Φάγαμε … στο «Αθήρι»

Όσο κι αν ακούγεται άδικο, σίγουρα κρίνω διαφορετικά ένα εστιατόριο με άποψη που στεγάζεται σε μια πλατεία όπως αυτή του Κορυδαλλού, μακριά από το επίκεντρο της εστίασης και της γαστρονομικής μόδας, και διαφορετικά ένα που στεγάζεται στην καρδιά της Αθήνας. Η δουλειά γίνεται προκλητική όταν τυχαίνει να είναι το ίδιο εστιατόριο. Κάτι τέτοιο αισθανόμουν προχθές το βράδυ όταν επισκεφθήκαμε το πολύ όμορφο «Αθήρι» στην οδό Πλαταιών στο κέντρο.

Ο χώρος είναι μια μαγεία: ψηλοτάβανο με ξύλινα δοκάρια, πέτρινους τοίχους, άπλα και απόλυτα μοντέρνα άποψη. Το μοναδικό στολίδι είναι οι μαυρόασπρες φωτογραφίες σε μεγέθυνση που δείχνουν στιγμές από την παλιά Αθήνα. Το σέρβις είναι φιλικότατο και ενθουσιώδες. Το μόνο μου παράπονο όσον αφορά τις «υπηρεσίες» έχει να κάνει με το ίδιο το μενού, το φυλλάδιο του μενού δηλαδή, το οποίο αποτελείται από μακρόστενα φύλλα δεμένα με καρφάκι σαν δειγματολόγιο χρωμάτων, με αποτέλεσμα να μη διαβάζεται εύκολα και να κόβει τη χαρά του να «αναμασήσεις» τις επιλογές. Ίσως δείχνει μια επιθυμία διαφοροποίησης από την πρώτη στιγμή που θα καθήσει κάποιος.

Η επιθυμία διαφοροποίησης είναι πάντως αισθητή σε όλα σχεδόν τα πιάτα. Ο σεφ έχει στην παλέτα του πολλά τοπικά ελληνικά προϊόντα, ιδέες, και ως αρχή το να σερβίρει φαγητά σε λογικές τιμές. Η προσπάθειά του να τα συνδυάσει δημιουργικά ήταν πάντα καλοπροαίρετη, αλλά όχι πάντα άρτια. Οι τεχνικές ήθελαν βελτίωση. Για παράδειγμα, τα μικρά παστουρμαδοπιτάκια είχαν σπιτικό φύλλο αλλά ήταν σκληρό και σκονισμένο με ωμό αλεύρι, κάτι που ξαναείδαμε στις πατατοκροκέτες που συνοδεύουν το χοιρινό. Το χοιρινό, ψημένο 14 ώρες σε κενό αέρος, δεν είχε την τρυφερή υφή που είναι το μεγάλο όφελος της τεχνικής αυτής. Πήραμε το χταποδάκι σε σάλτσα γλυκού κρασιού και ούτε σε αυτό είχε πετύχει η υφή, η οποία ήταν ινώδης ενώ η σάλτσα ήταν νόστιμη. Δοκιμάσαμε και το κριθαρότο, ένα πιάτο που έφτιαχνε και στον Κορυδαλλό. Το κριθάρι, μαγειρεμένο σαν ριζότο ήταν νόστιμο, αλλά το πιάτο έχανε στον τομέα της παρουσίασης- είχε καμιά δεκαριά μύδια γύρωγύρω που έκλεβαν άσκοπα την παράσταση.

Τα πρώτα πιάτα ήταν πιο δυνατά. Για παράδειγμα, ο γαύρος μαρινάτος με αφρό γαρίδας ήταν ένα άρτιο πιάτο, αν και το στόλισμά του θα μπορούσε να ήταν πιο αρτίστικο. Η πιπεριά Φλωρίνης γεμιστή με σκουμπρί που ήταν ένα απλό πιάτο, θα μπορούσε να γίνει must μεζές σε κάθε τσιπουράδικο. Τα μαυρομάτικα σε σαλάτα με παστουρμά θαλάσσης ήταν πολύ ωραία, ένα πιάτο που ακουμπάει στη λαϊκή παράδοση αλλά την πηγαίνει αρκετά βήματα μπροστά, παντρεύοντας σωστά την απλότητα της ελληνικής κουζίνας με μια καινούργια ελευθερία συνδυασμών. Με λίγο πιο ολοκληρωμένη τεχνική θα… πετούσε ψηλά.

Τα γλυκά ήταν όλα πολύ ωραία, αρχίζοντας από τα τρία είδη της κρεμ καραμελέ που είναι σήμα κατατεθέν του μαγαζιού. Η μους σοκολά ήταν πλούσια και ωραία και ο μπακλαβάς με παγωτό μπαχαρικών ήταν ελαφρύς και νόστιμος.

Ήμουν ίσως λίγο σκληρή στην ανάλυση του δείπνου μας στο «Αθήρι», αλλά αυτό οφείλεται σε διάφορα: πρώτον, ο σεφ είναι ταλαντούχος και αυτό φαίνεται από την πρώτη μπουκιά, δεύτερον, το μαγαζί έχει πολλές προοπτικές, κάτι που αποδεικνύεται και από το επίπεδο του σέρβις, αλλά και από την προσοχή που έδωσαν στον χώρο (η εσωτερική αυλή είναι από τις πιο όμορφες της Αθήνας) και τρίτον- και ίσως αυτό μετράει για μένα περισσότερο απ΄ όλα- δεν υπάρχουν πολλά εστιατόρια που μου δίνουν την ευκαιρία ουσιώδους σχολίου επειδή τα περισσότερα δεν έχουν ούτε άποψη ούτε ψυχή. Το «Αθήρι» έχει.

ΙΝFΟ

Τιμές

Από 25-30 ευρώ το άτομο

Ατμόσφαιρα

Καλόγουστη, λιτή, αλλά ζεστός χώρος

Κουζίν α

Ελληνική κουζίνα του 2007

Σέρβις

Καλό

Κάβα

Καλή και με εξαιρετική σχέση τιμής – ποιότητας

«Αθήρι»: Πλαταιών 15 Κεραμεικός. Τηλ.

210-3462.983