Το πνεύμα του τόνου

Διαλεκτική

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει, αλλά τώρα έγινε εμφανώς προκλητικό και αντιφατικά παράταιρο. Αναφέρομαι στα ένθετα της περασμένης Κυριακής τουλάχιστον τριών μεγάλων κυριακάτικων εφημερίδων. Ήταν η Κυριακή πριν τη μεγάλη απεργία, τα αίτια της οποίας και τα τρία φύλλα ανέπτυσσαν σε πρωτοσέλιδα και σεντόνια θεωρητικά και ρεπορταζιακά αφειδώς.

Κατάρρευση του ασφαλιστικού, ξεπούλημα της Ολυμπιακής, ακρίβεια (η ακριβότερη χώρα της Ε.Ε.), ανεργία. Τα πολιτικά και οικονομικά επιχειρήματα πήγαιναν κι έρχονταν για την κρίση της οικονομίας και πόσο μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού βρίσκεται κάτω από τα όρια της φτώχειας. Αν αληθεύουν τα στοιχεία που προβάλλονταν, ανεξαρτήτως βασικής πολιτικής θέσης των εφημερίδων, ένας στους πέντε Έλληνες πένεται. Και τα πολυτελή ένθετα; Γαστρονομία. Εκλεκτές γεύσεις, σπάνια προϊόντα, περίτεχνες συνταγές, γαργαλιστικές διαφημίσεις με πανάκριβες φίρμες ιδιότυπων εδεσμάτων.

Είναι, βεβαίως, αυτονόητο πως κανένας πεινασμένος δεν αγοράζει κυριακάτικα έντυπα, πιθανόν. Οπότε, ουδείς ψόγος. Υπολογίζω πάντως (αν αληθεύει το λεγόμενο πως κάθε εφημερίδα που αγοράζεται την διαβάζουν τρεις άνθρωποι) ότι απόλαυσαν οπτικώς τις γαστρονομικές ευωχίες περίπου ένα εκατομμύριο αναγνώστες.

Προφανώς χορτάτοι, εκλεκτικοί, τρόφιμοι εστιατορίων πολυτελείας. Καλώς. Αλλά πώς να το χωνέψει κανείς ότι κάθε ένθετο αγκαλιαζόταν από ιερεμιάδες με λιμούς, λοιμούς, εξαθλίωση, ζητιανιά, χρέη, συντάξεις πείνας, σχολεία- ερείπια, ράντζα και των γονέων. Αλλά θα μου πεις: ΔΙΑΛΕΚΤΙΚΗ: Θέση και Αντίθεση!!