ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Ασφάλιση

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Γ. Χατζηδάκης, Βάμος Χανίων, γράφει:

«Για τα προβλήματα των ασφαλιστικών ταμείων δεν φταίνε οι ασφαλισμένοι ούτε και οι συνταξιούχοι.

Πλήρωναν και πληρώνουν όσα πρέπει και όσα τους παρακρατούν.

Όμως με τα χρόνια και τις κάθε τόσο πολιτικές οδηγούνταν μαθηματικά στη σημερινή κατάσταση. Έφτασαν λοιπόν στο απροχώρητο. Οι αιτίες πολλές. Βασική, οι εισφορές τις οποίες το ίδιο το Δημόσιο αλλά και οι επαγγελματίες παρακρατούν και δεν αποδίδουν και οι οποίες είναι κάποια δισεκατομμύρια.

Τα διάφορα σχέδια τα οποία είναι στη μόδα τα τελευταία χρόνια, της πρόωρης εξόδου στην οποία εξωθούν τους εργαζομένους και η οποία “κομψά” λέγεται “εθελουσία έξοδος” και αυξάνει τον αριθμό των συνταξιούχων ενώ δίδονται πακτωλοί πρόωρων εφάπαξ.

Όταν ήμουν στην εταιρεία όπου εργαζόμουν, πριν από 40 χρόνια, υπήρχε μια αρχή: να μη συνταξιοδοτούνται πρόωρα οι εργαζόμενοι για να μην αυξάνεται ο αριθμός των συνταξιούχων αφ΄ ενός και αφ΄ ετέρου να μην αποστερείται η επιχείρηση τους έμπειρους και δοκιμασμένους υπαλλήλους και εργάτες. Τα κατάφερνε με εσωτερική διαδικασία πρόσθετης αμοιβής και έτσι οι εργαζόμενοι παρέμεναν πάνω από 40 χρόνια, όσοι μπορούσαν και ήθελαν, με αποτέλεσμα η αποδοτικότητα της εργασίας να φαίνεται στα αποτελέσματα κάθε χρόνου.

Βλέπετε, είχε δικό της ασφαλιστικό οργανισμό, νοικοκυρεμένο και τον πρόσεχε, με αποτέλεσμα να έχει σημαντικά αποθεματικά σε μετρητά, ρευστοποιήσιμες αξίες και ακίνητα. Έτσι τώρα, όποιους νοικοκυρεμένους ασφαλιστικούς οργανισμούς είναι υγιείς π.χ. ΕΣΗΕΑ κ.ά., με τερτίπια προσπαθούν να τους βάλουν κάτω από τον έλεγχό τους και να έχουν την ίδια τύχη με τα ασφαλιστικά ταμεία τα ελεγχόμενα από το κράτος, με συνέπεια την εκμηδένιση των όποιων αποθεματικών τους, με δανεισμούς αγύριστους και ομόλογα κομπίνας.

Το αποτέλεσμα ποιο θα είναι; Το άπλωμα της κακομοιριάς και σε όσους υγιείς ασφαλιστικούς οργανισμούς εξακολουθούν ακόμη να υπάρχουν. Πέρα όμως από αυτό, δεν μπορείς να τους βάλεις στο ίδιο σακί όλους. Δεν μπορεί, δεν γίνεται η πλήρης ισοπέδωση ή όπως λεγόταν κάποτε “ισότητα”.

Ισότητα ναι, στους νόμους και τις υποχρεώσεις προς την πατρίδα. Το να είναι όλοι ίσοι στην κοινωνική πρόνοια και φροντίδα, με τις συνθήκες οι οποίες έχουν διαμορφωθεί σήμερα στη δομή της κοινωνίας, είναι αδύνατον. Ας φροντίσουν οι αρμόδιοι να πληρώσουν στα ασφαλιστικά ταμεία τις παρακρατημένες και παρακρατούμενες εισφορές, υπάρχουν τρόποι, και αφού θέλουν αύξηση εσόδων, ας κάνουν μια βόλτα, σε όλη την Ελλάδα, σε γιαπιά, οικοδομές και επιχειρήσεις και θα βρουν πλήθος ανασφάλιστων εργαζομένων οι οποίοι μια των ημερών, με κάποιον τρόπο, θα ενταχθούν στο συνταξιοδοτικό σύστημα χωρίς να έχουν εισφέρει τίποτα ή σχεδόν τίποτα και είναι αυτοί χιλιάδες πολλές, όπως πιστεύω».