[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Όλα για μια αξιοπρέπεια…

Σήμερα, μέρα απεργίας για όλους τους πολίτες τούτης της χώρας, για όλους τους εργαζομένους και ασφαλισμένους (ή «ασφαλισμένους»), μια λέξη είναι αυτή που ανεβαίνει πραγματικά στον ουρανό, μια λέξη που διαφαίνεται πίσω από τα μεγάλα γράμματα στα πανό: Αξιοπρέπεια. Αξιοπρέπεια στη ζωή, στην περίθαλψη της υγείας, αξιοπρέπεια στη σύνταξη, στο τρίτο κομμάτι της ζωής σουπου πρέπει να είναι το πιο γλυκό, το πιο ήρεμο, το πιο καλό. Όταν από τη μια στιγμή στην άλλη, έτσι ξαφνικά όπως γίνεται συνήθως, βρίσκεσαι στα επείγοντα ή στον προθάλαμο κάποιου χειρουργείου, τότε μετράς τι σημαίνουν για την ποιότητα της ζωής σου αυτά που ίσως θεωρείς μάλλον τυπικά, ολίγον βαρετά και μακρινά, όπως είναι η καλή ασφάλιση.

Το συντριπτικό κάταγμα στο γόνατο της αγαπημένης ηλικιωμένης γυναίκας μάς έφερε άρον άρον στο νοσοκομείο της Εθνικής Τράπεζας, στο «Υγείας Μέλαθρον».

Νοικοκυρεμένο, με καλούς γιατρούς, με πολιτισμένη ατμόσφαιρα και συμπεριφορά. Με δίκλινα δωμάτια και καθαρούς χώρους. Οι συζητήσεις με τους γιατρούς ήταν σε επιστημονικό και ανθρώπινο επίπεδο, χωρίς άλλα «παράσιτα» (π.χ. φακελάκια κ.ά.). Έγινε το χειρουργείο και αποκλειστική νοσοκόμα χρειάστηκε μόνο για το πρώτο βράδυ- η νοσηλευτική παρουσία του νοσοκομείου σε καθησύχαζε. Η ασφαλισμένη έφυγε στις δέκα μέρες και πήγε σπίτι της. Η φυσικοθεραπεύτρια του Ταμείου ερχόταν για ένα μήνα, για να την κινητοποιήσει. Η άρρωστη πήγε μια χαρά και η περιπέτεια καταχωρήθηκε στα άσχημα και απρόβλεπτα της ζωής, που δεν σε στιγματίζουν όμως κιόλας. Που στον σωματικό πόνο δεν προστίθεται και η οικονομική ανησυχία, ο προσωπικός εξευτελισμός, το άγχος και η ταλαιπωρία για τις πρακτικές διαδικασίες. Πράγματα, βέβαια, αυτονόητα για τους πολίτες των προηγμένων χωρών της Ευρώπης, που κινούνται παντού με σιγουριά με την απλή ασφαλιστική κάρτα τους στο χέρι.

«Αυτή η γενιά υποχρεώθηκε να αποκαταστήσει μέσα της και γύρω της, εκκινώντας από τις αρνήσεις της, κάτι από την αξιοπρέπεια του να ζεις και του να πεθαίνεις», διαβάζω ξανά τα- πάντα επίκαιρα- λόγια του Αλμπέρ Καμί στην περίφημη «Ομιλία της Στοκχόλμης». «Σε έναν κόσμο που απειλείται με αποσύνθεση, ξέρει πως θα έπρεπε να αποκαταστήσει ανάμεσα στα έθνη μια ειρήνη που δεν θα είναι αυτή της υποτέλειας, να συμβιβάσει και πάλι εργασία και πολιτισμό και να ξαναφτιάξει με όλους τους ανθρώπους μια κιβωτό συμμαχίας…». Για αυτή τη βασική αξιοπρέπεια του να ζεις και να πεθαίνεις μιλώ- που έπρεπε να υπάρχει χωρίς συζήτηση και χωρίς όρους για όλους τους Έλληνες…