[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Νεόπλουτοι με ξένο χρήμα

Πώς κάνουν οι πλούσιοι γείτονες που παίρνουν των ομματιών τους και φεύγουν από την παλιά γειτονιά, ρίχνουνε μαύρη πέτρα πίσω τους, και πάνε και χτίζουν στα προάστια τη σπιταρόνα που τους ταιριάζει, κι επιπλέον τους εκφράζει; Έτσι κι ο δήμαρχος, έτσι κι ο πρόεδρος της Βουλής. Δεν τους χωρά ο τόπος, ασφυκτιούν στο κέντρο της πόλης, θέλουν να εγκαταλείψουν το κέντρο με τα προβλήματά του, να μεταναστεύσουν στα άνετα οικόπεδα της περιφέρειας, να απλωθούν, να υψωθούν, να τανυστούν, να επεκταθούν, να βρουν τις διαστάσεις που τους αξίζουν. Εκεί, στις ξεχασμένες φτωχογειτονιές του Ελαιώνα, που γίνανε αίφνης το λουκούμι της πρωτεύουσας, πεδίο ανάπτυξης όποιου προλάβει. Σα να μην υπήρχε τίποτα εκεί, και σα να περισσεύουν πράσινο και ελεύθεροι χώροι, σα να σχεδιάζουν σε άγραφο χάρτη, χιμάνε οι φιλοδοξίες κι όποιος προλάβει.

Σκέφτεστε τη γαλήνη που έχει η λέξη Ελαιώνας; Καμία σχέση! Μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά, διψασμένα για φιλέτο. Γη- φιλέτο.

Αλλά στη Βουλή και το Δημαρχείο δεν θα έπρεπε να είναι πιο συγκρατημένοι; Δικά τους είναι τα κτίρια; Η πόλη, οι κάτοικοι, δεν έχουν σχέση, δεν έχουν λόγο; Και πώς το είδαν ακριβώς; Με τίνος λεφτά πλούτισαν; Δεν ανήκουν στο χρεωμένο, προβληματικό, αμήχανο κι αδύνατο κράτος; Και γιατί δε ρωτάνε αν δεχόμαστε την εικόνα της πόλης χωρίς Δημαρχείο, χωρίς Βουλή, που μας προτείνουν;

Μπορεί γι΄ αυτούς να μην είναι τίποτα σπουδαίο ο χώρος δουλειάς τους, που νομίζουν ότι την έχουν και μόνιμη, και εξασφαλισμένη, αλλά καλό θα ήταν να θυμηθούν ότι δεν τους ανήκουν τα κτίρια αυτά και ότι για μας είναι κάτι παραπάνω από αυτό που τους βολεύει.