ΜΑΤΙΕΣ Οι βουλευτές

Γράφτηκαν και γράφονται πολλά για τις βουλευτικές αποζημιώσεις και τα «προνόμια»- τα εισαγωγικά δικά μου- των βουλευτών. Πιστεύω ότι οι Έλληνες βουλευτές παίρνουν πολύ λιγότερα χρήματα από τους συναδέλφους τους των περισσότερων ευρωπαϊκών χωρών. Και η πλειονότητά τους δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Και θεωρώ άκρως λαϊκίστικη τη σύγκριση του μισθού ενός μέλους της εθνικής αντιπροσωπείας με τη σύνταξη ενός αγρότη, εργάτη κ.λπ.

Και θέλω να προσθέσω εδώ ότι και οι Έλληνες δικαστές, κατά τη γνώμη μου, όσο κι αν κάποιοι δημοσιογράφοι κραυγάζουν για το αντίθετο, δεν αμείβονται όσο πρέπει. Και δεν ξεχνώ- ήμουν μάχιμος δημοσιογράφος και τότε – ότι το 1963-64, ο Γεώργιος Παπανδρέου, το πρώτο πράγμα που έκανε μόλις ανέλαβε το «πηδάλιο»- η λέξη που χρησιμοποιούσε- της Ελλάδας, ήταν να διπλασιάσει τους μισθούς των δικαστών. Γιατί ο δικαστής- προς όφελος όλων μαςπρέπει να μην έχει οικονομικά προβλήματα. Και πρέπει να έχει χρόνο, για να ενημερώνεται. Και να μελετά.

Το ίδιο πιστεύω και για τους βουλευτές. Ο βουλευτής- τώρα μάλιστα που υπάρχει το «ασυμβίβαστο» – δεν πρέπει να έχει κανέναν ανάγκη. Δεν πρέπει να έχει «υποχρέωση» στον άλφα ή βήτα επιχειρηματία, που του καλύπτει προεκλογικές δαπάνες. Πρέπει, αντίθετα, να έχει χρήματα που θα του δίνει το κράτος για να αντιμετωπίζει τις υποχρεώσεις του. Προσωπικές, οικογενειακές, «επαγγελματικές».

Διάβαζα ότι η βουλευτική αποζημίωση είναι 6.000 ευρώ. Κάποιοι συνάδελφοί μου υποστήριζαν στα κείμενά τους ότι «τα λεφτά αυτά είναι πολλά»! Πολλά λεφτά για έναν άνθρωπο που ζει μακριά από το σπίτι του, διατηρεί δύο και τρία γραφεία και συνεχώς είναι με το χέρι στην τσέπη! Για να ντυθεί, να κάνει το τραπέζι σε έναν φίλο του, να του στείλει ένα μπουκάλι κρασί στη γιορτή του! Ε, όχι!

Μου έλεγαν για έναν φίλο μου που βρίσκεται πολύ ψηλά στην «τραπεζική ιεραρχία», ότι θα προσέφερε πολλά στον τόπο αν γινόταν υπουργός. Και αναρωτιόμουν: γιατί αυτό το τραπεζικό στέλεχος να γίνει υπουργός και να παίρνει «τρεις κι εξήντα» και να μην παραμείνει στη θέση του, από την οποία αμείβεται πλουσιοπάροχα; Και θυμάμαι πάλι έναν φίλο, σπουδαίο μάνατζερ, που είχε παρατήσει τη δουλειά του στο εξωτερικό, για να χρησιμοποιηθεί σε κυβέρνηση του Ανδρέα και κάποια ώρα βρέθηκε εκτός κυβέρνησης και εκτός δουλειάς!

Απο κει και πέρα: θεωρώ απαράδεκτο να μην πληρώνουν οι βουλευτές τα λεφτά που χρωστάνε στις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας για τη χρήση, πέρα από ένα όριο, του κινητού τους. Κι ακόμη πιο απαράδεκτο, να μην πατάνε στις συνεδριάσεις της Βουλής. Ή να μένουν μουγκοί. Δημοσιεύω, επ΄ αυτού, δήλωση του αντιπροέδρου της Βουλής Γ. Σούρλα: «Στη Διαρκή Επιτροπή διατέθηκαν τρεις συνεδριάσεις για τη συζήτηση νομοσχεδίου και συμμετείχαν μόνο 4 βουλευτές, από τους 49! Και στη διήμερη συνεδρίαση της Ολομέλειας, γράφτηκαν και πήραν τον λόγο, μόνο 16 βουλευτές από τους τριακόσιους!».