Το πνεύμα του τόνου 

Κιβωτός Μουσικής Διαθήκης

Άτεγκτοι λόγοι δεν μου επέτρεψαν να παρευρεθώ και να προλογίσω με άλλους εκλεκτούς φίλους στο Μέγαρο Μουσικής το έξοχο βιβλίο- λεύκωμα της Λόλας Νταϊφά «Μουσικοί διάλογοι» (Εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες).

Συνήθως δεν σχολιάζω βιβλία που με τον έναν ή τον άλλο τρόπο μετέχω ως ύλη τους ή προλογίζοντάς τα. Θα κάνω μια εξαίρεση για δύο λόγους. Έναν τελείως προσωπικό και έναν άκρως κοινωφελή.

Η Λόλα Νταϊφά πριν από χρόνια κάλεσε στο ραδιόφωνο και συζήτησε μαζί μας, τους δημιουργούς του ελληνικού τραγουδιού. Ανάμεσά τους και την ταπεινότητά μου.

Θεωρώ εκείνη τη συνέντευξη και όπως τη βλέπω τώρα μία από τις πλέον τολμηρές, ευθείες και ειλικρινείς που έχω δώσει. Κι αυτό οφείλεται στη δημοσιογραφική πειθώ της κυρίας Νταϊφά.

Αλλά το σύνολο των δημιουργών του ελληνικού τραγουδιού (από τον Χατζιδάκι έως τον Θεοδωράκη, από τον Πλέσσα έως τον νεαρό τότε Κραουνάκη, και από τον Λευτέρη Παπαδόπουλο στον Μανόλη Ρασούλη, από τον Θ. Αντωνίου έως τον Σφέτσα, τον Μαμαγκάκη, την Μπέλλου και τον Μαρκόπουλο)

καταθέτει πράγματα πολύτιμα, ακριβά, τολμηρά, οξυδερκή, συχνά προφητικά για το μέλλοντο σήμερα- του τραγουδιού μας.

Είναι μια Κιβωτός, μια Διαθήκη αυτό το βιβλίο και για τα μειράκια σε ταλέντο της σήμερον, η κεφαλή της Μέδουσας.