Όχι στα «μεγαλεπήβολα της τέχνης»

Δεν αγχώνεται να κάνει κάτι καινούργιο, δεν στοχεύει στην Τέχνη, δεν θέλει να αναλύει τα τι και πώς. Ο νέος Σωκράτης Μάλαμας («Δρόμοι») είναι ταυτόχρονα παλιός και νέος
Κλασικός Μάλαμας. Ιδιότυπα μοναχικός, γοητευτικά μελαγχολικός, ώρες ώρες και υπόγεια φωτεινός- αλλά υπόγεια (για να μην ξεχνιόμαστε). Ενίοτε και με έναν λεπτό σαρκασμό στον στίχο (παρ΄ όλο που αυτή τη φορά είναι λιγότεροι οι δικοί του στίχοι έναντι των υπολοίπων).

Αυτή τη φορά ο νέος δίσκος («Δρόμοι») έχει κι ένα δεύτερο όνομα στο εξώφυλλο. Σε τέσσερα τραγούδια η φωνή της Χαρούλας Αλεξίου δίνει εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα στο τοπίο. Μια φωνή τόσο λαμπερά μελαγχολική ταιριάζει άραγε στις… σκιές τις δικές του; Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι είναι από τις ελάχιστες φορές που ένα τόσο φωτεινό όνομα μπορεί να σκοτεινιάσει τη διάθεση των φανατικών ακροατών (όταν μιλάμε για… θρησκεία, το εννοούμε). Εκείνος είναι βαθιά ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα του νέου δίσκου. Χαλαρός, λαλίστατος, ενδιαφέρων.

«Η συνεργασία με τη Χαρούλα Αλεξίου ήταν ένα όνειρό μου από χρόνια»

Ενώ τα περισσότερα τραγούδια βασίζονται σε λαϊκούς δρόμους, οι μουσικοί που συμμετέχουν είναι από άλλες σκηνές. Ο Κλέων Αντωνίου λόγου χάριν. Ή ο Αλέξης Αποστολάκης. Ή ακόμα και ο Λεμονίδης.

Μα, μου αρέσει πολύ αυτό. Είναι πιο γοητευτικό από το να έχεις μια ομοιογενή ορχήστρα που παίζει λαϊκά. Ίσως γιατί κατά τη διάρκεια της πρόβας ή της ηχογράφησης πάντα κάτι προκύπτει από την ιδιότητα του κάθε συνεργάτη. Υπάρχει πολύ γλυκιά ατμόσφαιρα στον δίσκο. Αλλά δεν φαίνεται να αγχώνεσαι να κάνεις κάτι καινούργιο. Γιατί να αγχωθώ; Δεν υποφέρω εγώ από τέτοια πράγματα. Αν είναι να βγει κάτι πρωτότυπο, εντάξει.

Αλλά αν δεν προκύψει… Μα όλα τα πράγματα έχουν κάτι καινούργιο. Ακόμη και αντιγραφή να κάνεις ενός παλιού τραγουδιού και το παίξεις σήμερα, θα είναι, κατά κάποιον τρόπο βέβαια, καινούργιο.

Όταν λένε για σένα «α, ο Μάλαμας κάνει το ίδιο πράγμα τόσα χρόνια» σε ενοχλεί; Γιατί το λένε…

Καθόλου. Δηλαδή τι να κάνω; Να βάλω ηλεκτρικές κιθάρες να παίζουν στο φόντο και ηλεκτρονικά τύμπανα για να κάνω πιο ηλεκτρικό τον ήχο μου; Τα τραγούδια μου είναι τραγούδια που μπορεί να τα παίξω μπροστά σε έναν άνθρωπο με ένα ποτήρι κρασί.

Αυτό είναι που σκέφτεσαι όταν γράφεις;

Δεν σκέφτομαι. Αυτό μου προκύπτει. Είχες ξεκινήσει ως τραγουδοποιός που ένωσε με έναν δικό του τρόπο το λαϊκό με το ροκ. Αισθάνεσαι ότι έχει αλλάξει κάτι στην πορεία;

Εκεί είμαι. Καμιά φορά φτάνω να παραλαϊκεύσω- θέλω να ακούσω ένα λαϊκό του ΄50 ή του ΄60. Μου λείπει αυτός ο ήχος από τα φυσικά όργανα. Με αυτό μεγάλωσα. Με αυτό και με με Τζίμι Χέντριξ. Και δεν μπορώ να απαρνηθώ ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Όλοι οι καλλιτέχνες έχουν ένα σαράκι. Να πάνε «παρακάτω» αυτό που κάνουν. Το δικό σου σαράκι ποιο είναι;

To σαράκι μου είναι να μου αρέσει το τραγούδι που κάνω. Να φτάσω στο σημείο να συγκινηθώ κι εγώ. Να προβάλει ένα συναίσθημα μέσα μου που δεν το είχα πριν. Γίνεται αυτό; Βέβαια. Είναι σαν να είσαι μέσα σε ένα ατακτοποίητο δωμάτιο, όπου δεν το αντέχεις πια και κάθεσαι και το συγυρίζεις- το κάνεις έτσι ώστε να φτιάξεις μια φωλιά, να μπορείς να ζήσεις μέσα σε αυτό. Έτσι και με τα τραγούδια: ενώ αρχίζουν σαν ακατάστατες μελωδικές γραμμές και αρμονικές και είσαι έτοιμος ακόμα και να τα παρατήσεις στη μέση, κάποια στιγμή τακτοποιούνται μόνα τους τα πράγματα.

Είναι σαν να ανασύρεις κάτι αδιαμόρφωτο στο οποίο δίνεις μορφή…

Αποκτάει μορφή ξαφνικά. Και σου λέει κάτι. Εγώ δεν ψάχνω και τα μεγαλεπήβολα της τέχνης.

Γιατί υπάρχει μια αγωνία γι΄ αυτό στους περισσότερους συναδέλφους σου…

Ναι, να κάνουμε σώνει και καλά Τέχνη. Εγώ λέω «κάνε και βλέπουμε». Κάποτε είχα διαβάσει κάτι και όσο περνάνε τα χρόνια το πιστεύω όλο και περισσότερο: «Δεν υπάρχει πουθενά να πας, τίποτα να κάνεις και κανένας που να είσαι, εκτός απ΄ αυτό που είσαι, απ΄ αυτό που κάνεις και από κει που πας». Γι΄ αυτό και δεν έχει νόημα να με ρωτάς τι και πώς. Αυτό είναι. Αυτό κάνω.

Το άλλο κομμάτι ας το αφήσουμε στους ιστορικούς του μέλλοντος;

Οι ιστορικοί του μέλλοντος… Θα έλεγα τώρα… Δεν ζούμε για κανένα μέλλον. Καλύτερα να μην απαντήσει κανείς ποτέ. Μπορείς να πάρεις ένα τραγούδι από δω και να το κάνεις δικό σου; Έχει καλώς. Και αν δεν το κάνεις και πάλι καλώς θα είναι.


«Μπαίνω στην περιπέτεια του Τσαϊκόφσκι»

Φίλους σ΄ αυτόν τον χώρο έχεις; Όταν θέλεις να ζητήσεις μια γνώμη ας πούμε.

Όταν θέλω μια γνώμη βάζω μια σουίτα του Μπαχ και παρακολουθώ τι έκανε αυτός ο άνθρωπος. Ή τον Ραβέλ ή τον Τσαϊκόφσκι. Ή τον Φρανκ Ζάπα. Και μπαίνω στην περιπέτειά του. Δεν μου χρειάζονται πιο ειδικοί από αυτούς.