[ ΡΙΠΕΣ ] Η κακοδαιμονία

ΤΑ αποτελέσματα της έρευνας σοκάρουν. Στην εποχή της παγκοσμιοποίησης, όταν όλες οι χώρες στηρίζονται στη γνώση για να πετύχουν την ανάπτυξη, τα ελληνικά σχολεία βρίσκονται στις τελευταίες θέσεις της παγκόσμιας κατάταξης και μάλιστα σε όλους τους τομείς.

ΣΤΑ μαθηματικά, στις φυσικές επιστήμες και στην κατανόηση κειμένου οι Έλληνες μαθητές έχουν επιδόσεις κάτω από τον μέσο όρο και κατατάσσονται στις τελευταίες θέσεις μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών του ΟΟΣΑ.

ΔΕΝ είναι φαινόμενο σημερινό. Τα ίδια προβλήματα είχαν φανεί το 2000 και το 2003. Στο διάστημα που μεσολάβησε όμως ώς το 2006 που έγινε το τελευταίο τμήμα της μελέτης, δεν υπήρξε η παραμικρή πρόοδος. ΘΑ έπρεπε φυσικά να το περιμένουμε. Για δεκαετίες τώρα η ελληνική παιδεία πάσχει από έλλειψη χρηματοδότησης. Το περίφημο αίτημα για 15% από τον προϋπολογισμό δεν έχει γίνει ούτε καν 5%. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για τις ευκαιρίες που παρέχονται στους μαθητές αλλά και για τα κίνητρα που έχουν οι καθηγητές να διδάξουν.

ΑΣ μην κρυβόμαστε όμως πίσω από το δάχτυλό μας. Δεν βρίσκεται εκεί μόνο η κακοδαιμονία των σχολείων μας. Όλα αυτά τα χρόνια η παιδεία έχει αφυδατωθεί καθώς το βάρος έχει μεταφερθεί στα φροντιστήρια και τις Πανελλαδικές.

ΟΛΕΣ οι μεταρρυθμίσεις που έχουν γίνει περιορίζονται σχεδόν αποκλειστικά στο εξεταστικό και από πουθενά δεν έχει γίνει προσπάθεια εκσυγχρονισμού των μεθόδων διδασκαλίας ή αναβάθμισης του διδακτικού έργου. ΑΝΤΙ να αναζητεί τις καλύτερες λύσεις για το αύριο, το υπουργείο Παιδείας έχει εμπλακεί σε μια διελκυστίνδα του παραλόγου με καθηγητές και μαθητές που μοιάζει να επαναλαμβάνεται από χρόνο σε χρόνο.

ΤΗΝ ίδια στιγμή η ελληνική κοινωνία μπορεί να παθιάζεται για το βιβλίο Ιστορίας, παρακολουθεί ωστόσο αμέριμνη τη διαρκή υποβάθμιση της δημόσιας παιδείας!