[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Τρία βιβλία για δέκα παιδιά

O γιος του υδραυλικού ήρθε για δουλειές στο σπίτι μαζί με τον πατέρα του, αλλά δεν βοηθούσε, βοηθούσαν οι παραγιοί του, μετανάστες φυσικά. Εκείνος κανονικά, είχε σχολείο. Αλλά είχαν κατάληψη, μου εξήγησε.

«Κρίμα» είπα, μου βγήκε εντελώς αυθόρμητο. Παραξενεύτηκε. «Γιατί κρίμα;», ρώτησε. «Ε, κρίμα που χάνετε μαθήματα, δεν είναι;». Το είχα πει με ειλικρίνεια, προσπάθησε να μου εξηγήσει λοιπόν τα δίκια τους, να με πείσει: «Σωστά, αλλά αν βλέπατε το σχολείο μας, τι ελλείψεις έχει, κάπως δεν πρέπει κι εμείς να διαμαρτυρηθού- με; Τι άλλα μέσα έχουμε;». Προβληματισμός σοβαρός, αλλά το αποτέλεσμα ποιο είναι; «Κάνουμε μάθημα χωρίς βιβλία», συνέχισε ο νεαρός. «Είμαστε δέκα παιδιά στην τάξη, κι έχουμε τρία βιβλία αρχαίων…». Εδώ μπλέχτηκα με τα νούμερα. «Τι εννοείς, τρία βιβλία; Και δέκα παιδιά; Μόνο δέκα είστε στην τάξη, τη στιγμή που στα ιδιωτικά σχολεία ο αριθμός των παιδιών είναι στο όριο που επιτρέπεται, τριάντα ένα;

Δεν είναι πολυτέλεια αυτό;». Χαμογελά: «Ναι, αλλά σας λέω ότι δεν έχουν βιβλία να μας μοιράσουν.

Μόνο τρία βιβλία Αρχαίων μοίρασαν σε δέκα άτομα!». Αλλά συμβαίνει να ξέρω τις τιμές. «Στάσου, τα βιβλία των Αρχαίων της τάξης σου κάνουν το ένα τρία ευρώ και το άλλο δυόμισι. Γιατί δεν πάτε να τα αγοράσετε; Υπάρχουν σε όλα τα βιβλιοχαρτοπωλεία» Με κοιτάζει τώρα ξαφνιασμένος. Αυτό δεν το περίμενε, φαίνεται. Είναι δυνατόν να μην το είχαν σκεφτεί; Πιο φτηνά κι από τσιγάρα, που λέει ο λόγος. «Αλήθεια;» λέει, πολύ σιγά, κοιτάζοντας ξαφνικά το πάτωμα, χάνοντας το κέφι του. Σηκώνει τους ώμους και κάνει μια στροφή, αλλάζει κουβέντα. Δεν λέει καν: «είναι θέμα αρχής» Διάολε, ένα ολόκληρο επαναστατικό κίνημα να πρέπει να στηρίζεται σε δυόμισι και τρία ευρώ;