδαλλό τη συνεργάτιδα του Ζαχόπουλου προσπαθεί να στρέψει την προσοχή των πολιτών σ΄ αυτή την κατεύθυνση, ευελπιστώντας ότι τα υπόλοιπα θα χαθούν. Αλλά δεν πρόκειται. Μάταιος κόπος. Γιατί υπάρχει κόσμος ο οποίος και ξέρει και μιλάει. Με ονόματα και αριθμούς…