Τρακ στη σκηνή της ζωής

Σαν τον «Μικρό Πρίγκιπα» του Εξιπερί, η Αγνή ήρθε στη Γη αλλά την τρόμαξε ο χλαλοή, η μιζέρια, οι σκοπιμότητες, η υποκρισία, οι σκευωρίες, οι ματαιοδοξίες, οι παγίδες και οι ανταγωνισμοί. Είχε ένα μόνιμο τρακ, όχι σαν αυτό που έχουν οι ηθοποιοί με τον ρόλο, ένα τρακ για τον ρόλο του ανθρώπου στη σκηνή της ζωής. Έτρεχε κάθε τόσο να κρυφτεί στις κουίντες, αφομοιωνόταν με τα σκηνικά, άνοιγε την πόρτα και έβγαινε στους έρημους δρόμους και χανόταν σε άγνωστες γειτονιές του βίου. Εβίωνε λάθρα.

Τη Δευτέρα που πέρασε την αποχαιρετήσαμε σε μια τέτοια, οριστική αυτή τη φορά, φυγή της. Αν με ακούει και αν με διαβάζει από εκείνο το μοναχικό άστρο όπου πήγε και κρύφτηκε, την αποχαιρετώ προσωπικά με ένα τραγούδι μου που, όχι απροσδόκητα, της είχε εντυπωθεί και κάθε φορά μού το θύμιζε. Είναι από τη «Μεγάλη Αγρυπνία» που μελοποίησε η Καραΐνδρου και τραγούδησε η Φαραντούρη (1975):

«Τα μεσημέρια/ στην κάτω πόλη/ το ξέρουν όλοι/ το ΄δα κι εγώ/ ένα κορίτσι/ λιγνό σα στάχυ/ τα ΄χει δεν τα ΄χει/ τα δεκαοχτώ/ τα μεσημέρια/ μέσα στον κόσμο/ κρατώντας δυόσμο/ με το δεξί/ ανοίγει δρόμο/ χιονίζει, βρέχει/ και δεν προσέχει/ πού περπατεί/ τα μεσημέρια/ η κάτω πόλη/ σαν περιβόλι/ μοσχοβολεί/ περνάει εκείνο/ μέσα στη ζάλη/ και το κεφάλι/ αργοκινεί/ παραμερίζουν/ κι αυτό γελάει/ αλλού κοιτάει/ και χαιρετά/ ίσως πιο πάνω/ ίσως πιο πέρα/ κι απ΄ τον αέρα/ που το βαστά./ Μην το ξυπνάτε/ είναι χαμένο/ σε τόπο ξένο/ υπνοβατεί/ μην το ξυπνάτε/ θα λαχταρίσει/ όταν γυρίσει/ ξανά στη Γη.