Φαινόμενα

Βαρβακείου ριάλιτι

Ήγγικεν η ώρα. Το ετήσιο ριάλιτι «εορταστική Βαρβάκειος και λοιπές αγορές» άρχισε την περασμένη εβδομάδα και πλησιάζει στην κορύφωσή του
Ή μήπως τάλεντ σόου να το πούμε, αφού νικητής είναι κάθε χρόνο ο μισθοσυντήρητος οικογενειάρχης που κάνει κάτι σαν το θαύμα εν Κανά και γεμίζει το χριστουγεννιάτικο τραπέζι με πίστη και προσευχή.

Πάντως για την απόλαυση του ετήσιου σόου διατίθενται πέντε πρόεδροι κρεοπωλών, 15 κτηνοτρόφοι, 25 εκτροφείς γαλόπουλων, 35 μανάβηδες, χιλιάδες καταναλωτές, 345 «ζωντανές» συνδέσεις, 8 ρεπόρτερ, 100 κανάλια. Είναι το σόου που όλοι περιμένουμε σαν το φλουρί στη βασιλόπιτα πόσο κάνουν αμνοερίφια και γαλόπουλα (λειράτα, κατά προτίμηση).

Προβλέπεται ανομολόγητα πάθη και ομολογούμενα μίση, κρυφές επιθυμίες και αιφνίδιες συμπάθειες να ξεσπάσουν μπροστά στις κάμερες ενθουσιάζοντας το φιλοθεάμον.

Άλλωστε, χθεσινή «συνάντηση» στην εκπομπή των Λυριτζή- Οικονόμου (ΝΕΤ) μέσω δορυφορικής σύνδεσης, του προέδρου κρεοπωλών της Βαρβακείου με τον πρόεδρο κρεοπωλών Ιωαννίνων επαλήθευσε τις ελπίδες και δικαίωσε την αναμονή. «Είσαι ανόητος» κραύγαζε ο εις, «είσαι βλάκας» κραύγαζε ο έτερος, «εσύ που πουλάς ακριβά» ο ένας, «εσύ που πουλάς φτηνά» ο άλλος, «βρε άντε πήγαινε» ο ένας, «πρόσεξε καλά» ο άλλος. Φούντωσε ο καβγάς, έμειναν οι παρουσιαστές να παρακολουθούν το ξέσπασμα. Είχε το γούστο του το θέαμα. Φόντο τα σφαχτάρια να κρέμονται από τσιγκέλια, στην οθόνη τέσσερα διαφορετικά «καρέ» από τέσσερις διαφορετικούς τόπους με τους οποίους είχε η εκπομπή ταυτόχρονη απευθείας σύνδεση, στα δύο οι καβγαδίζοντες κρεοπώλες, στο άλλο η πρόεδρος των καταναλωτών και στο τελευταίο εκτροφείς γαλόπουλων (εδώ φόντο ήταν γαλόπουλα λειράτα να κόβουν βόλτες). Όλο μαζί το μπουκέτο των δορυφορικών συνδέσεων ήταν μια σύνθεση καημών των καταναλωτών που πληρώνουν όλο και πιο ακριβά και των παραγωγών που εισπράττουν όλο και λιγότερα. Πώς γίνεται αυτό το θαύμα, μόνον ο Έλλην καταναλωτής το ζει. Και ο Έλλην τηλεθεατής το απολαμβάνει. Κάθε χρόνο. Ως θέαμα πάθους. Κάτι σαν το Μεγαλοβδομαδιάτικο Πάθος. Το ζει στη θέα των ξέχειλων αγορών με τα καλούδια σε τσιγκέλια, καφάσια, καλάθια, πάγκους μπρούμυτα, ανάσκελα, προκλητικά απλωμένα ή μυστηριώδη, τυλιγμένα σε υποσχόμενες συσκευασίες. Και δεν του φτάνει για να αγγίξει την αγιότητα το εσωτερικό μαρτύριο, αλλά το θέαμα είναι και οπτικοακουστικό. Προστίθενται ψαλμωδίες «αγγέλων» της αγοράς, οι εκπρόσωποι των συμπαθών τάξεων των κρεοπωλών, μανάβηδων και λοιπών μεγαλεμπόρων που κλαίγονται ότι «δεν βγαίνουν».

Χάσκει ο τηλεθεατής μπροστά στο δράμα του κρεοπώλη. Να του δώσει κάτι παραπάνω να καλύψει τη διαφορά. Εκεί που έχει λυγίσει, ακούγεται φωνή ετέρου μεγαλεμπόρου κρεάτων «πού τα βρήκες ρε τα ελληνικά; Εισαγωγής είναι και τα “βαφτίζεις”».

Θαύμα. Δεν χρειάζεται να θυμώσει ο καταναλωτής με τους κυρίους κρεοπώλες, θυμώνουν αυτοί μόνοι τους ο ένας με τον άλλον. Για το ποιος βγάζει περισσότερα.

Έτσι συμβαίνει στη μιντιακή εποχή μας. Για όλα μεσολαβεί το μέσο, εν προκειμένω η τεχνολογία της τηλεόρασης και δεν χρειάζεται να τσακωθούν οι καταναλωτές με τους μεγαλεμπόρους κρεάτων και λοιπών τροφίμων- αρκεί να χαζέψει κανείς τον μεταξύ τους καβγά και να εκτονωθεί. Άλλωστε οι μισοί χρησιμοποιούν επιχειρήματα του καταναλωτή για να καταφερθούν εναντίον των άλλων μισών εκ των συναδέλφων τους.


Το βάρος στα τσιγκέλια του κρεοπώλη

Οι ωραίοι αυτοί καβγάδες κρεοπωλών είναι η φετινή ατραξιόν του χριστουγεννιάτικου τηλεσόου που βασίζεται πάντα στην ίδια κεντρική ιδέα «δημιουργία αισθήματος στέρησης ή αποστροφής από τη μια, εικόνες αφθονίας με αισθητική χλιδής από την άλλη». Είναι προφανές ότι οι εικόνες αφθονίας θα κερδίσουν το βλέμμα, την ψυχή και την τσέπη του φιλοθεάμονος. Πέρυσι, για παράδειγμα, τέτοιες ημέρες είχαμε να αντιμετωπίσουμε την αηδιαστική φρίκη των ευαγγελάτειων καταγγελιών για κουραμπιέδες με κατσαρίδες και ποντικοκούραδα. Τι τραγωδία κι εκείνη! Φέτος, που είναι προφανές ότι τα ποντίκια έχουν εξαφανιστεί από τα εργαστήρια ζαχαροπλαστικής, ρίξαμε το βάρος στα τσιγκέλια του κρεοπώλη. Δεν έχουμε παράπονο, θέαμα παράγεται άφθονο με επίκεντρο την… πείνα – που λέει ο λόγος- του καταναλωτή. Γιατί ακόμη και αν δεν πεινάει, είναι σαν να του συμβαίνει, αφού πάντα μια αγωνία για το είδος, την ποιότητα και την τιμή αυτού που καταπίνει, θα την έχει. Για να καταπιεί περισσότερο.