ΜΑΤΙΕΣ Οι φυτείες

«Έφυγες και ήρθες πάλι/ ρουφιανιά του Γαλιγάλη», ψιλοτραγουδούσαν, τη δεκαετία του ΄30, συνοδεία ενός ξεκούρδιστου μπαγλαμά, οι θαμώνες των τεκέδων του Πειραιά, μόλις έβλεπαν ύποπτα πρόσωπα να μπαινοβγαίνουν στα στέκια τους. Οι τεκετζήδες δεν ψιλοτραγουδούσαν.

Σήκωναν μια σημαιούλα στη στέγη του τεκέ, για να ειδοποιήσουν τους χωροφυλάκους, που γυρόφερναν στην περιοχή, ότι εμφανίσθηκε στα λημέρια τους κάποιος νταής, κάποιος μαχαιροβγάλτης, κάποιος σεσημασμένος και καταζητούμενος κακοποιός, «για να τρέξουν οι μπάτσοι να τον πιάσουν».

Τι θέλω να πω; Θέλω να πω ότι όσοι είχαν τεκέδες, για να μπορούν να πουλάνε ήσυχοι το χασισάκι τους, με τους ναργιλέδες να φέρνουν βόλτα στην παρέα, όπως έγραφε ο Τσιτσάνης, τα ΄χανε κάνει πλακάκια με την Αστυνομία. «Σου δίνω, μου δίνεις» πήγαινε η δουλειά. Γι΄ αυτό και δεν μου κάνει εντύπωση το γεγονός ότι, όπως τόνιζε ο Δ. Βυθούλκας την Κυριακή 18 Νοεμβρίου στο «Βήμα», «η Κρήτη, η Δυτική Ελλάδα, η Ξάνθη και η Δράμα είναι πρωταθλήτριες στην παραγωγή ινδικής κάνναβης, παρά την κρίση, λόγω εισβολής της φθηνής αλβανικής»! Και, φυσικά, η Ηλεία, η Μεσσηνία, η Λάρισα και η Θεσσαλονίκη. Για πλακάκια χοντρά μιλάμε, όχι για τρίχες…

Τώρα δεν υπάρχουν τεκέδες, όπως παλιά. Υπάρχουν φυτείες, με εκατομμύρια δενδρύλλια κάνναβης, σε ολόκληρη την Ελλάδα. Μερικές χιλιάδες απ΄ αυτά ξεριζώνονται. Αλλά τα πολλά δεν αγγίζονται. Κι από κεί και πέρα το «χόρτο» πάει κι έρχεται. Σε βαριά τιμή: 700 ευρώ το κιλό. Όχι όπως το αλβανικό, που κάνει μόνο ένα πεντακοσάρικο. Αλλά καταλαβαίνετε πόση ζήτηση έχει το «πράμα», για να μας «ενισχύουν» και τα Τίρανα…

Θυμήθηκα, τώρα, τη μάνα μου: μέναμε σ΄ ένα δωμάτιο, ολόκληρη οικογένεια- τέσσερα άτομα. Μερικές φορές, φιλοξενούσαμε και μερικές γυναίκες ξέμπαρκες, που η μάνα μου τις είχε γνωρίσει στις παράγκες του Πολυγώνου, της Καισαριανής και των Σφαγείων, όπου ζούσαν. Η συχωρεμένη ήταν πονόψυχη, αλλά είχε κι ένα βρωμόστομα, ο Θεός να σε φυλάει. Πρόσφερε στέγη στις φιλενάδες της, αλλά την ίδια στιγμή έλεγε στον πατέρα μου, δήθεν αγανακτισμένη, μια παροιμία της Σμύρνης: «Παναγιώτη, μας περισσεύαν τα μ…., μας ήρθαν κι από την Πέργαμο»! Έτσι τώρα και με το αλβανικό χασίσι.

Έχουμε «μαύρο» να φάν΄ κι οι κότες. Αλλά εισάγουμε εμπόρευμα κι «από την ξένην»!

Πάντως, αυτά που γράφονται, ότι το ελληνικό χασίσι είναι «εκλεκτής ποιότητας», είναι μπαρούφες. «Το καράβι απ΄ την Περσία/ πιάστηκε στην Κορινθία», τραγουδούσε ο Τσιτσάνης. Και, βέβαια, ο χασικλής που πεθαίνει, πηγαίνοντας στον Άδη, παίρνει μαζί του και λίγα δράμια Προυσαλιό («μαύρο» της Προύσας), «για να ΄χουν να φουμάρουνε τ΄ αδέρφια μας ΄κει κάτω». Χασίσι που είναι «καϊνάρι». Δηλαδή, άλφα-άλφα.

Είμαι βέβαιος πως όσα μέτρα και να παρθούν, οι χασισοφυτείες δεν πρόκειται να φύγουν από τη μέση. Τα λεφτά είναι πολλά. Κι ας μην ξεχνάμε αυτά που γράφει ο Π. Κουνάδης στο βιβλίο του «Εις ανάμνησιν στιγμών ελκυστικών»: «Το χασίσι ώς το 1936 ουσιαστικά ήταν ελεύθερο και η Τρίπολη παρήγαγε τεράστιες ποσότητες. Έμποροι και καλλιεργητές, σε συνεργασία με το κράτος, κατόρθωσαν το ΄35 να πουλήσουν 85 τόνους “μαύρο” και να εισπράξουν 75 εκατ. δραχμές»!