ΜΑΤΙΕΣ Οι απεργίες

Ήταν μια εποχή που κάναμε παρέα, συχνά, ο Μινωτής, ο Γεωργουσόπουλος, ο Λυκουρέζος, η Λάσκαρη, ο Στάθης και η Άννα Βέλτσου, η γυναίκα μου κι εγώ. Συναντιόμασταν στο σπίτι των Βέλτσων, στο Κολωνάκι, τρώγαμε, πίναμε και μετά πιάναμε την κουβέντα. Για πολιτική, για τέχνη, για δημοσιογραφία, για διάφορα κοινωνικά σκάνδαλα. Κυβερνήτης ήταν ο Καραμανλής. Ο Μινωτής, από τους πιο στενούς φίλους του. Εγώ έγραφα στα «ΝΕΑ», φυσικά. Μια εφημερίδα που «τα ΄χωνε» καθημερινώς στον αρχηγό της Δεξιάς. Στο τραπέζι, καθόμουν απέναντι από τον Μινωτή, πάντοτε. Και ο μεγάλος ηθοποιός, κάθε τόσο, με έβριζε, με το μαλακό. «Την εφημερίδα σου- μου έλεγεδεν τη διαβάζω. Τη βλέπω όμως κρεμασμένη στα περίπτερα και, χωρίς να το θέλω, ρίχνω μια ματιά στους τίτλους της. Και βγάζω το συμπέρασμα, από τους τίτλους, ότι «ΤΑ ΝΕΑ», με τους καθημερινούς λιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς, στους οποίους αναφέρονται, για να “χτυπήσουν” τον Καραμανλή, είναι μια εφημερίδα που αποκλείεται να βγαίνει στην Ελλάδα…». «Δηλαδή, πού μπορεί να βγαίνει;». «Μα, φυσικά, στην… Άγκυρα!».

Είμαι μανιακός με τις εφημερίδες. Αγοράζω τρεις, κάθε μέρα και τις ξεκοκαλίζω! Υπάρχουν όμως και οι γιορτές. Εφημερίδες δεν κυκλοφορούν. Και τότε αισθάνομαι σαν λιοντάρι στο κλουβί του. Όλα μου φταίνε! Και τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα στις απεργίες, που δεν εργάζονται και οι συνάδελφοι της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης. Καμιά είδηση, καμιά πληροφορία, από πουθενά! Λυσσάω!

(Και τι σου είναι ο άνθρωπος: λέω, καμιά φορά, μπαϊλντισμένος από τα πράγματα, απογοητευμένος και όλο ζοχάδα, να τα παρατήσω όλα και να πάω να ζήσω στον Μόλυβο, στη Λέσβο, χωρίς να διαβάζω εφημερίδες και περιοδικά, χωρίς να βλέπω τηλεόραση, χωρίς να απαντάω στα τηλέφωνα. Να ηρεμήσω, επιτέλους! Εκμυστηρεύομαι αυτές τις σκέψεις και στον γιο μου, που είναι, τυπικά και… προϊστάμενός μου, στα «ΝΕΑ». Γελάει και μου τονίζει αυστηρά: «Αν φύγεις, σε λίγες μέρες θα κάνεις σαν τρελός για να γυρίσεις στα χειρόγραφά σου!». Έτσι είναι…).

Τα είπα όλα αυτά, γιατί το φοβερό σύνδρομο της στέρησης των ειδήσεων το ένιωσα πολύ έντονα την περασμένη Τετάρτη, με τη γενική απεργία, στην οποία συμμετείχαν ως γνωστόν και οι δημοσιογράφοι. Και του Τύπου και της ραδιοφωνίας και της τηλεόρασης.

Ήμουνα στο σπίτι και δεν ήξερα τίποτα. Κάποια στιγμή είπα να πιάσω στην τηλεόραση κάποιο κυπριακό κανάλι για να δω τι γίνεται, αλλά δεν κατάφερα να πέσω πάνω σε ειδήσεις…

«Στην τελική», που λένε και οι νέοι, πιστεύω ότι όταν έχουμε τέτοιες μεγάλες απεργίες, οι δημοσιογράφοι δεν θα πρέπει να απεργούν. Θα πρέπει να απεργούν μια μέρα μετά. Και όχι ν΄ αφήνουν τον κόσμο στο σκοτάδι. Δεν ξέρω τι σκέφτονται ή θα σκεφτούν, επ΄ αυτού, οι δημοσιογραφικές Ενώσεις. Πιστεύω όμως ότι αν δεν κυκλοφορούν εφημερίδες και δεν λειτουργούν ραδιόφωνα και τηλεοράσεις την επομένη μιας μεγάλης κινητοποίησης εργαζομένων, ζημιωμένος βγαίνει ο λαός και όχι εκείνοι εναντίον των οποίων στρέφονται οι απεργοί.