ΜΑΤΙΕΣ Εν Βηθλεέμ

Oύτε που το κατάλαβα πως έφτασε η εβδομάδα των Χριστουγέννων. Οι μέρες, πυκνές από γεγονότα- απεργίες, σκάνδαλα, αποκεφαλισμοί υπουργών, απόπειρα αυτοκτονίας κυβερνητικού στελέχους, προϋπολογισμός, συλλήψεις εφοριακών κ.ά.- δεν αφήνουν κανέναν να ανασάνει και να αισθανθεί, έστω και για λίγο, έστω και κάπως, ότι φτάσαμε στην ώρα της γιορτής. Μόνο τα λαμπιόνια που πλημμύρισαν και πάλι τους δρόμους, το φωτισμένο Σύνταγμα και οι προκλητικές βιτρίνες των καταστημάτων κάτι προσπαθούν να θυμίσουν, αλλά κι αυτό το «κάτι» είναι τόσο τυπικό, τόσο παγωμένο.

Διάβαζα κάπου ότι ο νεαρός Βαρβιτσιώτης, ο Μιλτιάδης- τον γνωρίζω από έφηβοδήλωσε πως όποτε επιστρέφει στην Ελλάδα από το εξωτερικό, συνειδητοποιεί έντονα πόσο πιο ακριβή είναι η χώρα μας από άλλες ευρωπαϊκές. Έχει δίκιο. Η ακρίβεια στην Ελλάδα σπάει όλα τα κοντέρ. Και είναι δράμα τώρα με τις γιορτές να ΄σαι πατέρας, να ΄σαι μάνα, και να μη σου περισσεύουν μερικά ευρώ για ν΄ αγοράσεις στο παιδί σου ένα παιχνίδι. Γιατί το παιδί δεν νοιάζεται για το φαΐ. Το παιχνίδι είναι ο καημός του…

Χριστούγεννα, λοιπόν. Με ακρίβεια.

Και με κρύο. Κάποιοι- και δεν είναι λίγοι- ξεκίνησαν ήδη για τα χιόνια. Ελβετία και Αυστρία οι πιο συνήθεις προορισμοί. Σκι, σπασμένα πόδια, κονιάκ, πούρα και ατέλειωτες παρτίδες μπιρίμπα, «για το καλό του χρόνου». Ξέρω πολλούς τέτοιους τύπους. Που ξοδεύουν φορτηγά με χρήματα, αναστατώνουν ξενοδοχεία κι έρχονται μετά στην Αθήνα, για να διηγηθούν τα «κατορθώματά» τους από δω κι από κει.

Όπως πέρυσι, όπως πρόπερσι, όπως πολλά χρόνια τώρα, τα παιδιά δεν μου χτύπησαν την πόρτα για τα κάλαντα.

Τι συμβαίνει; Τα βάρεσε κι αυτά η «κομπιουτερίτιδα»; Δεν υπερβάλλω. Δεκάχρονοι και δωδεκάχρονοι πιτσιρικάδες, με το που θα πετάξουν τη σχολική τσάντα, μετά το μάθημα, αρχίζουν να σερφάρουν σαν τρελοί στο Διαδίκτυο κι από κεί και πέρα, ο Θεός να σε φυλάει! Ούτε γονείς ακούνε, ούτε μπαρμπάδες, ούτε φίλους. Τα δάχτυλά τους στα πλήκτρα, τα μάτια τους στην οθόνη και «πάρλα» χωρίς διακοπή! Και βέβαια, απανωτά μηνύματα και στο κινητό, για ραντεβού, πειράγματα, ανεκδοτάκια και ό,τι άλλο.

Λυπάμαι τα παιδιά που δεν βγαίνουν στις γειτονιές, με το τριγωνάκι στο χέρι, για το «Καλήν εσπέραν άρχοντες». Θα μεγαλώσουν, χωρίς να ΄χουν πάρει χαμπάρι, πόσο μαλακώνουν την ψυχή αυτές οι στιγμές και τι χάρη έχει το μελομακάρουνο της «αρχόντισσας κυράς», στο κατώφλι του σπιτιού της. Τα δύο, τα δέκα, τα είκοσι ευρώ, δεν έχουν καμιά σημασία. Σημασία έχουν άλλα πράγματα. Της ψυχής και της ζεστής επικοινωνίας.

Φαντάζομαι ωστόσο, ότι στις μακρινές συνοικίες, με τα χαμηλά σπίτια και τους χωματόδρομους, που μόλις- πριν από μερικά χρόνια- ασφαλτοστρώθηκαν, χιλιάδες τριγωνάκια θα λαμποκοπούν ώς το απομεσήμερο, χιλιάδες παιδικές φωνές γεμάτες φαλτσαδούρα θα θυμίζουν στους γειτόνους ότι εγεννήθη οι Χριστός εν Βηθλεέμ τη πόλει…