Ημερολόγιο Συνόρων «Η ζωή δεν είναι ωραία. Είναι συναρπαστική…»

www.gkapllani.com

LΙΝΚ:

Η ΑΙΤΙΑ ήταν μια ερωτική εξωσυζυγική περιπέτεια με την κόρη υψηλόβαθμου στελέχους του Κόμματος. Τέτοιες περιπέτειες το Κόμμα δεν τις συγχωρούσε. Τον πήγαν στο δικαστήριο με την κατηγορία του έκφυλου βίου. Σύμφωνα με τους διώκτες του, ήταν ένα επικίνδυνο παράδειγμα για την αγγελική μας κοινωνία. Επιπλέον οι ανακριτές κάτι ξέθαψαν για τον παππού μου, για μια παλαιά σχέση που είχε με μια Γερμανίδα. Έτσι, ο πατέρας μου καταδικάστηκε σχεδόν ως πράκτορας των ιμπεριαλιστών. Οκτώ χρόνια φυλακή. Όλα αυτά τα έμαθα χρόνια μετά. Η μητέρα μου χώρισε και ξαναπαντρεύτηκε. Ένιωσε προσβεβλημένη από τον πατέρα μου. Αλλά προπαντός πιεζόταν να αποσείσει από πάνω της το στίγμα της συζύγου του εχθρού του Κόμματος. Μέχρι τα δώδεκά μου- τότε συνάντησα για πρώτη φορά τον πατέρα μου- νόμιζα ότι ο πατριός ήταν ο αληθινός μου πατέρας. Παρ΄ όλα αυτά είχα χαρούμενα παιδικά χρόνια. Κάπως δύσκολα στην αρχή του δημοτικού σχολείου. Ήμουν αδύναμος, φορούσα γυαλιά και τα υπόλοιπα παιδιά με πείραζαν. Σε αυτή την ηλικία τα παιδιά είναι ανελέητα. Για να επιβάλω την παρουσία μου άρχισα να ασχολούμαι πολύ με τον αθλητισμό. Το να αποκτήσω δυνατό σώμα μού έγινε έμμονη ιδέα.

●●●
Ο πυρηνικός σταθμός. Στα δεκατέσσερά μου γράφτηκα σε τεχνικό λύκειο. Κατεύθυνση: Πυρηνική φυσική. Τότε άρχισε η κατασκευή του δεύτερου πυρηνικού σταθμού στη Βουλγαρία. Στην πόλη Μπελενέ. Στο τέλος των σπουδών, εμείς προοριζόμασταν να εργαστούμε στον πυρηνικό σταθμό. Ύστερα από ένα χρόνο η σχολή έκλεισε. Μας είπαν να πάμε στα σπίτια μας. Μόλις είχε πέσει το Τείχος του Βερολίνου και άρχιζαν οι ταραχές και σε μας. Ο κόσμος συγκεντρωνόταν στους δρόμους. Έλεγαν ότι το καθεστώς θα καταρρεύσει. Μας φαινόταν απίστευτο. Ήταν σαν να μας έλεγαν ότι ο ήλιος θα ανατέλλει από τη Δύση. Γιατί αυτό το καθεστώς φαινόταν αιώνιο. Παρακολουθούσα σκηνές από την τηλεόραση χωρίς να καταλαβαίνω πολλά πράγματα. Θυμάμαι την εξέγερση στη Ρουμανία, την εκτέλεση του Τσαουσέσκου. Μετά, την κατάρρευση του καθεστώτος στη Βουλγαρία, τη δίκη του Ζίβκωφ, ο οποίος ήταν αξιολύπητος. Η ελευθερία ήταν μεθυστική. Υπήρχε μια αίσθηση ότι ο χρόνος άρχιζε εκείνη τη στιγμή. Ότι μέχρι τότε είχε φυλακιστεί. Προϊόντα που στη Δύση τα θεωρούσαν αυτονόητα, όπως τα τζιν, για μας φάνταζαν μεγάλη κατάκτηση. Και τελικά τα είχαμε. Γρήγορα όμως τα πράγματα άλλαξαν. Οι βιτρίνες ήταν γεμάτες αλλά δεν είχες χρήματα να αγοράσεις. Η λέξη Κόμμα αντικαστάθηκε από τη λέξη λεφτά. Παράξενα πράγματα συνέβησαν. Τα στελέχη του Κόμματος, από τη μια μέρα στην άλλη, έγιναν πά

«Το ταξίδι μου στην Ελλάδα ήταν σωτήριο. Ξαναβρήκα την ανθρωπιά μου. Τι έμαθα από όλα αυτά που έχω περάσει; Ότι η ζωή δεν είναι ωραία, είναι απλά συναρπαστική»

