Από μικρός ονειρευόμουν τη σκηνή

Είχα μάθει αρκετά ελληνικά, όταν αποφάσισα να γραφτώ σε μια δραματική σχολή, στον Ίασμο. Από μικρός θαύμαζα τον Τσάρλι Τσάπλιν και ονειρευόμουν τη σκηνή. Ήταν μια ευκαιρία να ξαναπιάσω το νήμα των παιδικών μου χρόνων. Για να μην τα πολυλογώ, πέρασα τις εξετάσεις του υπ. Πολιτισμού και μπήκα στη σχολή. Η αρχή ήταν πολύ δύσκολη. Η ξενική προφορά μου έκανε μπαμ. Για να τα καταφέρω, μάθαινα απ΄ έξω μονολόγους στα ελληνικά και τους επαναλάμβανα όλη την ώρα όπου βρισκόμουν. Μπροστά στον καθρέφτη του δωματίου μου, στο λεωφορείο, περπατώντας στον δρόμο, στη δουλειά. Θυμάμαι ένα βράδυ με άκουσε το αφεντικό στην πιτσαρία και νόμιζε ότι τα είχα παίξει (γελάει). Σήμερα είμαι στο τρίτο έτος. Έχω παίξει σε δύο σίριαλ και τώρα παίζω στην παράσταση «Ένας στους δέκα» στο Θέατρο του Νέου Κόσμου. Το ταξίδι μου στην Ελλάδα ήταν σωτήριο. Ξαναβρήκα την ανθρωπιά μου. Τι έμαθα από όλα αυτά που έχω περάσει; Ότι η ζωή δεν είναι ωραία, είναι απλά συναρπαστική.