Γράφουν (υπέροχα) ιστορία οι παρέες

Σε μια εποχή που ο πήχυς στη μουσική διασκέδαση μπαίνει πολύ χαμηλά και που «έβγαλε βρώμα η ιστορία» ότι ξόφλησαν τα οράματα, κάποιοι αντέχουν και επιμένουν. Ο Θάνος Μικρούτσικος, ας πούμε, προτείνει κάτι παλιό και καλό, κάτι νέο και λαμπερό, κάτι αιώνιο και διαχρονικό.

«Υπέροχα μονάχοι στον Σταυρό του Νότου» είναι ο τίτλος του προγράμματός του στη «Σφεντόνα», ύστερα από θητεία σε σκηνές ανά την Ελλάδα το καλοκαίρι, με επιτυχία. Υπέροχα ναι, μονάχοι καθόλου. Γιατί υπάρχει ένα κοινό, πέρα από δημοσκοπήσεις, τηλεοπτικές ευκολίες και «αυτά θέλει ο κόσμος», που του αξίζει αυτή η ανάσα. Και την εντοπίζει στον κυκεώνα με τα περιρρέοντα «χάλια».

Το παλιό καλό. Ο Γιάννης Κούτρας και ο «Σταυρός του Νότου», έργο διαχρονικό που πάντα στα χέρια του Θάνου Μικρούτσικου παίρνει νέα πνοή. Είναι ο κορμός του προγράμματος και υπαγορεύει ήθος και ευαισθησία.

Το νέο λαμπερό. Η Ρίτα Αντωνοπούλου, με θητεία στη Σπείρα Σπείρα του Σταμάτη Κραουνάκη, φωτίζεται, η ίδια και η σκούρα «καπνισμένη» φωνή της, σαν νέο αστέρι. Γοητευτικά επιθετική, κάνει αγαπημένα τραγούδια δικά της (αν και η κίνησή της θα μπορούσε να περιοριστεί σε κομμάτια που υπαγορεύουν περισσότερη σύνεση) και «ρίχνει» το μαγαζί από το χειροκρότημα.

Το «αιώνιο» διαχρονικό. Ο Μανώλης Μητσιάς, ερμηνευτής που ποιεί ήθος, αιώνιος έφηβος που θητεύει στην ευαισθησία ποιητών και δημιουργών, καλύτερος ίσως από ποτέ,

ΙΝFΟ

Στη «Σφεντόνα» (Λεωφ. Αλεξάνδρας, τηλ. 210-
8253.991/2). Ποτό στο μπαρ 15 ευρώ, κρασί (κομπλέ) 85, ουίσκι 170-190 (κομπλέ). Στις 22.30.

χτυπά τρυφερά στην καρδιά. Οι «Δρόμοι παληοί» του Αναγνωστάκη γίνονται ύμνος στο στόμα του. Και το χειροκρότημα είναι σαν υπόκλιση σε έναν από τους τελευταίους μεγάλους. Ο δημιουργός. O Θάνος Μικρούτσικος ανοίγει το πρόγραμμα με ένα τρυφερά καταγγελτικό «Ανεμολόγιο» και μένει διαρκώς στη σκηνή για να καθοδηγήσει το ήθος και, κάποτε, το κοινό που τον ακούει, πιστό. Συγκίνηση. Όταν ο Θάνος ξεκίνησε τον πιανιστικό αυτοσχεδιασμό του στους «Εφτά Νάνους στο s/s Cyrenia», με θέματα του Μάνου Χατζιδάκι, και το κοινό βρέθηκε να ψάλλει αυθόρμητα και κατανυκτικά το «Αστέρι του Βοριά»… Συμπέρασμα. Εκείνο το κοινό που αγνοούν οι δισκογραφικές εταιρείες, οι 30άρηδες, 40άρηδες, 50άρηδες που παραγνωρίζονται σκανδαλωδώς τα «θέλω» τους, υπάρχει σε πείσμα της εποχής των πλαστικών σουξέ και της μουσικοκοινωνικής ξεφτίλας. Και ήταν εκεί.

Αγωγή ψυχής. Ιδού η απτή απόδειξη ότι μπορεί κανείς να ξεδώσει, να ξεφαντώσει, να αισθάνεται καλύτερα την άλλη μέρα το πρωί με ένα πρόγραμμα δίχως την τρέχουσα φτήνια. Ας μάθουν τα ραδιόφωνα (που αφιονίζονται με πλαστικούρες) πως μπορεί κάποιος να διασκεδάσει και με Χατζιδάκι, Θεοδωράκη, Ξαρχάκο, Τσιτσάνη, Μούτση, Μικρούτσικο, Κραουνάκη, Σαββόπουλο και Αναγνωστάκη, Καββαδία, Ελευθερίου, Παπαδόπουλο, Τριπολίτη, Αλκαίο, Νικολακοπούλου. Και πολύ μάλιστα…