Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;

Η ψήφος και τα δάκρυα

Δεν ξέρω πόσοι μετανάστες ψήφισαν τελικά στις εκλογές στο ΠΑΣΟΚ. Ξέρω απλά ότι πήγαν αρκετοί. Ήταν μια μοναδική ευκαιρία γι΄ αυτούς. Η πρώτη, άλλωστε, για να θεωρούν τον εαυτό τους πολίτες. Ήταν εκεί και οι δυο γενιές των μεταναστών στην Ελλάδα. Οι μετανάστες της πρώτης γενιάς. Αυτοί που μένουν πάντα μετέωροι. Που πίστευαν ότι βρίσκονταν στην Ελλάδα προσωρινά. Που ανέβαλλαν την επιστροφή τους για έξι ή εννιά μήνες. Για να διαπιστώσουν, ύστερα από χρόνια, ότι δεν υπάρχει πλέον επιστροφή. Γιατί οι έξι μήνες έγιναν έξι, δεκαέξι χρόνια. Η πρώτη γενιά των μεταναστών: εκείνη που δεν καταφέρνει ποτέ να αποσείσει από πάνω της το στίγμα του ξένου. Γιατί, εκτός των άλλων, τα ελληνικά της δεν είναι ποτέ τέλεια. Η πρώτη γενιά των μεταναστών: η γενιά των πιο άχαρων εργασιών, η γενιά της λάντζας, που θυσιάζει τα πάντα για χάρη των παιδιών της. Τα παιδιά τους έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα. Δεν πάσχουν από διλήμματα επιστροφής. Η χώρα καταγωγής των γονέων τους είναι γι΄ αυτούς μια τουριστική αναφορά. Η προφορά τους είναι η ίδια με εκείνη την ντόπιων. Τα όνειρά τους είναι ίδια με εκείνα των ντόπιων. Επειδή είναι εντελώς από εδώ, νιώθουν ακόμα πιο έντονα το στίγμα του ξένου στην Ελλάδα. Γιατί για τους θεσμούς εκείνοι είναι σαν να ήρθαν μόλις χθες. Ξένοι χωρίς ημερομηνία λήξεως. Στήνονται στις ουρές των δήμων για μια άδεια παραμονής, με τον ίδιο τρόπο που στήνονταν και οι γονείς τους.

Επειδή είναι εντελώς από εδώ, δυσκολεύονται να χωνέψουν ότι χρειάζονται άδεια, κάθε χρόνο, περνώντας από αμέτρητες διαδικασίες, για να παραμείνουν σε μια χώρα που θεωρούν δική τους. Προχθές λοιπόν, σε όλους αυτούς, αναγνωρίστηκε το δικαίωμα να ψηφίσουν. Αναγνωρίστηκε η ύπαρξή τους. Γιατί ένας άνθρωπος που δεν έχει το δικαίωμα να ψηφίζει, δεν υπάρχει. Για τους θεσμούς είναι, σχεδόν, το απόλυτο μηδέν, αν και πληρώνει φόρους, δημοτικά τέλη, πληρώνει όλα αυτά που πληρώνει ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας. Ένας άνθρωπος που δεν έχει το δικαίωμα να ψηφίζει δεν δικαιούται να θεωρεί τον εαυτό του πολίτη. Ένας άνθρωπος που δεν έχει το δικαίωμα να ψηφίζει, ενώ ζει επί χρόνια ή έχει γεννηθεί εδώ, νιώθει κοινωνικά εξόριστος. Σε κάποιο εκλογικό κέντρο- μου ανέφεραν αυτόπτες μάρτυρεςκάποιος μετανάστης δάκρυσε επειδή ήταν η πρώτη φορά που του δόθηκε η ευκαιρία να ψηφίσει στην Ελλάδα. Έστω και στις εκλογές ενός κόμματος. Για κάποιον που θεωρεί το δικαίωμα της ψήφου ως αυτονόητο, η εικόνα αυτή ίσως του φανεί πέρα για πέρα δακρύβρεχτη. Σχεδόν «κλεμμένη» από σαπουνόπερα. Πρέπει να ξέρεις πώς νιώθουν οι μετανάστες κάθε φορά που έρχονται οι εκλογές, ώστε να μη δεις αυτά τα δάκρυα ως σαπουνόπερα. Είναι δάκρυα ανθρώπων που διψούν για ένταξη στη νέα τους πατρίδα. Δεν είναι ένα φολκλορικό στιγμιότυπο. Ούτε μια εξωτική εικόνα. Μεταφέρουν ελπίδα, πόνο και φόβο. Και μεταφέρουν ένα κρίσιμο πολιτικό ερώτημα: «Τα παιδιά μας θα ζουν σε μια κοινωνία ισότιμων πολιτών, με υποχρεώσεις και δικαιώματα, ή σε μια κοινωνία χωρισμένη στα δύο: την κοινωνία των ντόπιων και εκείνη των ξένων χωρίς ημερομηνία λήξεως;»…

ΥΓ: Μια και τελευταίως ακούμε συχνά για την ανάγκη «αριστερής στροφής» του ΠΑΣΟΚ. Υπάρχει κάτι πιο αριστερό από το να δώσεις φωνή σε αυτούς που δεν έχουν; Αυτό σημαίνει, έμπρακτα, Αριστερά του 21ου αιώνα. Γιατί υπάρχει και μια άλλη «αριστερή στροφή», εκείνη στη λίθινη εποχή…

LΙΝΚ:

www.gkapllani.com