Όταν το κράτος μάς κάνει πλάκα…

ΠΡΙΝ ΑΠΟ κάθε συναλλαγή με το Δημόσιο, έναν κόμπο τον έχουμε. Μη σου πω, δύο. Μη σου πω, τα πρόθυρα του εμφράγματος, με το αγχολυτικό και το υπογλώσσιο στο τσεπάκι.

Αυτό το χαρμόσυνο κλίμα ανέκαθεν το βίωνα. Πες με τρελή (γιατί είμαι), πες με παράλογη (γιατί επίσης είμαι) αλλά πριν από την όποια συναλλαγή ξάπλωνα αποβραδίς και τη μισή νύχτα κοίταζα το ταβάνι (να το βάψω μπεζ;

εκρού; πλατινέ;) και την άλλη μισή έβριζα προκαταβολικά την υπηρεσία όπου ΘΑ πήγαινα και τον υπάλληλο που ΘΑ με εξυπηρετούσε!

Και ξεκινάμε χαρμόσυνα από τις ουρές.

Αρχίζουν από το γκισέ και μπλοκάρουν το μισό Λεκανοπέδιο. Μέσα στο υποκατάστημα, υπάρχει συνήθως ένα μηχάνημα που σου βγάζει τα χαρτάκια με τον αριθμό προτεραιότητας.

Για να διανύσεις την απόσταση από την είσοδο μέχρι αυτό το θαύμα της τεχνολογίας, θα τσαλαπατήσεις γριές, συνταξιούχους, μειονότητες, υπέργηρους με πατερίτσες, εγκύους, υποτασικούς, υπερτασικούς, καρδιακούς, νέους, γέρους, άμαχους, γυναικόπαιδα.

Αν δεν τσαλαπατήσεις, θα τσαλαπατηθείς. Ο θάνατός σου, ζωή μου. Δεν πα΄ να το παίζεις ευαισθητοποιημένος πολίτης. Δεν πα΄ να δίνεις τη συνδρομή σου στους Γιατρούς του Κόσμου, στη Διεθνή Αμνηστία, στο Χαμόγελο του Παιδιού και στην ΑctionΑid; Τέτοια ώρα, τέτοια λόγια, μάγκες. Ο σώζων εαυτόν σωθήτω!

Κάποτε το παίρνεις το ρημαδόχαρτο. Το οποίο γράφει τον αριθμό του πιο φριχτού σου εφιάλτη. Χρόνος αναμονής; Δύο χρόνια, τρία, πέντε… Τα κοκαλάκια σου εδώ θα τα αφήσεις. Ο Θεός να σε έχει γερό! Να φτάσεις το επίπεδο του Καυκάσιου, του υπεραιωνόβιου, του τύπου που τον βγάζει η τηλεόραση: «Ποιο είναι το μυστικό της μακροζωίας σου, παππούλη;».

Έχουν δει εμένα τα ματάκια του τα τέρατα και τα σημεία. Τύποι που παίρνουν το χαρτάκι, φεύγουν, ψωνίζουν στο σούπερ μάρκετ, πάνε τη μάνα τους στον οφθαλμίατρο, παίρνουν το παιδί από το σχολείο, το στέλνουν φαντάρο, το παντρεύουν, νταχντιρντίζουν εγγονάκια στα γόνατά τους και ύστερα από όλα αυτά, γεμάτοι εμπειρίες, γεμάτοι γνώσεις που λέει κι ο Καβάφης (κάτι θα ΄ξερε κι αυτός ο καψερός), επιστρέφουν στο υποκατάστημα και ακόμα η σειρά τους δεν έχει έρθει.

Αυτός είναι ο Τρόμος νούμερο ένα, πότε θα έρθει η σειρά σου.

Ο Τρόμος νούμερο δύο είναι τι θα συμβεί όταν έρθει η σειρά σου. Θα είναι όλα τα ταμεία ανοιχτά; Ή θα βλέπεις έξι κλειστά και ένα εξοντωμένο; Και άντε, έφτασες στο εξοντωμένο. Ο υπάλληλος θα θέλει να σε εξυπηρετήσει; Διότι και αυτό εναπόκειται στη διακριτική του ευχέρεια. Μπορεί να βαριέται ο άνθρωπος, βρε αδελφέ. Να έχει πιο σημαντικά πράγματα να κάνει. Να μιλήσει στο κινητό. Να κανονίσει Σαββατοκύριακο στο Ναύπλιο. Να ξύσει την παρωνυχίδα του (ξέρεις τι άτιμο πράγμα είναι η παρωνυχίδα;). Να μασήσει την τσίχλα του. Να έχει περίοδο. Να της κόπηκε η περίοδος…

ΚΑΙ ΤΟ ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ; Το πιο φρικαλέο, το πιο νουάρ, το «να μη λάχει ούτε στον χειρότερο εχθρό σου»; Να μην έχεις τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Κάτι να λείπει. Κάτι να είναι μισερό, λειψό, ανεπαρκές. Και να πρέπει να ξαναφύγεις. Να ανέβεις ορόφους (τα ασανσέρ είναι πάντα χαλασμένα- αξίωμα του Δημοσίου αυτό), να ψάχνεις τμηματάρχες που λείπουν επειδή έχουν ίωση, προϊσταμένες που λείπουν γιατί γεννάνε, διευθυντές που λείπουν γιατί βαριούνται. Και φτου, πάλι απ΄ την αρχή.

Βέβαια, μην τα τσουβαλιάζουμε όλα και όλους. Υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις.

Υπάρχουν και άνθρωποι που κάνουν τη δουλειά τους. Όχι γιατί το κράτος τούς το επιβάλλει, αλλά γιατί οι ίδιοι το επιλέγουν. Γιατί οι ίδιοι έχουν την υπευθυνότητα, τη σοβαρότητα και το ήθος να το κάνουν. Από την καλή τους την καρδιά και από τη συνείδησή τους.

Με άλλα λόγια; ΙΔΙΩΤΙΚΗ πρωτοβουλία στην ΚΡΑΤΙΚΗ απαξία. Και αυτό δεν είναι παρά η επικύρωση ενός ορισμού:

Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν τον κανόνα!