Φοίβη Αθηναίου

Αν σας σφίγγει η πόλη γύρω, αν έχετε διάθεση να επικοινωνήσετε για το πρόβλημά σας, η κυρία Φοίβη Αθηναίου (που έχει τα νεύρα της από οκτώ ετών!) είναι εδώ, στην ηλεκτρονική διεύθυνση Ρhoebe@dolnet.gr (με ένδειξη: Για Φοίβη) και στην ταχυδρομική διεύθυνση «ΤΑ ΝΕΑ», «Ορίζοντες», Για κ. Φοίβη Αθηναίου, Μιχαλακοπούλου 80, 115 28 Αθήνα

Φινάλε με οργασμό, είπατε;

Προς Φοίβη Αθηναίου, Η μεγαλύτερη αδικία στη ζωή είναι το πώς τελειώνει: Ύστερα από χρόνια μόχθου και δουλειάς, αντί να επιβραβευθείς…

πεθαίνεις! Ο κύκλος της ζωής είναι ανάποδος. Πρώτα θα έπρεπε να πεθαίνεις (να φεύγει αυτό το κακό από τη μέση).

Μετά να ζεις σε γηροκομείο. Μόλις γίνεις αρκετά νέος σε διώχνουν κλωτσηδόν από το γηροκομείο και πηγαίνεις στο γραφείο όπου αποκτάς αμέσως Jaguar και χρυsό Cartier. Εργάζεσαι για σαράντα χρόνια έως ότου γίνεις αρκετά νέος για να χαρείς την συνταξιοδότησή σου. Τότε το ρίχνεις στα πάρτι, το σεξ και το αλκοόλ, και είσαι έτοιμος πια για το λύκειο. Πάς στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις, δεν έχεις πια ευθύνες. Γίνεσαι μωρό, όλοι σε φροντίζουν, επιστρέφεις στη μήτρα όπου περνάς τους τελευταίους εννέα μήνες σου επιπλέοντας ευχάριστα… και ξαφνικά τελειώνεις την ύπαρξή σου με έναν οργασμό!

Νεκτάριος Κατ.

Σαν να μιλάτε για τους φωστήρες της νέας διακυβέρνησης, που βρίσκονται όπως φαίνεται στα χρόνια του γηροκομείου και της Jaguar και του Cartier, αγαπητέ Νεκτάριε. Η μόνη διαφορά που μπορώ να διακρίνω διά γυμνού οφθαλμού- φαίνεται το πράμα- είναι μόνον στο φινάλε. Σε οργασμό δεν το βλέπω…


Από τη μούγκα στις σφαγές

Εκείιιιιι. Να μη μάθουμε ως έθνος, ως λαός, ως πολίτες που στο κάτω κάτω με ευγενική χορηγία μας κινούνται τα εκ-πολιτιστικά έργα για τα οποία κορδώνονται οι αρχόντοι μας.

Να μη μάθουμε ποια και πόσα ευρήματα φέρνει στο φως η αρχαιολογική σκαπάνη στα έργα για το Μετρό στη Θεσσαλονίκη.

Τάφοι αποκαλύπτονται ο ένας μετά τον άλλο, αλλά ουδείς από την Αρχαιολογική Υπηρεσία ανακοινώνει το παραμικρό (αλήθεια η αρμόδια εκ-πολιτισμένη διεύθυνση των καρεκλοκενταύρων τι ποιεί επ΄ αυτού;). Οι δε αρχαιολόγοι σφάζονται μεταξύ τους για το ποιος θα πει ή δεν θα πει τι και ποιος βρήκε ποιο και ποιος θα κλέψει δόξα από τον άλλον (ωραία πράγματα για επιστήμονες ανθρώπους). Ή μήπως είναι καλό κόλπο αυτό για να διαλυθούν εν κρυπτώ κάποια «ενοχλητικά» αρχαία;

Τα ευρήματα βέβαια μαθαίνουμε πως θα φυλάσσονται στο στρατόπεδο Κόδρα και- κάποτε…- θα εκτεθούν στο Αλκαζάρ, αλλά (για να γλιτώσουν τις «σφαγές»;) απεφάνθησαν οι φωστήρες πως για την τύχη των αρχαίων θα κρίνουν οι «σοφοί» του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου.

