«Δεν συγκλονίζεται πια το κοινό»

Από τις Σημαντικές ηθοποιούς του θεάτρου μας, η Άννα Μακράκη επιβεβαιώνει φέτος τις δυνατότητές της στο «Όνορ»
Στα Εξάρχεια γεννήθηκε, στα Εξάρχεια ζει «και στα Εξάρχεια υποθέτω θα πεθάνω» λέει. Και στα Εξάρχεια, φυσικά, συναντηθήκαμε για να τα πούμε.

Θεωρώ την Άννα Μακράκη- και το λέω από την αρχή ευθαρσώς- μία από τις λίγες Σημαντικές ηθοποιούς του θεάτρου μας. Και πιστεύω ακράδαντα πως, αν και έπαιξε- ερμήνευσε είναι το σωστότερο- πολλούς και σημαντικούς ρόλους, οι δομές του ελληνικού θεάτρου δεν της επέτρεψαν μέχρι τώρα να παίξει όσα της αξίζουν.

Φέτος άλλη μία φορά αποδεικνύει τους παραπάνω ισχυρισμούς μου: Όνορ στο φερώνυμο, πολύ ενδιαφέρον έργο της Τζοάνα Μάρεϊ Σμιθ, σε σκηνοθεσία Νίκου Αρμάου, κυρίαρχη της σκηνής, δίνει μία ερμηνεία δυνατή, μεστή, παλλόμενη, που «γράφει». Έχοντας επιπλέον την ευτυχία να συναντιέται για πρώτη ουσιαστικά φορά στη σκηνή ως ίση προς ίση με την επίσης ταλαντούχα κόρη της Μπέττυ Νικολέση.

Από σχολή μπαλέτου θα ξεκινήσει μικρή, αλλά το θέατρο καραδοκεί. Θα έρθει ως φυσικό επακόλουθο. Πριν πάει όμως στη δραματική σχολή του Εθνικού Θεάτρου θα μεσολαβήσει ένας γάμος. Στα δεκάξι της! Με έναν συμμαθητή της. «Ήμουν πολύ ατίθασο παιδί. Γέννησα στα δεκαεπτά, χώρισα στα δεκαοκτώ…».

Αποφοιτά το 1972 και βουτάει αμέσως στο θέατρο- τριάντα πέντε συναπτά έτη. Ο Μάνος Κατράκης θα είναι η συνάντηση που την καθορίζει. Μαζί του, στην αναβίωση του «Ελληνικού Λαϊκού Θεάτρου», θα στερεώσει τη φήμη της καλής ηθοποιού. Από νωρίς, εκεί, θα ασχοληθεί και με τη σκηνοθεσία.

Γ ιατί επιλέξατε το «Όνορ»;
«Πρώτα γιατί ήθελα ένα έργο για να συνομιλήσουμε στη σκηνή με την κόρη μου, πράγμα που δεν είχε γίνει μέχρι τώρα. Από την άλλη είναι ένα κείμενο με καλή δομή που πιστεύω πως μπορεί να ενδιαφέρει το κοινό. Το επιπλέον ενδιαφέρον του έγκειται στο ότι, ενώ πρόκειται για μια “τετριμμένη” ιστορία απιστίας, η συγγραφέας την πιάνει μ΄ έναν τρόπο φρέσκο, σημερινό και ακομπλεξάριστο».

Η εικόνα που δίνετε είναι μιας γυναίκας δυναμικής, αποφασιστικής, με πυγμή, που κρατάει τη ζωή της στα χέρια της. Ισχύει;

«Σαν εξωτερικό περίβλημα 100%. Και έχω μοχθήσει να το πετύχω. Παλιότερα μάλιστα- γιατί τώρα κάπως έχω μαλακώσει- με φοβόντουσαν οι άνθρωποι. Ξέρετε, όμως, πόσο ντροπαλή ήμουν και εξακολουθώ να είμαι; Δεν είμαι ανοιχτός άνθρωπος. Ενώ στη σκηνή πολύ εύκολα μπορώ να ανοιχτώ και να μετατραπώ σε κάτι άλλο».

ΙΝFΟ

«Όνορ»: Στο «Θέατρο της Άνοιξης» (Γερμανικού 20, Μεταξουργείο, τηλ. 210-
5238.870) μέχρι 6 Ιανουαρίου.

Πιστεύετε πως κάνατε στο θέατρο λιγότερα απ΄ όσα θέλατε και μπορούσατε;

«Σίγουρα. Δεν έχω παίξει συγγραφείς που λατρεύω. Δεν έχω παίξει, για παράδειγμα, ποτέ Σαίξπηρ! Ίσως αυτό έγινε γιατί ποτέ στη ζωή μου δεν ήμουν πρακτική. Δεν ξέρω να “πουλήσω” τον εαυτό μου. Βλέπω φωτογράφο και εξαφανίζομαι. Αυτά όμως έχουν κυρώσεις. Αλλά δεν είμαι πικραμένη. Ξέρω ότι πήρα αυτά που έδωσα. Διότι ούτε ήμουν- μην τρελαινόμαστε…- 100% αφιερωμένη στην τέχνη μου- να ζω και να κοιμάμαι με το όνειρο του θεάτρου- ούτε είπα ποτέ πως δεν μπορώ να ζήσω χωρίς το θέατρο».
Το τσιγάρο στην Επίδαυρο

Η Άννα Μακράκη έπαιζε στις ιδιαίτερα τολμηρές στην εποχή τους μοντερνιστικές παραστάσεις της «Ηλέκτρας» και του «Οιδίποδα τύραννου» του Σοφοκλή που έκανε στην Επίδαυρο ο Ρόμπερτ Στούρουα με τον θίασο ΚαρέζηΚαζάκου και που πολύ χτυπήθηκαν- η δεύτερη μάλιστα αποδοκιμάστηκε και από το κοινό τη στιγμή που η Άννα Μακράκη ως Εξάγγελος άναψε τσιγάρο.

«Όχι. Δεν με έβρισκαν αντίθετη οι απόψεις του Στούρουα. Ένας σημερινός άνθρωπος τι θα έκανε μια τέτοια στιγμή; Δεν βγήκα ως αγγελιαφόρος. Ήμουνα στην ορχήστρα, σ΄ ένα γραφειάκι, κάτι ως σκηνοθέτις, βοηθός σκηνοθέτη, μ΄ ένα ταγιεράκι και κάπνιζα ήδη εκεί. Και, σαν να έλειπε ένας ηθοποιός, βγήκα να πω τα λόγια του Εξάγγελου. Γιατί να μην ανάψω ένα τσιγάρο; Αυτοί άλλωστε που φώναζαν “σβήστο, αίσχος! ” κάπνιζαν! Δεν κατάλαβα πού αρχίζει και πού τελειώνει η ιερότητα…».

Πώς νιώσατε;
«Τη στιγμή εκείνη οργίστηκα. Μα πάρα πολύ. Με βρήκανε μόνη μου – ο Καζάκος και η Καρέζη, οι πρωταγωνιστές, δεν ήταν παρόντες εκείνη τη στιγμή, ο Χορός ήταν μακριά σε κάτι σκαλωσιές… Αισθάνθηκα σαν Χριστιανός στην αρένα με τα λιοντάρια. Αλλά πείσμωσα τόσο που είπα τον μονόλογο καλύτερα από κάθε άλλη φορά. Μετά όμως, καθώς δεν έφευγα αλλά παρέμενα στην ορχήστρα, η καρδιά μου θα είχε φτάσει και τους 180 παλμούς…».