«Ο καλός πίνακας ότι δεν θα τον βαρεθείς»

«Τώρα που γέρασα κάνω τα καλύτερά μου έργα», λέει ο ζωγράφος Μάκης Θεοφυλακτόπουλος που παρουσιάζει νέα δουλειά του
«Αν θέλει κάποιος να κάνει πολιτικά σχόλια, θα τα καταφέρει πολύ καλύτερα με τη φωτογραφία απ΄ ό,τι με τη ζωγραφική. Ο φτωχότερος τρόπος για να καταγγείλεις κάτι είναι το τελάρο. Κάθε έργο όμως ασυνείδητα εκφράζει πολιτική θέση με τον τρόπο που υπάρχει. Η συμμετοχή τού καλλιτέχνη στον κοινωνικό χώρο με στόχο τη βελτίωσή του είναι να μπορεί να καταθέσει μία αξία με το έργο του», λέει στα «ΝΕΑ» ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, ο καταξιωμένος ζωγράφος και επί 17 χρόνια καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης, που επιστρέφει στα εικαστικά δρώμενα της Αθήνας έπειτα από πέντε χρόνια απουσίας με 25 καινούργια λάδια και σχέδια, ενώ ήδη ετοιμάζεται για την αναδρομική του το 2010 στο Μουσείο Μπενάκη.

«Το έργο του Ματίς, για παράδειγμα, δεν ήταν πολιτικό επειδή δεν έδωσε άμεσα πολιτικά μηνύματα; Είναι ο ζωγράφος που είπε ναι στο φως και έδωσε χαρά. Δεν είναι αυτό πολιτική πράξη; Προσωπικά διατηρώ την ευαισθησία να αγανακτώ με την ανισότητα των κοινωνικών ομάδων. Η αγωνία μου για το καλό αποτέλεσμα περιέχει μια πολιτική θέση. Αγωνίζομαι για το πνεύμα μέσω της ύλης», συνεχίζει ο 68χρονος δημιουργός με την ιδιαίτερη γραφή της ανάγλυφης πάστας των χρωμάτων πάνω στον καμβά του, που χτίζεται από τη διαδικασία του «σβήσε- γράψε».

«Σβήνω και γράφω μέχρι που η εικόνα να προκύψει από τα γκρεμίσματά της», λέει για τα λάδια του ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος, ενώ τα σχέδιά του, τα οποία καίει πάνω στο μάτι της κουζίνας,

ΙΝFΟ

Έκθεση του Μάκη Θεοφυλακτόπουλου από σήμερα στο Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης Ιλεάνα Τούντα (Αρματολών και Κλεφτών 48, τηλ. 210-
6439.466). Έως 12 Ιανουαρίου.

τα βλέπει ως «παρορμητικά ξεσπάσματα», που για να βγει ένα έχουν καταστραφεί εκατοντάδες. «Ξέρεις ότι έχεις φτάσει στο σωστό όταν νιώσεις την ανάσα του, όταν δεν χρειάζεται λογικά επιχειρήματα για να υποστηρίξεις την ύπαρξή του. Είναι η πρώτη φορά που δεν έχω τις ανασφάλειες που συνοδεύουν τον καλλιτέχνη όταν κάνει μια καινούργια έκθεση. Νιώθω ότι ορισμένα από τα έργα μου είναι τα αριστουργήματά μου και πως έχουν μια θέση ανάμεσα στα κορυφαία της ελληνικής ζωγραφικής. Τώρα αισθάνομαι πως μπορώ να πω σε κάποιον: “Αν δεν σου αρέσουν, δεν καταλαβαίνεις”», εξηγεί ο ζωγράφος που αποδίδει την επιτυχία του στο ότι «στα έργα μου υπάρχει η αγωνία για το καλό και το ουσιαστικό και όχι για το διακοσμητικό και αυτό ο κόσμος το καταλαβαίνει».

«Τα έργα μου τώρα είναι πιο απελευθερωμένα. Είναι περίεργο, αλλά τώρα που γέρασα κάνω τα καλύτερά μου έργα, παρά το γεγονός ότι ο άνθρωπος όταν γερνάει συνήθως επαναλαμβάνεται. Βλέπω πως η καινούργια μου δουλειά μιλάει και στους ειδικούς αλλά και σε ένα παιδί, και αυτό είναι κάτι που δεν συμβαίνει εύκολα».

Ποιο θεωρείτε καλό έργο τέχνης;
Πρέπει να πείθει με την έντονη παρουσία του και να εκπέμπει την υπόσχεση πως δεν θα το βαρεθώ. Να μην περιέχει απλώς ένα εύρημα αιφνιδιασμού, αλλά στοιχεία πιο ουσιαστικά που να πείθουν πως θα ζήσει πιο πολύ από τον δημιουργό του.


«Θέλω καθημερινά το ράλι μου»

«Η ένταση είναι το οξυγόνο μου.

Μέρα χωρίς ένταση δυσκολεύομαι να τη δεχτώ ως μέρα που μου πάει», λέει ο Μάκης Θεοφυλακτόπουλος που έχει καταγραφεί ως μηχανόβιος και ο οποίος άφησε το στίγμα του στη νεοελληνική τέχνη με τους υπερφυσικούς «μοτοσυκλετιστές» του. Και μπορεί εδώ και 15 χρόνια να έχει κατέβει από τη μηχανή, βιώνει όμως την ταχύτητα μέσα από μικρά γρήγορα αυτοκίνητα και απολαμβάνει την αίσθηση της σέλας πάνω στο ποδήλατό του. Η λατρεία του για την ταχύτητα, άλλωστε, ήταν και η αιτία που έσπασε το χέρι του λίγες μέρες πριν από την έκθεση, γεγονός που αντιμετωπίζει με ψυχραιμία. «Έχω συνηθίσει να προσγειώνομαι στην άσφαλτο. Κι όσοι με δουν με το χέρι δεμένο ίσως σκεφτούν πως το έπαθα από την πολλή δουλειά, λόγω της έκθεσης!», λέει με χιούμορ. «Όταν είμαι ήρεμος δεν ζω τόσο καλά όσο όταν είμαι ανήσυχος. Έτρεχα και εξακολουθώ να τρέχω και να κάνω κόντρες στους δρόμους. Θέλω το ράλι μου. Νωρίς το πρωί που οι δρόμοι είναι άδειοι φεύγω από το Καλαμάκι και πηγαίνω στο Κολωνάκι για καφέ. Αν μου πρότειναν να με πάει οδηγός, δεν θα δεχόμουν.

Χρειάζομαι την πρωινή μου δόση αδρεναλίνης. Η ταχύτητα με κάνει να αναπνέω. Ακόμη και όταν πηγαίνω να δω το εγγονάκι μου πατάω γκάζια.

Δεν κοκετάρομαι γι΄ αυτό. Δεν είναι μαγκιά ή πρόταση ζωής. Είναι ο τρόπος μου για να επιβιώνω».