Το πνεύμα του τόνου

Το αδιανόητο

Μακριά από μένα να μεταβληθώ σε ανακριτή ή ντετέκτιβ ψάχνοντας για φώτα στο βάθος του τούνελ, ακόμη να προσπαθήσω να διαλευκάνω τα αίτια μιας αυτοχειρίας, πολιτικά ή προσωπικά. Θέλω να μείνω σε κάτι που το θεωρώ δαχτυλικό αποτύπωμα της κυνικής εποχής μας. Από την πρώτη στιγμή που μεταδόθηκε η είδηση μιας απονενοημένης ενέργειας, κανένας μα κανένας σχολιαστής, πάσης φύσεως, δημόσιος ή ιδιώτης, δεν πίστεψε πως πρόκειται για μια πράξη προσωπικής ευθιξίας ενός ανθρώπου που έχοντας πέσει σε ένα ηθικό παράπτωμα θέλησε να βάλει τέρμα στη ζωή του από ντροπή, από ενοχές, από αηδία. Λογικό και αναμενόμενο εμφανίζεται το αίτιο μιας οικονομικής ατασθαλίας και τελείως παράλογο να οδηγηθεί κανείς στα άκρα για λόγους ερωτικού εκβιασμού. Σού λέει ο άλλος: «Πρόεδροι της Δημοκρατίας, πρωθυπουργοί, υπουργοί, βουλευτές και άλλα δημόσια πρόσωπα υπέπεσαν στο ηθικό παράπτωμα της συζυγικής απιστίας με γραμματείς τους και δεν αυτοκτόνησαν αλλά θαυμάστηκαν και για την τόλμη τους και την ερωτική τους σε μεγάλη ηλικία αποδοτικότητα. Στην εποχή μας δεν αυτοκτονεί κανείς για πράγματα συνηθισμένα σχεδόν θεσμικά».

Η Δικαιοσύνη και τα γεγονότα θα δείξουν τι κρύβεται πίσω από το γνωστό και συνεχώς αναλυόμενο συμβάν των ημερών. Τίποτα βέβαια δεν αποκλείεται στον πολιτικό στάβλο της εποχής μας.

Εκείνο που εγώ επισημαίνω είναι άλλο: πως έχουν τελείως αμβλυνθεί τα προσωπικά μας αντανακλαστικά και δεν διανοούμαστε πως υπάρχει σήμερα άνθρωπος να αυτοκτονεί από προσωπικό ηθικό αδιέξοδο, πράγμα που μπορεί να συμβαίνει και στην περί ης ο λόγος υπόθεση.