[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Η μαγεία των Χριστουγέννων

Άδικα τις πήρα πάλι τις αποφάσεις για χρήσιμη επένδυση του δώρου Χριστουγέννων. Στα χαμένα πήγε, σε ανόητες σπατάλες, εορταστικές και τέτοια. Αναρωτιέμαι όμως, τριγυρίζοντας στα μαγαζιά με φίλες και απολαμβάνοντας στα ράφια και τις βιτρίνες την ανακάλυψη της δουλειάς που έχουν κάνει κακοπληρωμένες εργάτριες της Κίνας και της Τυνησίας πάνω σε σχέδια Ευρωπαίων καλλιτεχνών της κοπτοραπτικής, μήπως αυτές οι άσκοπες αγορές δεν περιέχουν επιπλέον και το βαθύτερο νόημα της γιορτής. Ψαχουλεύοντας υφάσματα και επιφάνειες υλικών όλη μέρα, δεν ικανοποιήσαμε τη βαθύτερη ανάγκη μας για συναλλαγή με τον κόσμο που μας περιβάλλει, δεν πληρώσαμε για τα χαμόγελα και την ορθοστασία των πωλητριών, το ταλέντο τους να πλασάρουν προϊόντα και να αγγίζουν τις χορδές της επιθυμίας, την ικανότητά τους να ανοίγονται κάπου κάπου σαν άνθρωποι χωρίς παράπονα και γκρίνια, να αποσπούν τον σεβασμό και ενίοτε τον θαυμασμό για την ευγένεια και την υπομονή τους – ή απλώς για την παραγνωρισμένη ομορφιά τους; Στραφτοκόπησε στην απλωμένη μέρα μας όχι ο δημοτικός διάκοσμος της πόλης, αλλά πολύ περισσότερο τα πρόσωπα τών εν ενεργεία συμπολιτών μας που έχουν αναλάβει τα δύσκολα ωράρια της εορταστικής εξυπηρέτησης. Το μεσημέρι αφεθήκαμε για ξεκούραση σε μικρά καφενεία με πρόχειρο φαγητό κι εκεί εισπράξαμε νέα χαμόγελα από βιρτουόζες κοπέλες που τριγύριζαν με φορτωμένους δίσκους, λυγερές σαν ακροβάτιδες, σε ένα μπαλέτο ξωτικών και μαγισσών με ποτήρια νερό και καπουτσίνους. Αγοράζοντας ύστερα από χιλιόμετρα ποδαρόδρομο σε φωτισμένους ορόφους πολυκαταστημάτων και μικρές χαριτωμένες μπουτίκ ένα ακόμα μακρύ πουλόβερ με γυριστό γιακά, πήρα ένα κομμάτι παγκοσμιοποίηση (πρόβατα στην Αγγλία, γνέσιμο στην Ασία, πλέξιμο στη Γαλλία, ράψιμο στην Τουρκία) κι ένα ακόμα μεγαλύτερο κομμάτι τοπική, αθηναϊκή ευδαιμονία, μελωμένη σαν το αξέχαστο μελομακάρουνο της θείας Στέλλας.