ΜΑΤΙΕΣ Οι απώλειες…

Το πήγαινα από ΄δώ, τό ΄φερνα από ΄κεί, για να μη γράψω, αλλά τελικά δεν τα κατάφερα. Θα γράψω. Για δυο φίλους μου που χάθηκαν, τις τελευταίες μέρες. Ο ένας είναι ο Χρήστος Παπαδόπουλος. Ένα μεγάλο πρόσωπο του ποντιακού Ελληνισμού, στη Γερμανία. Ο άλλος είναι ο Βαγγέλης Χατζηγιάννης. Δικηγόρος, ποιητής, μέλος ξεχωριστό μιας παλιάς παρέας, στην οποία συμμετείχαν ο Αναστάσιος της Αλβανίας, ο Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο Αντώνης Σαμαράκης και ο Χρήστος Γιανναράς.

Στις αρχές της δεκαετίας του ΄80, μια ομάδα από Έλληνες μετανάστες στη Γερμανία, με ποντιακή καταγωγή, αποφάσισαν να ιδρύσουν συλλόγους, σε κάθε πόλη όπου ζούσαν και εργάζονταν Πόντιοι. Πρωτεργάτες σ΄ αυτή την κίνηση, ήταν ο Γιάννης Παπαδόπουλος, από το Κιλκίς, ο Χρήστος Παπαδόπουλος, από την Κατερίνη και ο Γιώργος Τσορακλίδης, από τη Θεσσαλονίκη. Κοντά τους βρέθηκε και ο μηχανικός Γιάννης Ταϊγανίδης, που δίδασκε στο Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Ιδρύθηκαν, πράγματι, οι σύλλογοι. Παντού. Από το Μόναχο και την Φρανκφούρτη ώς το Αννόβερο και το Αμβούργο. Οι σύλλογοι αυτοί έφτιαξαν Ομοσπονδία. Και η Ομοσπονδία, κάθε χρόνο, από τότε, οργάνωνε τριήμερα φεστιβάλ ποντιακών χορών και μουσικής, στα οποία έπαιρναν μέρος χιλιάδες Πόντιοι μετανάστες και κυρίως μικρά παιδιά, που χόρευαν με τις παραδοσιακές ποντιακές στολές σ΄ ένα καταπληκτικό πανηγύρι διάρκειας 5-6 ωρών!

Ψυχή των εκδηλώσεων ήταν ο Γιάννης Παπαδόπουλος. Δυνατός επιχειρηματίας, παθιασμένος με την «ποντιακή υπόθεση». Κοντά του και ο δάσκαλος Χρήστος Παπαδόπουλος. Και σύμβουλός τους, από την Αθήνα, ο Ταϊγανίδης, εμπνευσμένος ηγέτης με μεγάλη επιρροή. Η Ομοσπονδία έκανε θαύματα! (Ακόμη και Γερμανοί παρακολουθούσαν τις εκδηλώσεις της). Για το έργο της βραβεύτηκε από την Ακαδημία Αθηνών.

Και ήρθαν τρεις θάνατοι, να την σακατέψουν. Ο Γιάννης σκοτώθηκε σε αυτοκινητικό δυστύχημα, ο Ταϊγανίδης πέθανε από καρδιά. Το ίδιο και ο δάσκαλος. Αλλά η Ομοσπονδία δεν πρόκειται να κατεβάσει τα λάβαρά της. Θα συνεχίσει τις δραστηριότητές της. Με τη νέα φρουρά να κρατάει το τιμόνι της. Και με τον επίτιμο πρόεδρό της, μηχανικό Χρήστο Γαλανίδη, να είναι ο βασικός χρηματοδότης της. Και ο άνθρωπος που κατευθύνει με μαεστρία τον βηματισμό της.

Ο Βαγγέλης Χατζηγιάννης… Από τα πιο έξυπνα και μορφωμένα παιδιά στο Γυμνάσιο και το Πανεπιστήμιο. Τα ποιήματά του έκαναν μεγάλη εντύπωση στον Τάσο Λειβαδίτη, που έγραψε εγκωμιαστικές κριτικές γι΄ αυτά στην «Αυγή». Υπήρξε στενός φίλος μου. Συναντιόμασταν συχνά. Και πρόσφατα, είχα γράψει στη στήλη, με αφορμή την απόφαση να γκρεμιστούν τα δυο υπέροχα κτίρια της Δ. Αρεοπαγίτου, λόγω θέας του Μουσείου, πως είχε ερωτευθεί μια… πόρτα στον Σιδηροδρομικό Σταθμό Λαρίσης, κι όλο με τράβαγε προς τα εκεί, για να τη βλέπουμε και να την καμαρώνουμε…

Σπουδαίο μυαλό ο Χατζηγιάννης. Και τρυφερή καρδιά. Ένα φεγγάρι, ήταν κολλητός και του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Που έχει να λέει για το χιούμορ του και τις εκπληκτικές γνώσεις του γύρω από την παγκόσμια λογοτεχνία. Ας είναι καλά, με το τσιγάρο στο στόμα, εκεί που βρίσκεται…