«Νιώθω δικαιολογημένα ανεπανάληπτος»

Ο ΜΟΡΙΣΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΓΙΟΣ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΑΒΟΛΟΣ,
ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΤΥΠΟΣ ΠΟΥ ΓΡΑΦΕΙ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ,
ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΙΕΡΑ.
ΕΧΕΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΕΝΑΝ ΤΡΟΠΟ ΝΑ «ΜΕΝΕΙ»
ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΟΝ ΑΚΡΟΑΤΗ ΤΟΥ ΚΙ ΑΦΟΥ ΠΑΙΧΤΕΙ
Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΝΟΤΑ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΜΟΡΙΣΙ
ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙ ΚΑΥΤΟ ΜΕΤΑ ΤΙΣ ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΤΟΥ
ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΛΗΜΜΥΡΙΔΑ ΤΩΝ ΞΕΝΩΝ ΠΟΥ ΑΛΛΟΙΩΝΟΥΝ
ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΑΣ
ΟΆγιος Μόρισι το βιβλίο του Μαρκ Σίμπσον, δεν έχει σχέση με αγιοσύνες. Έχει να κάνει με το «κλειδί» που φαίνεται να έχει ο καλλιτέχνης για να μπαινοβγαίνει στις ζωές των άλλων. Μερικές φορές μελοδραματικά, άλλοτε διασκεδαστικά και σαν ένα αστείο, ακόμη και τυπικά, σαν δημόσιος υπάλληλος που διεκπεραιώνει μια υπόθεσή μας. Ο Άγιος Μόρισι, έτσι όπως προσωπικά τον έχω «γνωρίσει» (από τις μουσικές του εννοώ) όλα αυτά τα χρόνια, και σαν δημόσιος υπάλληλος, θαυμάσια θα ένιωθε. Με τον άβολα θαυμάσιο τρόπο που ο Μόρισι αισθάνεται μέσα σε όλες τις ταυτότητές του.

Ναι, είναι πολλές. Γι΄ αυτό έχει ενδιαφέρον ο τρόπος προσέγγισης του Μαρκ Σίμπσον, φανατικού θαυμαστή του Μόρισι και ταλαντούχου της γραφής, ο οποίος αναλύει το είδωλό του μέσα από τα στοιχεία. Από όσα ο Μόρισι έχει δηλώσει σε συνεντεύξεις, έχει πει σε περιστάσεις, έχει εν τέλει τραγουδήσει.

Ο Μόρισι, γεννημένος στο Μάντσεστερ, ξεκίνησε με τους Smiths στη δεκαετία του ΄80 να κατακτά το κοινό της ευαίσθητης ποπ, αυτής δηλαδή που νοιάζεται για κάτι περισσότερο πέρα από το ρεφρέν. Συνέχισε σόλο καριέρα. Πολύ καλή σόλο καριέρα. Αν οι αποθήκες της έμπνευσης είναι γεμάτες τόσο όσο του Μόρισι δεν αδειάζουν εύκολα. Από την περιφέρεια είναι και ο συγγραφέας μας. Από το Γιορκ συγκεκριμένα, «μια ανιαρή, επαρχιακή κωμόπολη της Βόρειας Αγγλίας, αρκετές στάσεις για κατούρημα βορείως του Νιούπορτ Πάγκνελ». Όσοι δεν ξέρουν τον Μόρισι από τα «What Difference Does Ιt Μake?», «Ηow Soon Ιs Νow» ή «Girlfriend Ιn Α Coma», ας έχουν υπόψη πως είναι ο άνθρωπος που όταν τον ρώτησαν μια φορά ποιος είναι ο μεγαλύτερος έρωτας της ζωής του, απάντησε «η γάτα των διπλανών» (ούτε καν η δική του γάτα δηλαδή) ή όταν τον ρώτησαν ποιο τραγούδι θα ήθελε να είχε γράψει, απάντησε «το ΄΄Loneliness Remembers What Ηappiness Forgets΄΄ (Η Μοναξιά Θυμάται όσα η Ευτυχία Ξεχνά)».

Ο Μόρισι δεν είναι μυστήριο. Είναι ένας ευτυχισμένος δυστυχής. Ίσως καθόλου δυστυχής. Είναι ένας «ευτυχισμένος άνθρωπος» με μια δική του, χαμένη σε στίχους και μουσικές, ευτυχία. Γοητευτική περίπτωση όπως και να ΄χει. Ο Μόρισι είναι η χαρά του δημοσιογράφου που παίρνει τη συνέντευξη, εκτός κι αν τον πετύχει σε μια πολύ βυθισμένη στις σκοτούρες του ημέρα. Αλλά και τότε, η συνέντευξη μπορεί να πάει καλά.

«Το έργο του Μόρισι είναι η ζωή του, δεν έχει ΄΄τέλος βάρδιας΄΄ όπως το θέτει εκείνος» γράφει ο Σίμπσον. «Ο Μόρισι μας προσφέρεται σαν δανδής Χριστός, ένας λατρευτός λιμοκοντόρος ΄΄λούζερ΄΄, που σταυρώνεται για τις δικές μας νευρώσεις». Δεν πρέπει στιγμή να ξεχνάμε πως διαβάζουμε μέσα από τα μάτια ενός φαν. Ενός φαν που έχει την πονηριά συχνά να ξεπατικώνει το στυλ του ειδώλου: σαρκασμός, ευφυολογήματα και μεγάλες κουβέντες. Όλα αυτά θα κάνουν την ανάγνωση απολαυστική, ακόμη και αν δεν είσαι έτοιμος να δεχθείς το «μεγαλείο» του καλλιτέχνη, αλλά απλώς έχεις χρόνο να διαβάσεις τις ωραιότατα μεταφρασμένες (από τον Λύο Καλοβυρνά) 303 σελίδες της ιστορίας του.

Μark Simpson

ΑΓΙΟΣ MΟRRΙSSΕΥ

ΜΤΦ. ΛΥΟ ΚΑΛΟΒΥΡΝΑΣ, ΕΚΔ. ΓΟΡΓΩ, 2007, ΣΕΛ. 303, ΤΙΜΗ: 16 ΕΥΡΩ