Το πνεύμα του τόνου 

Μνήμη χαρίεντος φίλου

Έντεκα μήνες μετά την απροσδόκητη εκδημία του Βασίλη Φωτόπουλου, του χαρισματικού σκηνογράφου, ενδυματολόγου, ζωγράφου και ιερού σκευοποιού, ο στοργικός μικρός του αδελφός, ο επίσης χαρισματικός Διονύσης Φωτόπουλος, εν είδει μνημοσύνου εσαεί έστησε μια εξαίσια έκθεση στο Μουσείο Μπενάκη με τα βυζαντινής έμπνευσης έργα του Βασίλη (πίνακες, μακέτες κοστούμια, άμφια, ιερά σκεύη λειτουργικά κ.λπ.) και ένα περικαλλές λεύκωμα με τη μεγάλη ζωγραφική του. Ο Βασίλης Φωτόπουλος, ως ζωγράφος, καλλιέργησε ένα ιδίωμα τελείως προσωπικό, αν και στο βάθος διακρίνει κανείς τις φιγούρες τού μεγάλου Διαμαντή Διαμαντόπουλου στρεβλωμένες, ρημαγμένες, απελπισμένες και ανελέητα έκθετες στη λεηλασία του χρόνου και στον φθόνο των μικροαστών που πάντα «συσχετίζουν κουτά». Το λεύκωμα είναι κατόρθωμα τυπογραφικής τέχνης (έκδοση του Μουσείου Μπενάκη) και μας αποκαλύπτει έναν ζωγράφο που μνημειώνει την απελπισία του αιώνα και την υπαρξιακή μέγγενη ή τον υπαρξιακό κλωβό μέσα στα οποία εξουθενώνεται ο σύγχρονος άνθρωπος.

Από τα ασκηταριά της μοναξιάς του ο Φωτόπουλος ατενίζει τον ανέστιο βίο και στέλνει τα στρεβλά σώματά του να συναντήσουν τις ρημαγμένες ψυχές των αξεδίψαστων της ηδονής.