Η μουσική κάνει πολιτική

«Τα τελευταία επτά χρόνια μάς τάιζαν φόβο και ψέματα. Οδηγηθήκαμε σε έναν πόλεμο χωρίς σκοπό και χωρίς επιτυχία, σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες ανθρώπους και δημιουργώντας εκατομμύρια πρόσφυγες. Ο πρόεδρός μας στάθηκε μουδιασμένος και βουβός μπροστά στα στοιχεία σχετικά για τις καταστροφικές αλλαγές του κλίματος που γίνονται όλο και πιο τρομακτικά. Τα ιδιωτικά συμφέροντα έχουν λεηλατήσει τα Ταμεία και οι αρχές έχουν αφήσει ασυγκράτητη την κατάχρηση και τη διαφθορά». Έτσι μαχητικά αρχίζει το σημείωμά του με τίτλο «Πού Πηγαίνουμε» ο Jann W enner εκδότης του περιοδικού «Rolling Stone», στο καινούργιο τεύχος του, το τρίτο (και τελευταίο για φέτος) επετειακό. Το «Rolling Stone» συμπλήρωσε τον περασμένο Ιούλιο τα 40 του χρόνια- το πρώτο του τεύχος κυκλοφόρησε το 1967, μέσα στο περίφημο «Summer Οf Love» (το Καλοκαίρι της Αγάπης) στην καρδιά των ΄60s, των κινημάτων για την ειρήνη, με τις μεγάλες πορείες διαμαρτυρίας και το κίνημα της νεολαίας να έχει φουντώσει.

«Και τώρα είναι ο καιρός να δούμε πού βρισκόμαστε σήμερα και πού πηγαίνουμε στο μέλλον» λέει ο εκδότης. Το πνεύμα των ΄60s διαπνέει ακόμη τις σελίδες του «Rolling Stone», που με αιχμή το ροκ εν ρολ είναι ανοιχτό σε οτιδήποτε η μουσική αγγίζει: την κοινωνία, την οικολογία, την πολιτική, την σάτιρα, τη ζωή ολόκληρη. Από αυτό το δεκαπενθήμερο εγκαινιάζει και την πλήρη ηλεκτρονική του έκδοση και καλεί τον αναγνώστη (του μέλλοντος) να ξεφυλλίσει το περιοδικό στον υπολογιστή του. Και το άρωμα των ΄60s κάθε άλλο παρά χάνεται.

«Η ηλικία δεν είναι παρά ένας αριθμός, αλλά όπως και να το κάνεις, το 40 είναι ένας εντυπωσιακός αριθμός» λέει ο Γουένερ. Οι καιροί αλλάζουν και είναι καθοριστικό να μπορεί κανείς να πιάνει το άρωμα της αλλαγής στον αέρα.

«Έρχομαι από μια εποχή που έπρεπε να είσαι αληθινός, έπρεπε να έχεις κάτι σαν θεόσταλτο ταλέντο για αρχή» λέει ο Μπομπ Ντίλαν που είναι μία από τις πολλές προσωπικότητες (καλλιτέχνες, διανοούμενοι, επιστήμονες, συγγραφείς. πολιτικοί, οικολόγοι, κωμικοί και άλλοι) που μιλάνε σε συνεντεύξεις τους στα επετειακά τεύχη αυτής χρονιάς.

«Ο Μπους είναι τρομοκράτης, είναι πνευματικός τρομοκράτης. Είναι ενδιαφέρον το ότι εκ των υστέρων κάνει κάποιον σαν τον Νίξον να φαίνεται σχετικά καλός» λέει ο Νόρμαν Μέιλερ στο περιοδικό. Και ο Μπόνο αναρωτιέται στο καινούργιο τεύχος: «Δεν είναι λιγότερο πολυέξοδο και πιο έξυπνο να κάνεις φίλους αντί για πιθανούς εχθρούς, εναντίον των οποίων να αμύνεσαι αργότερα;».

«Η χώρα μου δεν έχει πια το περιθώριο να αναρωτιέται αν είναι σωστή ή λάθος. Η χώρα μου κάνει σίγουρα λάθος» δηλώνει απερίφραστα ο Τζορτζ Κλούνι, μέσα από τις σελίδες του «Rolling Stone». Το οποίο άλλωστε, μέσα σε αυτά τα τελευταία χρόνια ασκεί σκληρή αντιπολίτευση στην κυβέρνηση του Μπους.

LΙΝΚ

Το «Rolling Stone» ηλεκτρονικά στο http://www.rollingstoneextras.com/rsdigitaledition/editionLg.php.

Το απόλυτο Top 10

Τo «Rolling Stone» επέλεξε τα 500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών, δίνοντας την πρωτιά στον Μπομπ Ντίλαν με το «Like Α Rolling Stone» (Ιούλιος 1965). Η πρώτη δεκάδα έχει ως εξής:

1. Like Α Rolling Stone, Βob Dylan 2. Satisfaction, Rolling Stones 3. Ιmagine, John Lennon 4. What΄ s Going Οn, Μarvin Gaye 5. Respect, Αretha Franklin 6. Good Vibrations, Βeach Βoys 7. Johnnie Β. Goode, Chuck Βerry 8. Ηey Jude, Βeatles 9. Smells Like Τeen Spirit, Νirvana 10. What΄ d Ι Say, Ray Charles