[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Και βέβαια σε αφορά…

Κάθε χρόνο, όταν πλησιάζει αυτή η πρώτη του Δεκέμβρη, η Παγκόσμια Ημέρα για το ΑΙDS, στη σκέψη μου έρχεται αυτός ο υπέροχος, κεφάτος, καλλιεργημένος, bon viveur, ομοφυλόφιλος φίλος από τα παλιά, που εξαφανίστηκε εν μια νυκτί από τη ζωή μας την εποχή που το ΑΙDS άρχισε την επέλασή του στην εφησυχασμένη ζωή μας. Κάθε φορά, κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες- και όχι μόνοαναρωτιέμαι πού βρίσκεται, αν είναι καλά, αν ζει…

Εφέτος, στις σκέψεις μου αυτές εισέβαλε και μια νέα γυναίκα-φορέας του ιού, που (με το ψευδώνυμο «Αλεξάνδρα») έδωσε μια συγκλονιστική συνέντευξη στον Σταύρο Θεοδωράκη στα σαββατιάτικα «ΝΕΑ». Μια γυναίκα της ανώτερης κοινωνικής τάξης, «υπεράνω πάσης υποψίας» ακόμα και για τον γυναικολόγο της, που την άφησε- χωρίς εκ των ων ουκ άνευ έλεγχονα γεννήσει ένα αγοράκι, για να το χάσει με φρικτό τέλος δύο χρόνια μετά. Κανείς από το περιβάλλον της, ούτε ο πατέρας της, δεν έμαθε ποτέ την αλήθεια… «Μπορεί να είμαι κάθε γυναίκα, λαμπερή και επιτυχημένη δίπλα σας, δεν είμαι μόνο μία», καταλήγει. Οι γυναίκες και οι άνδρες της διπλανής πόρτας, φαινομενικά υγιείς και ευτυχισμένοι…

Λίγο νωρίτερα, μια επιστημονική έρευνα στις Μονάδες του ΑΙDS αποκάλυπτε ότι ο ένας στους τρεις φορείς του ιού κάνει έρωτα χωρίς προφυλακτικό, με την ανόητη αφέλεια και το ψεύτικο αίσθημα ασφάλειας που έφεραν τα νέα φάρμακα για τη μάστιγα. «Αν κάποιος μού είχε φωνάξει ή έστω μού είχε ψιθυρίσει πόσο επικίνδυνος είναι ο έρωτας με ανθρώπους που φαίνονται ή νομίζουν ότι είναι υγιείς, θα πρόσεχα και θα απολάμβανα ακόμα τη χαρούμενη ζωή μου», λέει με σπαρακτικό παράπονο η «Αλεξάνδρα», που γράφει την ιστορία της στο βιβλίο «Και βέβαια δεν σε αφορά».

Έδωσα τη συνέντευξη στο βλαστάρι μου και σε όλους τους έφηβους που γνωρίζω. Έτσι, χωρίς σχόλια. Γιατί, και βέβαια μας αφορά όλους…