ΜΑΤΙΕΣ Πειρατεία

Μπαίνει κάποιος σε ένα πολυκατάστημα. Μπρος του, γύρω του, παντού, σακάκια, παντελόνια, πουκάμισα, ζώνες, κάλτσες, γραβάτες. Του τραβάει την προσοχή μια κόκκινη γραβάτα με μπλε ρίγες. Την παίρνει στο χέρι του, βλέπει πως είναι μεταξωτή 100%, στέκεται απέναντι στον καθρέφτη, την προβάρει, «μου πάει» λέει κι αμέσως μετά, αντί να τραβήξει για το ταμείο, στέκεται πίσω από μια κολόνα και με μύριες προφυλάξεις βάζει τη γραβάτα στην τσέπη του και φεύγει.

Ο άνθρωπος αυτός, βεβαίως, είναι κλέφτης. Κατά την άποψη, όμως, της φιλτάτης συναδέλφου μου Χάρης Ποντίδα δεν είναι κλέφτης. Είναι εν δυνάμει αγοραστής! Ιδού τι έγραψε την περασμένη Τετάρτη στο «Δίκτυο» των «ΝΕΩΝ»: «Μεγάλη η χαρά της διεθνούς (και εγχώριας)

μουσικής βιομηχανίας για την “καινοτόμο” συμφωνία που υπεγράφη στη Γαλλία με στόχο την καταπολέμηση της πειρατείας στο Διαδίκτυο. Η συμφωνία προβλέπει τη δημιουργία ανεξάρτητου κρατικού φορέα που θα αναλάβει τη διαχείριση ενός συστήματος, το οποίο θα διακόπτει τη σύνδεση στους χρήστες που ανταλλάσσουν παρανόμως αρχεία. Υπεγράφη στο Παρίσι μεταξύ παραγωγών μουσικής, παραγωγών οπτικοακουστικών έργων, παροχέων διαδικτυακής σύνδεσης και κρατικών φορέων. Και ερωτώ εγώ η αδαής: ακούγεται λογικό να κυνηγάει ολόκληρη η μουσική βιομηχανία τους δυνάμει πελάτες της; Δεν είναι οφθαλμοφανές ότι θα πρέπει να στρέψει το ενδιαφέρον της στο πώς να τους φέρει πίσω, τη στιγμή που και οι παραπάνω κατασταλτικές ενέργειες δεν θα της αποφέρουν την παραμικρή δεκάρα; Και κάτι ακόμα: η τεχνολογία τρέχει με τέτοια ταχύτητα, που δεν είναι εύκολο πλέον να χωριστεί με μαύρο μαρκαδόρο η νόμιμη από τη μη νόμιμη πράξη».

Συμπέρασμα: Αφού η τεχνολογία τρέχει πολύ γρήγορα και θ΄ αφήσει πίσω όλα τα μέτρα που λαμβάνονται εναντίον της πειρατείας, θα πρέπει, κατά τη Χ. Π., όσοι έχουν σχέση με τη δισκογραφία να σταυρώσουν τα χέρια και ν΄ αφήσουν τους κλέφτες της πνευματικής ιδιοκτησίας να οργώνουν ανενόχλητοι τον χώρο!

Ας βάλουμε, όμως, το πρόβλημα σε μια σειρά: ο Θεοδωράκης γράφει ένα τραγούδι. Και πρέπει να πληρωθεί γι΄ αυτό. Από τη δισκογραφική του εταιρεία πρωτίστως. Το τραγούδι αυτό αρέσει σ΄ έναν μουσικόφιλο. Δίνει μερικές πενταροδεκάρες και μπορεί, ανά πάσα στιγμή, να το «κατεβάζει» στον υπολογιστή του και να το ακούει. Έχει, όμως, και δέκα φίλους. Στους οποίους κάνει πάσα αυτό το τραγούδι, για να το ακούνε δωρεάν. Και έρχεται η φίλη μου η Χ. Π. και κατακεραυνώνει τη μουσική βιομηχανία που προσπαθεί, με τα μέσα που διαθέτει, να σταματήσει αυτό το παράνομο πάρε-δώσε!

Καταλήγω: το τραγούδι δεν είναι ένα έκθετο που το παράτησαν οι γονείς του στη βρεφοδόχο. Έχει γονείς που το προστατεύουν, μέσω των εταιρειών πνευματικής ιδιοκτησίας. Στην Ελλάδα την ΑΕΠΙ, στη Γαλλία τη SΑCΕΜ, στην Ελβετία τη SUΙSΑ, στη Γερμανία στην GΕΜΑ κ.ο.κ. Και οι γονείς αυτοί έχουν ως επάγγελμα το γράψιμο τραγουδιών. Απ΄ αυτό το επάγγελμα ζουν. Ενώ ο πειρατής ζει από την κλοπή. Και δεν υπάρχει τρόπος, δυστυχώς, να «τον φέρουμε πίσω». Μακάρι να μπορούσαμε…