ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Η ενότητα

O λόγος στους αναγνώστες. Ο Βαγγέλης Χατζάκης, Κίσσαμος, Κρήτη, γράφει: «Οι παρακαταθήκες του Ανδρέα Παπανδρέου ήταν σαφείς στο 3ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1994. Είχε πει τότε ο Ανδρέας: “Το ΠΑΣΟΚ δεν γεννήθηκε για να αποτελέσει διάττοντα αστέρα στα δημόσια πράγματα του τόπου. Ούτε χαρίζεται, ούτε κληρονομείται, ούτε τεμαχίζεται σε τιμάρια”.

Όμως δυστυχώς «ο μεγάλος τιμονιέρης του ΠΑΣΟΚ» έπεσε έξω. Το μεγάλο Κίνημα του λαού- όπως ξεκίνησε το 1974 – έχει εκ των πραγμάτων τιμαριοποιηθεί. Γιατί ακόμη και αν βγει αλώβητο το ΠΑΣΟΚ από την κρίση που βιώνει, είναι σαφές ότι έχει επιβεβαιώσει τον πολυκερματισμό του. Ακόμα και αν η εκλογή του νέου προέδρου γίνει με “σοφία”, έχει χάσει χάσει οριστικά και προ πολλού την αθωότητά του. Ακόμη κι αν καταφέρει να ανακτήσει τον κυβερνητικό του προσανατολισμό θα έχει ήδη χάσει μέρος της ψυχής του.

Γιατί αυτό που διακυβεύεται τούτη την ώρα στο ΠΑΣΟΚ είναι κάτι παραπάνω από την εκλογή ενός ηγέτη. Είναι κάτι περισσότερο από το να ανακαλύψει την πυξίδα προσανατολισμού του και να ξαναγίνει κίνημα και κόμμα αρχών. Και κόμμα εξουσίας. Γιατί είναι προφανές ότι το ΠΑΣΟΚ οφείλει στον κόσμο που το ανέδειξε, στον ιδρυτή του στον οποίο όλοι ομνύουμε και στην ιστορία του, να αναγεννηθεί από την τέφρα του.

Να διασφαλίσουν, οφείλουν τα μέλη και τα στελέχη, πάση θυσία, την ενότητα και την προοπτική του. Και να μεγαλώσουν την κοινωνικήκαι άρα εκλογική- απήχησή του. Εδώ, με δυο λόγια, το ερώτημα στους εκλέκτορες του νέου προέδρου δεν (πρέπει να) είναι το ποιος πόλος θα επικυριαρχήσει (ο πρώτος, ο δεύτερος ή ο τρίτος), αλλά αν το ΠΑΣΟΚ θα παραμείνει ο έτερος πόλος εξουσίας στη χώρα. Αλλιώς καραδοκούν άλλες δυνάμεις (εκ δεξιών και αριστερών του ΠΑΣΟΚ) για να διαμοιράσουν τα ιμάτιά του.

Ο Ανδρέας είχε τη δύναμη να διακρίνει τα αγκάθια αυτά εδώ και 13 χρόνια. Είχε προειδοποιήσει τότε: όλοι μαζί θα εγγυηθούμε την ενότητα του Κινήματος, συνειδητή πολιτική ενότητα που χτίζεται με δημοκρατία, ανανέωση, συλλογικότητα, σύγχρονη λειτουργία.

Σήμερα, εν έτει 2007, ο φόβος της διάσπασης- και πολύ περισσότερο της συρρίκνωσης- είναι υπαρκτός».