[ Δρόμοι ]

Όπως ακριβώς…
… είχε γράψει ο Κάρολος Ντίκενς στην «Ιστορία δύο πόλεων», «Ήταν καλύτεροι καιροί κι ήταν χειρότεροι καιροί». Η Ευρώπη πάντα διακρίθηκε και στους καλύτερους και στους χειρότερους. Αν όμως σήμερα, τουλάχιστον εμείς που θυμηθήκαμε και χειρότερους καιρούς, ζούμε σε καλύτερους, είναι κάποιοι που το έχουν βάλει σκοπό να μας κάνουν να επιστρέψουμε σε χειρότερους.

Δύο αιώνες…
… τώρα, οι Ευρωπαίοι βρίσκονται στην πρωτοπορία της χειραφέτησης του ανθρώπου. Αν οι εργαζόμενοι εργάζονται σε καλύτερες συνθήκες από ό,τι αλλού, αν οι γυναίκες έχουν περισσότερα δικαιώματα, αν τα παιδιά- πλούσια και φτωχά- πηγαίνουν στο σχολείο, αν όλοι οι πολίτες γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή, αν υπάρχει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη για όλους, αν η πείνα δεν είναι πια παρά η μακρινή ανάμνηση μιας κακιάς αρρώστιας που έχει θεραπευτεί, αν η παιδική θνησιμότητα είναι η χαμηλότερη στον κόσμο, όλα αυτά η Ευρώπη τα χρωστάει στο κοινωνικό μοντέλο της. Οι πολίτες της το γνωρίζουν αυτό, όπως γνωρίζουν επίσης πως αξίζει να το υπερασπιστούν. Την ίδια ώρα, αυτό το κοινωνικό μοντέλο απειλείται από τη νεοφιλελεύθερη ιδεολογία, τις νεοφιλελεύθερες κυβερνήσεις και τη νεοφιλελεύθερη συνισταμένη τους, την Ευρωπαϊκή Επιτροπή των Βρυξελλών, την οποία η συγγραφέας Σούζαν Τζορτζ έχει χαρακτηρίσει ως την πιο νεοφιλελεύθερη στην Ιστορία. Όλοι αυτοί έχουν βάλει τα δυνατά τους για να διαλύσουν αυτό το σύστημα και να το αντικαταστήσουν με ένα αμερικανόπνευστο, ταξικό και ιδιωτικοποιημένο κοινωνικό μοντέλο, που προδίδει τις αξίες για τις οποίες αγωνίστηκαν οι Ευρωπαίοι εδώ και αιώνες. Έτσι μαθαίνουμε πως, εντελώς ξαφνικά, οι δημόσιες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας έχουν γίνει σήμερα «πολύ ακριβές» (μολονότι δεν ήταν καθόλου ακριβές όταν η Ευρώπη δεν είχε ούτε τον μισό πλούτο από αυτόν που έχει τώρα). Προφανώς παρέχουν πολλά οφέλη στους πολίτες, αλλά δεν δίνουν αρκετά κέρδη στους ιδιώτες επενδυτές.

Οι δημόσιες…
… υπηρεσίες κοινής ωφέλειας δίνουν όμως στους πολίτες ένα αίσθημα ασφάλειας. Οι πρώτες 20 χώρες με τον υψηλότερο δείκτη οικονομικής ασφάλειας είναι κατά σειρά η Σουηδία, η Φινλανδία, η Νορβηγία, η Δανία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, η Γαλλία, το Λουξεμβούργο, η Γερμανία, ο Καναδάς, η Ιρλανδία, η Αυστρία, η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Βρετανία, η Ελβετία, η Αυστραλία, η Ιαπωνία, το Ισραήλ και η Ιταλία. Δηλαδή, οι 16 από αυτές είναι ευρωπαϊκές (οι ΗΠΑ βρίσκονται στην 25η θέση). Φυσικά, οι δημόσιες υπηρεσίες έχουν κι αυτές τις αγκυλώσεις τους και τα ψεγάδια τους. Αν στάζει ο νεροχύτης μας, τι κάνουμε; Τον πετάμε; Ξεπουλάμε το σπίτι μας; Αυτό ακριβώς μας καλεί να κάνουμε η προπαγάνδα που ακούμε τα τελευταία είκοσι χρόνια.

Η ευρωπαϊκή…
… ελίτ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή που την εκφράζει, θέλουν να πιστέψουμε πως οι κραυγαλέες ανισότητες, οι μαζικές ιδιωτικοποιήσεις, οι «ευέλικτοι» εργαζόμενοι και μια κυβέρνηση που θα κυβερνά για λογαριασμό των μεγάλων επιχειρήσεων είναι «καλό πράγμα». Πειράζει που δεν θέλουμε να γκρεμίσουμε το σπίτι μας;