Άλλος για τη Βιέννη
Σαράντα χιλιάδες επισκέπτες σε διάστημα λιγότερο των δύο μηνών είδαν την έκθεση «Ο Κλιμτ, ο Σίλε, ο Κοκόσκα και η εποχή τους» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Μία έκθεση που παρουσιάζει για πρώτη φορά στη χώρα μας τους καρπούς της βιεννέζικης άνοιξης στην τέχνη. Ήταν ένα «κίνημα» απόσχισης από την ακαδημαϊκή τέχνη που διεκόπη βιαίως από το ξέσπασμα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, υποτιμήθηκε και παρανοήθηκε ως «διακοσμητικό», ενώ στην πραγματικότητα εμπνεόταν από την πεποίθηση ότι η τέχνη δεν είναι είδος πολυτελείας, αλλά ένα όχημα για να γίνει καλύτερη η ζωή του ανθρώπου. Η έκθεση παρουσιάζει τον άνθρωπο με τα πάθη και την αγωνία, τον σπαραγμό και το μεγαλείο του. Επειδή δε το καλό διαδίδεται από στόμα σε στόμα, αυτή η έκθεση με τα 70 ποιοτικά έργα που ήρθαν από το Μουσείο Λέοπολντ της Βιέννης αγαπήθηκε από το κοινό. Το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος διέθεσε χιλιάδες εισιτήρια σε μαθητές, τα δημιουργικά εκπαιδευτικά προγράμματα έγιναν ανάρπαστα και η επιτυχία συνεχίζεται. Υπενθυμίζεται ότι η «εικαστική άνοιξη» που φέρνει αυτή η έκθεση στην Αθήνα λήγει στο τέλος Δεκεμβρίου και πως λειτουργεί καθημερινά από τις 10 το πρωί έως τις 6 το απόγευμα. Οι ενδιαφερόμενοι ας προγραμματίσουν εγκαίρως την επίσκεψη.
«Βαλκάνιος» στην οθόνη
Του «πάει». Θα τα καταφέρει; Ο Τάκης Σπυριδάκης θέλει να μεταφέρει στο σινεμά τον «Οργισμένο Βαλκάνιο» του Νίκου Νικολαΐδη, το αγαπημένο βιβλίο «προχωρημένης» μερίδας της νεολαίας στα τέλη του ΄70. Το είχε συζητήσει με τον ίδιο τον σκηνοθέτη των «Κουρελιών…» πριν από λίγο καιρό, αλλά ο ξαφνικός θάνατος του τελευταίου άφησε το σχέδιο στη μέση… Τώρα, ο Τάκης Σπυριδάκης, ο κατ΄ εξοχήν ηθοποιός του Νίκου Νικολαΐδη- έπαιξε σε πολλές ταινίες του-, ξαναβάζει μπροστά το σχέδιο μεταφοράς του βιβλίου στην οθόνη. Και αφήνει, μάλιστα, στην άκρη άλλη σεναριακή του ιδέα… Μακάρι να τα καταφέρει γιατί ο «Οργισμένος Βαλκάνιος» είναι ένα βιβλίο που έχει σημαδέψει μια ολόκληρη γενιά και εποχή…
Πριν από την ασφυξία
Δύσκολοι καιροί για το καλλιτεχνικό θέατρο, που εδώ και χρόνια επιχορηγείται από το υπουργείο Πολιτισμού. Όχι μόνο τού οφείλονται οι ήδη ανακοινωθείσες, εγκεκριμένες και υπογεγραμμένες από τον τέως υπουργό Πολιτισμού κ. Βουλγαράκη, επιχορηγήσεις 2006-2007, αλλά ούτε καν έχει αρχίσει να συζητείται το θέμα της αξιολόγησης των νέων αιτήσεων 2007-2008. Η Επιτροπή Θεάτρου αποψιλωμένη μετά τις παραιτήσεις Μάριου Ποντίκα και Δημήτρη Τσατσούλη (προφανώς είδαν ότι η απόσταση από την ανακοίνωση των προθέσεων της πολιτείας ώς τη λύση του προβλήματος είναι τεράστια) δεν έχει καν συνεδριάσει για τις επιχορηγήσεις της τρέχουσας σεζόν. Ενώ αν υπήρχε συνέπεια πολιτιστικής πολιτικής και λειτουργούσε το σύστημα, θα έπρεπε να είχε συγκληθεί και προφανώς να είχε ανακοινώσει τις προτάσεις της. Αυτές θα έπρεπε να είχαν ήδη υπογραφεί από τον αρμόδιο υπουργό και να είχε εκταμιευθεί η πρώτη δόση. Αλλά το νέο στάτους του θεσμού που εγκαινιάστηκε πέρυσι με πολλές ελπίδες έπεσε κιόλας σε χειμερία νάρκη. Κι ενώ η χειμερινή σεζόν βρίσκεται ήδη στη μέση, οι υπεύθυνοι των θεάτρων, οι οποίοι με την προηγούμενη συνθήκη κατέθεταν διετή προγραμματισμό, συναντήθηκαν για να συντάξουν επιστολή διαμαρτυρίας- καταγγελίας προς το ΥΠΠΟ. Κυρίως, από ό,τι ακούω, θα ζητήσουν να ξεκαθαρίσει η πολιτεία τη θέση της ως προς τη θεατρική πολιτική που έχει (;). Άραγε, ο νέος υπουργός Πολιτισμού έχει γνώση της εκκρεμότητας του υπουργείου του; Έχει άποψη για το φλέγον ζήτημα του ελληνικού θεάτρου; Θα συνεχίσει να στηρίζει τον θεσμό; Θα κινήσει τη διαδικασία αξιολόγησης των παραστάσεων; Ή θα ροκανίζει τον χρόνο (είτε σιωπώντας είτε ανακοινώνοντας αγαθές προθέσεις κενές περιεχομένου) συνθλίβοντας αργά αργά το σωληνάκι με το οποίο είναι διασωλημένο το θέατρο στην εντατική των κρατικών επιχορηγήσεων;
