[ Δρόμοι ]

Ένα μυστικό…
… που κρατούσε μέχρι τώρα καλά κρυμμένο ο δυτικός κόσμος, δεν είναι πια μυστικό. Η «ελεύθερη αγορά», την οποία λάτρευε σαν νέα θρησκεία, είναι στην πραγματικότητα μια μεικτή οικονομία που συνδυάζει έναν στοργικό «σοσιαλισμό» για τους πλούσιους με έναν ανελέητο καπιταλισμό για όλους τους υπόλοιπους. Αυτό το μυστικό αποκαλύφθηκε αυτήν την εβδομάδα σε όλη του την έκταση, όταν οι κεντρικές τράπεζες των ΗΠΑ, της Βρετανίας και των χωρών της ζώνης του ευρώ ανήγγειλαν τη διάθεση 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων από τα χρήματα των φορολογουμένων για τη σωτηρία των τραπεζιτών που έπεσαν θύματα της δικής τους πλεονεξίας.

Με τη «σοσιαλιστική»…
… αυτή ενίσχυση, οι κεντρικοί τραπεζίτες προσπαθούν να θεραπεύσουν την κρίση που έχει ξεσπάσει στις αγορές ακινήτων. Ολόκληρες γειτονιές έχουν εγκαταλειφθεί στην Αμερική, καθώς δεκάδες χιλιάδες στεγαστικά δάνεια έχουν τιναχτεί στον αέρα, γράφει ο Κρις Φλόιντ στην εφημερίδα «Μπάλτιμορ Κρόνικλ». Εδώ και χρόνια, οι τραπεζίτες πουλούσαν στον κοσμάκη το όνειρο να βάλει επιτέλους το κεφάλι του κάτω από δικό του κεραμίδι. Η τραπεζική ελίτ τσέπωνε έτσι δισεκατομμύρια από τα στεγαστικά δάνεια, περνώντας τη θηλιά των τόκων στον λαιμό του κοσμάκη και μεταπουλώντας τα από χέρι σε χέρι. Τώρα που δεκάδες χιλιάδες δανειολήπτες δεν έχουν πια τη δυνατότητα να αποπληρώσουν αυτά τα επισφαλή δάνεια, οι τραπεζίτες βρίσκουν «μαύρες τρύπες» δεκάδων δισ. δολαρίων στα ταμεία τους. Και οι αφέντες του χρήματος τρέχουν να τους ενισχύσουν με 100 δισεκατομμύρια δολάρια, «μια κίνηση που έχει στόχο να προλάβει τον εκτροχιασμό της παγκόσμιας οικονομίας από αυτήν την πιστωτική κρίση», όπως γράφει η εφημερίδα «Γκάρντιαν».

Τι θα συνέβαινε…
… άραγε αν εσείς ή εγώ είχαμε κάνει μια άστοχη επένδυση, αν είχαμε τοποθετήσει κάπου βλακωδώς τα λεφτά μας σπρωγμένοι από την πλεονεξία ή αν απλώς είχε τύχει να σκοντάψουμε σε μια κακοτυχία, μια αρρώστια, μια απώλεια της δουλειάς μας; Ε, τότε θα μας έλεγαν πως στην ελεύθερη αγορά καθένας είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του, πως το αόρατο χέρι της αγοράς τα κανονίζει όλα και δίνει στον καθένα αυτό που του αξίζει. Στην περίπτωση των άπληστων τραπεζιτών, όμως, το «πολιτικό γραφείο» των κεντρικών τραπεζιτών απλώνει στοργικά το χέρι του για να τους χαϊδέψει με τη «σοσιαλιστική» αλληλεγγύη του. Δισεκατομμύρια για τους δισεκατομμυριούχους, δισεκατομμύρια για τη λεηλασία του κοσμάκη και ούτε πεντάρα τσακιστή για τα ασφαλιστικά ταμεία, το σύστημα υγείας, τη δημόσια παιδεία. «Σοσιαλιστική» αλληλεγγύη για τους μεν, καπιταλιστική σκληρότητα για τους δε. Τις οδυνηρές συνέπειες από την κρίση των στεγαστικών δανείων δεν πρόκειται να τις πληρώσουν οι τραπεζίτες. Τα χάλια της υγείας, των Ταμείων, της παιδείας, πρέπει να τα πληρώσει ο κοσμάκης. Και κοντά σε αυτά και τα χρέη που δημιούργησαν οι τραπεζίτες.

Ένα ακόμη…
… μυστικό δεν είναι πια μυστικό: πως το κράτος στις χώρες της «ελεύθερης αγοράς» δεν ανήκε ποτέ στους φτωχούς, αλλά στους πλούσιους.