Επιφυλλίδα

Αίθουσα βασιλείας του Θεού

Όσο συκοφαντούν και συρρικνώνουν την έννοια του Θεού αυτοί που λένε ότι τον πιστεύουν, αδυνατούν να το κατορθώσουν οι πιο σεσημασμένοι άθεοι. Οι τελευταίοι, τουλάχιστον, ως αντίδραση, σε κάνουν να αναρωτιέσαι μήπως και σφάλλουν, όπως συμβαίνει με όλα τα ανθρώπινα και, κατά συνέπεια, είναι δυνατόν να υπάρχει Θεός. Σε μια πυκνοκατοικημένη περιοχή της Αθήνας, όπου οι πολυκατοικίες θα ΄λεγες πως σφίγγονται απελπισμένες μεταξύ τους, σ΄ ένα αποπνικτικό δρομάκι, διαβάζεις σε μια τεράστια πινακίδα στην πρόσοψη μιας διώροφης οικοδομής: «Αίθουσα βασιλείας του Θεού». Με λίγα λόγια, ο Θεός ήρθε στη Γη και, αντί να προτιμήσει οποιαδήποτε άλλη χώρα, επέλεξε την Ελλάδα και, πιο συγκεκριμένα την Αθήνα, και μάλιστα αυτήν τη συγκεκριμένη περιοχή, και, ακόμη, πιο συγκεκριμένα το ορισμένο δωμάτιο αυτής της οικοδομής, για να εγκαταστήσει τη βασιλεία Του. Να προσέξουν, δηλαδή, οι περαστικοί και οι μόνιμοι κάτοικοι αυτού του δρομίσκου, μην τυχόν και χάσουν την ευκαιρία και όταν τους ζητηθεί ο λόγος σπεύσουν να δικαιολογηθούν ότι υπήρξαν αφηρημένοι ή επιφυλακτικοί. Η βασιλεία του Θεού απλωνόταν στα πόδια τους (ούτε καν σε μια εξοχή, μήπως χρειαστεί να διανύσουν κάποια απόσταση), αλλά οι ίδιοι ενέδιδαν στην αμαρτία όλης της υπόλοιπης περιοχής.

Δεν είχαν, δηλαδή, παρά να δρασκελίσουν το κατώφλι μιας οικοδομής (ακόμη λιγότερο ενός δωματίου) για να σωθούν, αλλά οι ίδιοι προτίμησαν να παραμείνουν απρόσεκτοι. Τόσο απλά. Δεν μπορεί ούτε να καγχάσει κανείς όταν σκεφθεί πως υπάρχουν έστω και ελάχιστοι, που φαντάζονται ή πιστεύουν πως ό,τι δεν έχουν κατορθώσει οι θρησκειολογικές επιστήμες, επί αιώνες, το κλειδί για τη λύση του υπάρχει στην πόρτα μιας διώροφης οικοδομής- δίπλα μας μάλιστα. Δεν αμφιβάλλει κανείς πως όταν προέκυψε το θέμα της σωτηρίας του ανθρώπου, ο χώρος που μέσα του οργανώθηκε αυτή η σωτηρία μπορεί να ήταν ακόμη πιο ταπεινός, πιο αφανής, πιο «λίγος» σε σχέση με τον χώρο ενός δωματίου μιας διώροφης οικοδομής. Αποκλείεται όμως να τον διέκρινε η έπαρση και να απέκλειε όλη τη γύρω του περιοχή- σάμπως να έπρεπε να περάσει κανείς μέσα του για να σωθεί. Τελικά αν χρειάζεται να σωθεί ο άνθρωπος και δεν είναι προτιμότερο να βράζει στο ζουμί του, ο Θεός θα τον σώσει (εφόσον υπάρχει) χάρη σε μια ευθεία σχέση μαζί του, οποιοσδήποτε κι αν είναι ο χώρος που μέσα του απευθύνεσαι σ΄ Αυτόν- εκκλησία, νοσοκομείο, θέατρο, δημόσια υπηρεσία, οίκος ανοχής, το σπίτι σου, ο δρόμος ακόμα. Ο κάθε χώρος μεταβάλλεται αυτομάτως σε «ιερό», μόλις σε πλημμυρίζει ένα αντίστοιχο αίσθημα, χωρίς να χρειάζεται να είναι ένας χώρος που δαχτυλοδείχνεται ως προορισμένος να σε μεταρσιώσει. Αλλιώτικα είναι σα να δεχόμαστε πως κάτι το πρόχειρο και το εύκολο, όπως είναι τα λιβανιστήρια, τα θυμιάματα, οι ατημέλητες προσευχές, μπορεί να μεταβάλει οποιονδήποτε χώρο σε χώρο βασιλείας του Θεού, δηλαδή το Σύμπαν να το έχει κυριεύσει μια πλασματική κατάσταση, ενώ εμείς το φανταζόμαστε βουτηγμένο στη χάρη και στην ευλογία.

Αξίζει να προσέξει κανείς πόσο μικρόνοες και αφελείς αποδεικνύονται συχνά οι άνθρωποι ενώ φιλοδοξούν να υπηρετήσουν τα μεγάλα και τα υψηλά. Ή μάλλον πόσο αντιλαμβάνονται τα τελευταία ως μια οριοθετημένη, μίζερη περιοχή που θα τους δώσει την ευχέρεια να φανούν και να λάμψουν οι ίδιοι. Δεν υπάρχει καμία απολύτως διαφορά ανάμεσα στους πιστούς που «μαντρώνουν» τη βασιλεία του Θεού σ΄ ένα δωμάτιο και των υποψηφίων, ανά τετραετία, δημάρχων που διαφημίζουν το μέλλον των δήμων τους ως πρότυπο καθαριότητας, ενώ στους γύρω δήμους θα «βράζει» το σκουπίδι. Καμία διαφορά ανάμεσα στις δύο αυτές κατηγορίες και σε μια περιοχή της Αθήνας που διαφημιζόταν, μέχρι πριν από λίγα χρόνια, ως «αποπυρηνικοποιημένη περιοχή». Σαν μια περιοχή, δηλαδή, που ενώ όλες οι άλλες γύρω θα καταστρέφονταν με τα πυρηνικά, η ίδια θα άνθιζε ως παράδεισος. Χρειάζεται ίσως να ξαναθυμηθούμε τον Όσκαρ Ουάιλντ που μας φαινόταν ως παραδοξολογία όταν έλεγε πως: «Η ζωή αντιγράφει την τέχνη», καθώς στην επιθεώρηση «Το τρέντι θα σφυρίξει τις φορές», σε ένα σπάνιας ευθυβολίας νούμερο, ακούγεται κάποια στιγμή ο πρωταγωνιστής του να λέει πως «Η Δευτέρα Παρουσία θα ξεκινήσει στα Ιεροσόλυμα απέναντι από τον Ναό του Σολομώντος όπου είναι ένα περίπτερο. Αν δεν το βρείτε, ρωτήστε απέναντι στην ΕΒΓΑ».

Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συνεκδότης του περιοδικού «Η Λέξη»