ΜΑΤΙΕΣ Ου μοιχεύσεις

Πάνε χρόνια. Ήμουνα πρόεδρος σε κάποιο συνδικαλιστικό σωματείο. Τα γραφεία μας ήταν στην οδό Παρνασσού. Είχαμε ένα θυρωρό ψηλό, λεπτό, συμπαθητικό. Μόλις τελείωνε τη βάρδιά του, πήγαινε στο «Κεντρικόν» για φαγητό κι ύστερα έβγαινε τσάρκα, στον Εθνικό Κήπο, στο Πεδίον του Άρεως, στην Πλατεία Κυριακού. Κρατούσε, πάντα, στο χέρι, μια πολυμεταχειρισμένη δερμάτινη τσάντα, που τη γέμιζε με «έγγραφα»: παλιές εφημερίδες, χαρτοσακούλες, κόλλες διαγωνισμού.

Με την τσάντα στο χέρι, μόλις έβλεπε μια γυναίκα μόνη, σ΄ ένα παγκάκι, τη διπλάρωνε και την άρχιζε στο μπλαμπλά. Έλεγε πως ήταν δικηγόρος, χήρος, βασανισμένος άνθρωπος από τη μοναξιά. Κάθε μέρα εμφανιζόταν στο θυρωρείο του με διαφορετικά «πρόσωπα». Χήρες, ζωντοχήρες και παντρεμένες, που τις οδηγούσε τα βράδια στο, εντός του κτιρίου, δωμάτιό του. Το «χειρουργείο», όπως το αποκαλούσε. «Πώς τις “ψήνεις”, ρε Αποστόλη, όλες αυτές τις γυναίκες;», τον ρώτησα μια μέρα. «Χρειάζεται υπομονή και ευγένεια», μου απάντησε. Και πρόσθεσε: «Όλες ανεξαιρέτως είναι πρόθυμες να “ψηθούν”». Χρειάζεται, βέβαια, να είσαι και κάπως δυνατός στο “σπρέχεν”, όπως εγώ, να πούμε…».

Είχαμε ένα δικηγόρο στην εφημερίδα. Καλός άνθρωπος, ήρεμος. Όποτε με συναντούσε στα σκαλιά του κτιρίου των «ΝΕΩΝ», μου ΄πιανε κουβέντα στο όρθιο για τα πολιτικά. Και προτού μου πει «γεια χαρά», μου διηγιόταν ιστορίες με ερωτοδουλειές. Κατέληγε, πάντα, έτσι: «Εγώ είμαι νοικοκύρης, σοβαρός άνθρωπος. Αλλά έχω ένα κουσούρι που το θεωρώ ευτύχημα. Είμαι μοιχός εκ πεποιθήσεως…». «Και οι γυναίκες με τις οποίες νταραβερίζεσαι;». «Έγγαμες, κυρίως».

Όλ΄ αυτά, την εποχή που η μοιχεία ήταν ποινικό αδίκημα. Τότε που ο απατημένος σύζυγος έπαιρνε μαζί του έναν αστυφύλακα, έσπαγε την πόρτα της γκαρσονιέρας του εραστή, έπιανε στα πράσα τη μοιχαλίδα και κατόπιν τύλιγε με τη βοήθεια του αστυφύλακα το παράνομο ζευγάρι σε ένα σεντόνι και το οδηγούσε στο Τμήμα για τα περαιτέρω. Άγριοι καιροί. Η διαπόμπευση ήταν στην ημερησία διάταξη. Αφήνω την επαρχία, όπου πέφτανε και πιστολιές… Έφερα την κουβέντα στη μοιχεία, γιατί διάβαζα αυτές τις μέρες μια έρευνα της Εταιρείας Μελέτης Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας, από την οποία έρευνα σε 18.000 ζευγάρια προέκυψε ότι ο 7ος χρόνος γάμου είναι κρίσιμος για τη συνέχιση της έγγαμης σχέσης: άντρες και γυναίκες έχουν βαρεθεί το συζυγικό κρεβάτι και ψάχνουν το σεξ εκτός σπιτιού. Αποτέλεσμα: διαζύγιο.

Δεν αμφισβητώ τα στοιχεία της έρευνας, ούτε τα συμπεράσματά της. Πιστεύω, όμως, ότι τα ερωτικά ζητήματα δεν μετριούνται με τη μεζούρα. Δεν είναι, δηλαδή, ο 7ος χρόνος, εκείνος που σπάει την αλυσίδα. Είναι η κούτρα μας. Που αν κατεβάζει ψείρες, τις κατεβάζει από τον πρώτο χρόνο, τον πρώτο μήνα, τη δεύτερη μέρα. Και μη μας κάνει εντύπωση το ότι και οι γυναίκες έχουν την ίδια τάση για απιστία, με τους άντρες. Άλλαξαν τα πράγματα. Οι γυναίκες βγήκαν από το σπίτι, δουλεύουν, έχουν τα ίδια δικαιώματα με το «ισχυρό φύλο» στο σεξ, οι πειρασμοί παραμονεύουν, η κοινωνία μας είναι ανεκτική. Αυτά.