ΔΡΟΜΟΙ

Το «Εκόνομιστ»…,
… το περιοδικό που εκφράζει τους τραπεζίτες του Λονδίνου και τους ζηλωτές της βρετανικής αυτοκρατορίας, ζήτησε σε ένα από τα τελευταία τεύχη του τη διάλυση του Βελγίου. Ιμπεριαλιστική πολιτική και διάλυση των εθνών, ένα αχώριστο ζευγάρι. Η παγκοσμιοποίηση (ο ιμπεριαλισμός με άλλα λόγια) εδραιώνει την οικονομική ισχύ του με τον κατακερματισμό των κρατών. Τα κράτη, με όλες τις ατέλειές τους, παραμένουν το μοναδικό εργαλείο για την υπεράσπιση από τη λεηλασία της οικονομικής ολιγαρχίας.

Η διάλυση…
… των κρατών όμως είναι ήδη μια προχωρημένη διαδικασία, παρατηρεί ο Κάρελ Φερέικεν, διευθυντής του περιοδικού «Νουβέλ Σολινταριτέ». Για παράδειγμα, το «κράτος της Βαυαρίας» διαθέτει εδώ και πέντε χρόνια δική του εκπροσώπηση στις Βρυξέλλες. Στη Βρετανία, ο Τόνι Μπλερ ξεκίνησε το 1997 την αποδόμηση της χώρας, εκχωρώντας σημαντικές εξουσίες στην Ουαλία και τη Σκωτία. Μάλιστα, η Σκωτία διαθέτει δικό της Κοινοβούλιο, με «πρωθυπουργό» που λογοδοτεί στους 129 βουλευτές του. Οι 17 αυτόνομες επαρχίες της Ισπανίας διαχειρίζονται το 60% των δημόσιων δαπανών στις περιοχές της Καταλωνίας, της Γαλικίας και στη χώρα των Βάσκων. Το 2006, οι Καταλανοί ενέκριναν απόφαση της κεντρικής κυβέρνησης που τους αναγνωρίζει ως «έθνος» και τους εκχωρεί τα μισά έσοδα από τους τοπικούς φόρους.

Η μοναρχία…,
… η οποία κλήθηκε να κυβερνήσει το Βέλγιο μετά το Συνέδριο της Βιέννης, το 1815, χρησίμευσε πολλές φορές σαν ένα εργαστήριο για την εφαρμογή τέτοιων πολιτικών «βαλκανοποίησης», που εφαρμόστηκαν αργότερα σχεδόν σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Οι Φλαμανδοί έχουν ιστορικούς λόγους για να επιδιώκουν την αυτονόμησή τους, αλλά η διεθνής οικονομική ολιγαρχία επιταχύνει αυτή τη διαδικασία: η ισχύς των κρατών- εθνών πρέπει να εξουδετερωθεί ώστε να μην αντιστέκεται στα συμφέροντά της. Ύστερα από τριών μηνών άκαρπες προσπάθειες για τον σχηματισμό μιας κυβέρνησης στο Βέλγιο που θα ικανοποιεί και τους Φλαμανδούς και τους Βαλλόνους, το περιοδικό «Εκόνομιστ» υποστηρίζει ότι «η χώρα έχει γίνει ένα τερατούργημα της φύσης, ένα κράτος στο οποίο η εξουσία είναι τόσο κατακερματισμένη που η κυβέρνησή του είναι ένα κενό το οποίο το κοιτάζει κανείς με φρίκη. Με δυο λόγια, το Βέλγιο εξυπηρέτησε τον σκοπό του. Ένα συναινετικό διαζύγιο θα ήταν τώρα ό,τι πρέπει». Πρέπει πράγματι να αυτονομηθούν οι Φλαμανδοί ή μήπως είναι προτιμότερο να διατηρηθεί το στάτους κβο; Πολλοί Βέλγοι προβληματίζονται από το ενδεχόμενο του κατακερματισμού. Γιατί έχουν παραδειγματιστεί από δεκάδες άλλες περιοχές του κόσμου που κατακόπηκαν σε κομματάκια «χαμηλού κόστους». Από τον μεταξύ τους σκληρό ανταγωνισμό, μόνο η διεθνής οικονομική ολιγαρχία βγήκε κερδισμένη.

Οι Βέλγοι…
… ίσως θα πρέπει να ξαναδιαβάσουν τον ποιητή της ελευθερίας Φρειδερίκο Σίλερ. Στο δοκίμιό του για την εξέγερση στις Κάτω Χώρες («Η πτώση της Αμβέρσας») είχε δείξει πώς η πλεονεξία μερικών Φλαμανδών εμπόρων δεν επέτρεψε τη γένεση ενός ισχυρού κράτους- έθνους στα τέλη του δέκατου έκτου αιώνα.