μπλουτοι καπιταλιστές. ●●● Άνεργος και πάμπτωχος. Επέστρεψα στη σχολή μου και τελείωσα τα επόμενα τρία έτη. Χωρίς καμία προοπτική για δουλειά. Ο πυρηνικός σταθμός έκλεισε. Όταν αποφοίτησα ήμουν άνεργος. Μέχρι την ημέρα που με κάλεσαν στον στρατό. Επειδή ήθελα να ξεμπερδέψω, δεν τον ανέβαλα. Δύο χρόνια ήταν τότε η θητεία. Σήμερα ο στρατός στη Βουλγαρία είναι μισθοφορικός. Στον στρατό συνέχισα να αθλούμαι με ακόμη μεγαλύτερη μανία. Εν τω μεταξύ, οι σχέσεις της μητέρας μου με τον πατριό μου πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Εκείνη χώρισε και αποφάσισε να έρθει στην Ελλάδα. Πιο πριν είχαν χάσει το σπίτι. Το είχαν υποθηκεύσει για να πάρουν δάνειο με σκοπό να ανοίξουν μια δική τους επιχείρηση που πήγε κατά διαόλου. Όταν γύρισα από τον στρατό, ήμουν χωρίς οικογένεια, χωρίς δουλειά και χωρίς στέγη. Έπειτα από μεγάλη περιπλάνηση, βρήκα δουλειά ως εισπράκτορας σε τρόλεϊ. Έμενα σχεδόν σε μια τρώγλη και τα λεφτά μου έφθαναν ίσα ίσα για μη πεθάνω της πείνας. Υπάρχει μια εικόνα που δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου. Μια κυρία, με σχεδόν αριστοκρατικό ύφος, που ψάχνει στα σκουπίδια για να βρει κάτι να φάει…

●●●
Μπράβοι και σπασμένα σαγόνια. Όταν έχασα τη δουλειά στα τρόλεϊ, θα μπορούσα να καταλήξω σαν την κυρία, εάν δεν είχε έρθει σε βοήθεια το σώμα μου. Έγινα μπράβος. Ναι, ναι, ακριβώς. Ξεκίνησα ως πορτιέρης σε ένα νυχτερινό μαγαζί. Μπήκα σε έναν κόσμο που μου ήταν τελείως ξένος, αλλά με τον οποίο εξοικειωνόμουν σιγά σιγά. Πρώτα από όλα το ξύλο που έπεφτε. Τρεις φορές την εβδομάδα τουλάχιστον. Έχασα τον χαμόγελό μου. Δεν χαμογέλαγα πια. Τα αστεία που οι μπράβοι κάνουν μεταξύ τους είναι με σπασμένα χέρια, σαγόνια και κρανία. Τώρα που σκέφτομαι αυτόν τον κόσμο, μου φαίνεται απίστευτο. Έπρεπε να επιβιώσω όμως. Εάν έδειχνες κάποιο σημάδι αδυναμίας ή ευαισθησίας, ήσουν χαμένος από χέρι. Είναι ένας κόσμος όπου δεν πρέπει να ζητάς να σε αγαπούν αλλά να σε φοβούνται. Κάποια στιγμή με προσέλαβε ως προσωπικό του σωματοφύλακα το αφεντικό μου. Αυτός ήταν παντοδύναμος, με πολλά λεφτά που προέρχονταν από αόρατες πηγές… Ήταν μια ζωή που μου εξασφάλιζε χρήματα, για να ζήσω άνετα. Μια μέρα, οδηγώντας το αυτοκίνητο, έπαθα ένα πολύ άσχημο ατύχημα. Έχω ακόμα τα σημάδια στο πρόσωπο και στο σώμα. Έμεινα εβδομάδες στο νοσοκομείο. Και άλλες τόσες εβδομάδες στο σπίτι για να αναρρώσω. Έχασα πολλά κιλά. Όταν ανάρρωσα, μου ανακοίνωσαν ότι είχα χάσει τη δουλειά μου.

●●●
Το ταξίδι στην Ελλάδα. Η μητέρα μου ήθελε από καιρό να βγω από αυτή την κατάσταση και με παρακάλεσε να πάω κοντά της στην Ελλάδα. Ήταν το 2001. Ήρθα στην Ελλάδα με μια τουριστική βίζα, που ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ για να τη βγάλω. Έφθασα στην Αθήνα, χωρίς να ξέρω ούτε λέξη ελληνικά. Με βοήθησε πολύ ο Έλληνας σύντροφος της μητέρας μου. Ήμουν τυχερός, γιατί έπιασα δουλειά αμέσως στα Goody΄s ως ψήστης. Επειδή εκείνη τη στιγμή είχε αρχίσει η νομιμοποίηση των μεταναστών, έτρεξα αμέσως να κάνω τα χαρτιά μου. Άρχισα να μαθαίνω ελληνικά. Μανιωδώς. Δεν ήθελα πια να γυρίσω πίσω. Ο κόσμος που είχα αφήσει πίσω μου μού φαινόταν εφιαλτικός. Δούλεψα δυο χρόνια στα Goody΄s. Μετά έπιασα δουλειά σε μια πιτσαρία.