[ Δρόμοι ]

Ο καθένας…
… έχει δικαίωμα για δεκαπέντε λεπτά δημοσιότητας, είχε πει ο Άντι Γουόρχολ. Δεν μπορούσε να φανταστεί βέβαια πως είκοσι χρόνια μετά το θάνατό του κάποιοι θα διεκδικούσαν αυτή τη δημοσιότητα από τις κάμερες παρακολούθησης της αστυνομίας. Οι ιθύνοντες…
… του βρετανικού τοπικού τηλεοπτικού καναλιού CCΤV δεν πιστεύουν στα μάτια τους- ή μάλλον στις τηλεκάμερές τους. Το κανάλι προβάλλει τηλεοπτικό υλικό από τις κάμερες παρακολούθησης που έχει εγκαταστήσει η αστυνομία στους δρόμους του ανατολικού Λονδίνου. Και το πρόγραμμά του κατόρθωσε πρόσφατα να πάρει την πρωτιά από τις εκπομπές του Βρετανού «Μεγάλου Αδελφού». Όπως γράφει το περιοδικό «Ρέτζιστερ», απέσπασε μερίδιο τηλεθέασης 27%, έναντι 24% του πρώην βασιλιά των ριάλιτι. Οι κάτοικοι του ανατολικού Λονδίνου προτιμούν να βλέπουν όσα δείχνουν οι κάμερες που είναι τοποθετημένες σε κάθε γωνιά των δρόμων της γειτονιάς τους παρά να χαζεύουν την πληκτική ζωή των ανωνύμων που κλείνονται οικειοθελώς μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός τηλεοπτικού σπιτιού. Πίσω από αυτή την απροσδόκητη τηλεοπτική επιτυχία των καμερών παρακολούθησης κρύβεται κάτι περισσότερο από μια νοσηρή περιέργεια: η ανάγκη των πολιτών να νιώθουν πως μπορούν να κοιμούνται ήσυχοι. Στημένοι μπροστά στις τηλεοράσεις τους, οι κάτοικοι του ανατολικού Λονδίνου παρατηρούν τι συμβαίνει πίσω από το σπίτι τους, περιμένουν μήπως πιάσουν τον γείτονά τους «στα πράσα» κι έχουν το νου τους μήπως κάποιοι βάνδαλοι γράψουν συνθήματα στους τοίχους. «Χάρη σε αυτό το πρόγραμμα αισθάνονται πιο ασφαλείς», εξηγεί ο Άτουλ Χάτουαλ, διευθυντής του καναλιού που το προβάλλει. Παρ΄ όλο που οι κάμερες καταγράφουν και τους ίδιους όταν βγαίνουν στους δρόμους, ποτέ κανένας από τους κατοίκους δεν διατύπωσε κανένα παράπονο γι΄ αυτή την παρακολούθηση. Αντιθέτως, λέει ο Χάτουαλ, θα επιθυμούσαν οι κάμερες να είχαν μεγαλύτερη ευκρίνεια, ώστε να βλέπουν περισσότερες λεπτομέρειες.

Οι πολέμιοι…
… αυτών των συστημάτων ασφαλείας προειδοποιούν πως υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα: στην πραγματικότητα, οι κάμερες παρακολούθησης δεν αντιμετωπίζουν την εγκληματικότητα, απλώς τη μετατοπίζουν εκεί όπου δεν υπάρχουν κάμερες. Αυτό ακριβώς συνέβη στο Στρασβούργο, όπου είναι τοποθετημένες 160 κάμερες παρακολούθησης. «Δεν μας αρκούν μερικές κάμερες εδώ κι εκεί», λέει ο Κριστιάν Αντονί που τις διαχειρίζεται. «Πρέπει να φτιάξουμε ένα δίκτυο που θα απλώνεται σε κάθε γωνιά της πόλης, ώστε να μην μπορεί να κρυφτεί πουθενά κανείς κακοποιός».

Οι πράξεις…
… βανδαλισμού διπλασιάστηκαν από τότε που οι εικόνες από τις κάμερες παρακολούθησης άρχισαν να προβάλλονται στην τηλεόραση του ανατολικού Λονδίνου. Και τα κρούσματα γραφής συνθημάτων στους τοίχους εξαπλασιάστηκαν. Είναι άραγε κάποιοι που διεκδικούν το δικό τους δικαίωμα σε αυτή την παράδοξη δημοσιότητα; Κάποιοι που μέσα από την τηλεόραση βρίσκουν ένα παράθυρο για να τρυπώσουν μέσα στα σπίτια και να ταράξουν τη μακαριότητα των ανύποπτων πολιτών; Κάποιοι που δεν εννοούν να τους αφήσουν ήσυχους; Κάποιοι που θέλουν κάτι να τους πουν; Τα «μάτια» των υπηρεσιών ασφαλείας είναι άγρυπνα, αλλά δεν διαθέτουν αυτιά για να ακούσουν.