Θα μάθει όμως άραγε κανείς τι θα απογίνουν τέσσερις σφραγισμένοι τάφοι που έχουν βρεθεί; Ή τα ευρήματα που θα έρθουν στο φως σε σημεία τζιζ, όπως Πλατεία Δημοκρατίας, Βενιζέλου, Αγίας Σοφίας και Σιντριβάνι.
Στου λαμόγιου την πόρτα

Κυρία Φοίβη, Σας γνωστοποιώ το πρόβλημα που αντιμετωπίζω:

Με αίτησή μου στις αρχές του Σεπτέμβρη προς το ΥΠΕΧΩΔΕ ζήτησα την απόσπασή μου στην ΕΥΔΕ/ΒΟΑΚ, στο Ηράκλειο της Κρήτης, καθότι η σύζυγός μου είναι στρατιωτικός των Ενόπλων Δυνάμεων και έχει τοποθετηθεί στο Ηράκλειο. Σύμφωνα με το άρθρο 21 του νόμου 2946/01, προστατεύεται ο θεσμός της οικογένειας λόγω των συχνών μεταθέσεων των στρατιωτικών. Η απόσπαση διενεργείται με τη σύμφωνη γνώμη του αρμόδιου υπηρεσιακού συμβουλίου κατόπιν αιτήσεως του υπαλλήλου. Παρ΄ όλα αυτά η εισήγηση προς το υπηρεσιακό συμβούλιο, την οποία έχει υπογράψει η Διεύθυνση Διοίκησης από 2-10-07, κρατείται στο γραφείο γραμματέα, o οποίος αρνείται να την προωθήσει επιλεκτικά. Μέχρι σήμερα δεν έχει εισαχθεί για γνωμοδότηση στο υπηρεσιακό συμβούλιο, ενώ κανείς δεν γνωρίζει πότε η εισήγηση θα ακολουθήσει την νόμιμη διαδικασία. Και ας έχουν γνωμοδοτήσει θετικά στην υπόθεσή μου οι αρμόδιοι φορείς. Ας σημειωθεί ότι παρόμοιοι λόγοι με υποχρέωσαν να παραιτηθώ από την Περιφέρεια Στερεάς Ελλάδας, για να αναζητήσω καλύτερες ημέρες στο ΥΠΕΧΩΔΕ.

Αποτέλεσμα των παραπάνω, σήμερα 16 μήνες μετά, συνεχίζω να βρίσκομαι μακριά από την οικογένειά μου, χωρίς καν να μπορούμε με την σύζυγό μου να προχωρήσουμε στον οικογενειακό προγραμματισμό. Δεδομένου και του επαγγέλματος της συζύγου, αναρωτιόμαστε αν και πώς θα μπορέσουμε να συνυπάρξουμε (ως νέοι Ερωτόκριτος και Αρετούσα) ενώ είναι δυσβάσταχτο το οικονομικό βάρος (δύο διαφορετικά νοικοκυριά, έξοδα μετακινήσεων).

Είναι αδιανόητο φαίνεται σήμερα να ζητά κανείς την μετακίνησή του προκειμένου να βρεθεί κοντά στην οικογένειά του, αλλά και να ζητά από το κράτος να υπερασπιστεί τον θεσμό αυτό. Είναι αδιανόητο να επιθυμεί ένα κράτος δικαίου με αξιοκρατία, που πάνω απ΄ όλα θα εφαρμόζονται οι νόμοι. Είναι αδιανόητο και για μένα όμως να μην εφαρμόζω καθημερινά τον νόμο, στις διάφορες υποθέσεις των πολιτών. Ώστε ένα κομμάτι της Δημόσιας Διοίκησης να παραμείνει υγιές, για να μπορώ να ζω με αξιοπρέπεια, για να μπορώ να ονειρεύομαι. Ώς τότε θα ακούω να μου μιλούν για το νέο κοινωνικό κράτος προνοίας.

Ευχαριστώ πολύ, Νικολιδάκης Π., αρχιτέκτων μηχανικός, υπάλληλος ΥΠΕΧΩΔΕ Δεν το ψάξατε αρκετά στη χρωματική του γκάμα το πράγμα, αγαπητέ Π. Δεν ψάξατε βαθιά μέσα σας και μέσα στα σπλάγχνα της οικογενείας σας να δείτε πόσο γαλάζιοι είστε. Γιατί το περίφημο «κοινωνικό κράτος προνοίας» (με επιστέγασμα το ασφαληστρικό, τα δομημένα και αδόμητα και άλλα χαριτωμένα) έχει γίνει για τα γαλάζια, τα «δικά μας», παιδιά. Για τα άλλα ισχύει το «στου κουφού- και λαμόγιου- την πόρτα όσο θέλεις βρόντα»!