«Το ράγκμπι μού έμαθε πολλά για το σινεμά»

Απολαυστικός τύπος. Είναι το πιο χοτ εξαγώγιμο προϊόν της Ισπανίας αυτή τη στιγμή. Αλλά και στο Χόλιγουντ παραμιλάνε εξαιτίας του. Όμως εκείνος χαμπάρι δεν παίρνει. «Μια δουλειά είναι κι αυτή όπως οι άλλες», τονίζει ο Χαβιέ Μπαρντέμ- πρωταγωνιστής στην ολόφρεσκη ταινία «Νo country for old men» των αδελφών Κοέν- ο οποίος αρέσκεται να περιγράφει τον εαυτό του ως εργαζόμενο ηθοποιό και όχι σταρ. «Αυτή η δουλειά σού επιτρέπει κάποιες φορές να επιβραβεύεσαι με αγάπη.

Ο κόσμος εκφράζει τα συναισθήματά του. Δεν λέω, καλά είναι. Αλλά αν την πατήσεις υπάρχει κίνδυνοε να σε απασχολεί μόνο αυτό. Το πιο σπουδαίο είναι να κάνω τη δουλειά μου. Βλέπω και τη μητέρα μου.

Μεγάλη ηθοποιός του θεάτρου αλλά άνεργη εδώ και χρόνια. Γι΄ αυτό δεν παραμυθιάζομαι. Γιατί την επόμενη κάποιος θα βρεθεί και θα πει “με κούρασε αυτός, προσλάβετε κάποιον άλλον”».

Ο 38χρονος Μπαρντέμ από πιτσιρικάς ήταν αγωνιστής. Από τα εννιά έως τα 24 του ήταν παίκτης ομάδας ράγκμπι και μέλος της εθνικής ισπανικής ομάδας.

«Το ράγκμπι μού δίδαξε πολλά.

Είναι ομαδικό άθλημα και πρέπει να συνεργάζονται όλοι μαζί. Όπως συμβαίνει και στα κινηματογραφικά πλατό».

Το αθλητικό παράστημά του, τα αδρά χαρακτηριστικά του και εργατικότητά του τού έφεραν τον ρόλο του μπρατσαρά στην τρελή κωμωδία «Jamon Jamon» του Μπίγκας Λούνα, όπου προσλαμβάνεται για να ξελογιάσει την κόρη ενός λεφτά και να χαλάσει ο επικείμενος γάμος της επειδή ο πατέρας της δεν θέλει τον γαμπρό.

Ο ρόλος αυτός έμελλε να είναι το εφαλτήριό του.

Έγινε χαμός. «Όλοι, μετά, με ήθελαν για να κάνω ακριβώς το ίδιο πράγμα. Όμως δεν μου αρέσει να δουλεύω έτσι».

Εκείνος έκανε ακριβώς το αντίθετο. Διαλέγει με προσοχή τους ρόλους του- φροντίζει να είναι εκ διαμέτρου αντίθετοι μεταξύ τους- και συνεργαζόμενος με σκηνοθέτες όπως ο Πέδρο Αλμοδόβαρ και ο Μίλος Φόρμαν κατάφερε να χαίρει εκτίμησης εντός κι εκτός Ισπανίας. Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι μόλις άφησε τον ρόλο του μοχθηρού δολοφόνου Άντον Τσίγκουρ στην ταινία των Κοέν, έπιασε εκείνον του ερωτοχτυπημένου Φλορεντίνου στην κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος «Έρωτας στα χρόνια της χολέρας» του Μαρκές, από τον Μάικλ Νιούελ. «Μ΄ αρέσουν οι χαρακτήρες με αντιφάσεις», λέει, «ίσως γιατί κι εγώ είμαι αντιφατικός τύπος. Νομίζω πως ερχόμαστε στη ζωή για να λύνουμε αντιφάσεις και να νιώθουμε καλά που βρισκόμαστε στη μέση».