Φαινόμενα

Η κάμερα μέτρο της πίστης;

Με τις κάμερες επιδίωξε να ενισχύσει την εικόνα του και να αυξήσει την απήχηση της Εκκλησίας ο κ. Χριστόδουλος, αλλά έτσι αυξήθηκαν οι απαιτήσεις από τον ίδιο και από την Ιεραρχία
«Είμαι εδώ», είπε σε αλλεπάλληλες συνεντεύξεις του ο Αρχιεπίσκοπος, από τηλεφωνική στον Νίκο Χατζηνικολάου ευθύς μόλις βγήκε από το νοσοκομείο, μέχρι δορυφορική από το διαμέρισμα στο οποίο διαμένει στο Μαϊάμι στο δελτίο του Μega. «Η Εκκλησία είναι ενωμένη» είπε και έστειλε το μήνυμα «στα ράσα», που φλυαρούσαν τις προηγούμενες ημέρες στα μικρόφωνα και τις κάμερες.

Το θέμα είναι ότι η Εκκλησία, ενωμένη ή μη, πάντως όλο και περισσότερο υπό την χριστοδουλική ηγεσία βρίσκεται μπροστά στις κάμερες, όλο και περισσότερο εκδηλώνει την ανάγκη της γι΄ αυτές, την εξάρτησή της από την τεχνολογία της, τις «καλές εποχές» για να γοητεύσει τους πιστούς με εθνικοπατριωτικά δάκρυα και τις «άσχημες εποχές» για να δηλώσει την «ενότητά» της και να αποτρέψει σκέψεις πονηρές για «κούρσα διαδοχής» πριν από την ώρα της. Για «ανθρώπινες μικρότητες» υπεράνω των οποίων οφείλει να σταθεί μιλάει ο κ. Χριστόδουλος στην Όλγα Τρέμη και σπεύδει να δώσει δυοτρεις ακόμη συνεντεύξεις προς επίρρωση της «ανωτερότητας», την οποία στον κόσμο του θεάματος αν δεν την επιδείξεις, είναι σαν να μην την έχεις.

Κάπως έτσι σταμάτησαν, προς το παρόν, οι φαντασμαγορικές αποκαλύψεις για τις ομάδες εξουσίας στην Ιεραρχία και τους πιθανούς διαδόχους του. Εν τω μεταξύ μια-δυο ατάκες θα μείνουν στην «ιστορία», όπως του Ζακύνθου «η χήρα βάζει την πλερέζα πριν πεθάνει ο άντρας της», που έμοιαζε μάλλον με ειρωνική περιγραφή της μάχης για τη διαδοχή που είχε ήδη ξεσπάσει και το «όλα εδώ πληρώνονται» του ιδίου (αφού θύμισε τις εποχές και τον τρόπο με τον οποίο ανέλαβε ο Χριστόδουλος τον αρχιεπισκοπικό θρόνο), το οποίο όμως, ακούστηκε ακόμη πιο σκληρό από το προηγούμενο. Όχι μόνο για το εκδικητικό αίσθημα που αποτελεί μία εκ των μεγαλύτερων αμαρτιών για τον χριστιανό, αλλά γιατί καταργούσε αίφνης τον παρηγορητικό λόγο για την μετά θάνατον ζωή και την εκεί τουλάχιστον «απονομή δικαιοσύνης», στον οποίο βασίζεται ολόκληρο το οικοδόμημα της Εκκλησίας, ολόκληρο το οικοδόμημα της θρησκείας. Ωστόσο έχει προηγηθεί σε αυτή την εκκοσμίκευση της Εκκλησίας και του λόγου της ο κ. Χριστόδουλος, όχι μόνο γιατί πορεύτηκε ως κοσμικός άρχων, επιδιώκοντας τη μιντιακή λάμψη για το πρόσωπό του, επειδή γνώριζε πολύ καλά ότι είναι περισσότερο ωφέλιμη από οποιαδήποτε ικανότητα πειθούς κι αν διαθέτει ένας εκκλησιαστικός άρχοντας. Αλλά και επειδή στην υπόθεση της ασθενείας του με το ταξίδι στο Μαϊάμι για μεταμόσχευση, δείχνει πως έσπευσε να αξιοποιήσει προνόμια της εξουσίας του (ακόμη και να παρακάμψει τον ευρωπαϊκό κανόνα που δίνει προτεραιότητα μεταμόσχευσης στους νεώτερους σε ηλικία) σαν οποιοσδήποτε κοινός θνητός, που δεν θεωρεί διόλου μάταιο τον κόσμο τούτο. Παρ΄ όλο που οι άγιοι πατέρες της Εκκλησίας επί αιώνες επιμένουν για τη ματαιότητα των εγκοσμίων και προσπαθούν να πείσουν το φτωχό ποίμνιό τους περί αυτής, προκειμένου να παραμένει δέσμιο των παρηγορητικών τους υποσχέσεων για την μετά θάνατον σωτηρία και ευτυχία. Ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος δεν φάνηκε διόλου έτοιμος γι αυτήν.


Μικρά τα όρια της ανθρώπινης φύσης

Φυσικά, κάθε άλλο παρά περιμένει κανείς από τον Αρχιεπίσκοπο να είναι ατρόμητος μπροστά στην ασθένεια. Κάθε άλλο παρά περιμένει κανείς να υπερβεί την ανθρώπινη φύση του, της οποίας τα μικρά όρια άλλωστε αποτυπώνονται σε εκείνο το «απελθέτω απ΄ εμού κ.λπ.» του ίδιου του Χριστού, παραμονές του μαρτυρίου του.

Αλλά δεν μπορεί να περιμένει επίσης κανείς από τα μέλη της εκκλησιαστικής Ιεραρχίας να υπερβούν και αυτά την ανθρώπινη φύση τους. Πρέπει να αποφασίσουμε αν πρόκειται για αγίους εκ των οποίων αγιότερος είναι ο Αρχιεπίσκοπος ή για κοινούς θνητούς και τέτοιος είναι και ο κ. Χριστόδουλος.

Η τόσο προσφιλής «πολιτική» του κ. Χριστόδουλου να χρησιμοποιεί τις κάμερες για να ενισχύσει την εικόνα του και για να αυξήσει την απήχηση της Εκκλησίας έχει ως αποτέλεσμα να αυξάνουν και οι απαιτήσεις από το πρόσωπό του, αλλά και από τα πρόσωπα της Ιεραρχίας.

Αλλά η έκθεση στους προβολείς τις εποχές της δύναμης και της λάμψης είναι το εύκολο σκέλος δράσης μιας επικοινωνιακής προσωπικότητας, όπως χαρακτηρίστηκε ο κ. Χριστόδουλος. Το δύσκολο είναι η διαχείριση της εικόνας (προσωπικής, αλλά και του ευρύτερου οικοδομήματος του οποίου αποτελεί μέρος), τις ώρες της αδυναμίας, τις ώρες που η σκληρή μοίρα εξισώνει το πρόσωπο το οποίο «επισκέπτεται», με όλα εκείνα που μέχρι χθες μαγεύονταν από αυτό.