Ξάπλωσε στην κουζίνα με το παιδί και άνοιξε το γκάζι…

Η Σύλβια Πλαθ μετά θάνατον έγινε λογοτεχνικό ίνδαλμα στις ΗΠΑ και όσο η παρουσία της νεκρής συζύγου λάμπραινε τόσο η Άσσια βυθιζόταν στην απόγνωση και τη μοναξιά. Άρχισε να διαγράφει οτιδήποτε θύμιζε την άλλη και επαναλάμβανε μια παλαιότερη απειλή της: «Θα αυτοκτονήσω στα σαράντα δύο». Εθισμένη στον Τεντ, από μούσα που δεν τον ενέπνεε, κατέληξε σε Μήδεια. Ξάπλωσε στην κουζίνα με τη μικρούλα Σούρα, αφού την πότισε πρώτα ηρεμιστικά, και άνοιξε το γκάζι. Ο θάνατός τους δεν καταγράφηκε σε καμία εφημερίδα της Βρετανίας. Σχεδόν το ίδιο είχε συμβεί και με τη Σύλβια. Όταν μετά τον θάνατο του Χιουζ ανοίχτηκε το αρχείο του στο Πανεπιστήμιο Έμορι, η Άσσια δεν φαινόταν πουθενά. Προφανώς την είχε «εξαφανίσει» από την εποχή που αποκαλούσε το παιδί του «το παιδί της Άσσια». Ο Χιουζ πήρε στην κατοχή του όλα τα ημερολόγια της Άσσια και μόνο το 1990 σε μια ποιητική συλλογή του βρέθηκαν τα ίχνη της, σε κάποια υπονοούμενα.

Μετά τον θάνατο της Άσσια πολλαπλασιάστηκαν οι ψίθυροι, ειδικά στους λογοτεχνικούς κύκλους. Η καλλιτεχνική περσόνα του πολυβραβευμένου Χιουζ και τα εξαφανισμένα αρχεία είχαν δημιουργήσει ένα φίλτρο αποσιώπησης. Για την υπόθεση έγραψε πρώτα μια Αμερικανίδα φεμινίστρια το 1972, ενώ το 1987 ένας Αυστραλός δημοσιογράφος αποκάλυψε το χρονικό της τραγωδίας. Το 1998 στα Γράμματα Γενεθλίων ο- άρρωστος πια- Τεντ Χιουζ απαντούσε σε ερωτήματα απευθυνόμενος και πάλι στη Σύλβια. Η υστεροφημία του δεν σήκωνε άλλη γυναίκα, πόσο μάλλον την Άσσια Ουέβιλ που ούτε την παντρεύτηκε ούτε μπόρεσε να γίνει μια διάσημη ποιήτρια του βεληνεκούς της Σύλβια Πλαθ.