«Ήθελα να ζήσω το αίσθημα ελευθερίας»

«Μια φορά προσγειώθηκα σε περιοχή μακριά από το σημείο όπου έπρεπε να είμαι. Και μάλιστα πολύ κοντά σε έναν αγρότη, ο οποίος όταν είδε μία κοπέλα με το αλεξίπτωτο ανοιχτό να ψάχνει δεξιά και αριστερά για να προσανατολιστεί απόρησε. Αναγκάστηκα να γυρίσω στη βάση κάνοντας ωτοστόπ, αφού το πορτοφόλι ή η τσάντα δεν περιλαμβάνονται στον εξοπλισμό».

Δεν χρειάζεται πολλά. Δύο αλεξίπτωτα στο σακίδιο, ειδική φόρμα, γυαλιά, κράνος και η Κάννυ Χρονοπούλου είναι έτοιμη να… πετάξει. Η 25χρονη ιδιωτική υπάλληλος τα τελευταία τέσσερα χρόνια ασχολείται με την ελεύθερη πτώση από αεροπλάνο και έχει επιχειρήσει μέχρι στιγμής 230 άλματα! Είναι μάλιστα η μικρότερη σε ηλικία και η μοναδική γυναίκα- μέλος σε ομάδα σχηματισμού στον αέρα. «Άρχισα να ασχολούμαι με το εξτρίμ για πολλούς άθλημα κυρίως για να ικανοποιήσω την περιέργειά μου. Ήθελα να ζήσω το αίσθημα ελευθερίας που σε διακατέχει όταν βρίσκεσαι για λίγα δευτερόλεπτα 4.500 μέτρα πάνω από το έδαφος», λέει στα «ΝΕΑ».

«Έχουμε 70 δευτερόλεπτα στη διάθεσή μας για να κάνουμε τους σχεδιασμούς στον αέρα, όπως για παράδειγμα αστέρια ή κύκλους»

Έτοιμη για όλα. Όσο για τον φόβο… «Υπάρχει μόνο με την έννοια της εγρήγορσης, αφού είμαι πάντα έτοιμη για κάθε ενδεχόμενο. Αν και μέχρι στιγμής τίποτα δεν έχει συμβεί». Στην απόφασή της αυτή πάντως δεν ήταν από την αρχή σύμφωνοι οι γονείς της. «Φοβήθηκαν και μάλλον είναι λογικό. Τώρα πια έρχονται και με βλέπουν όταν κάνω τα άλματα. Ωστόσο η ελεύθερη πτώση είναι ένα σπορ πολύ ασφαλές αφού αν κάτι πάει στραβά, υπάρχει το εφεδρικό αλεξίπτωτο».

Στους αιθέρες πετούν όλο και περισσότερες γυναίκες τα τελευταία τρία χρόνια. Το ενδιαφέρον των Ελληνίδων για τα αθλήματα που έχουν ως πεδίο δράσης τον… ουρανό εμφανίζεται αυξημένο σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες. Η ελεύθερη πτώση, το αλεξίπτωτο πλαγιάς, αλλά και το αιωρόπτερο είναι τα τρία πιο δημοφιλή αεραθλήματα που κερδίζουν την εμπιστοσύνη δεκάδων φοιτητριών, μητέρων, ακόμα και γυναικών μεγαλύτερης ηλικίας. «Είμαστε σε θέση να μιλήσουμε για μια μικρή αύξηση των γυναικών που ασχολούνται με τα αθλήματα αυτά. Πριν από 17 χρόνια γνώριζα μόλις μία γυναίκα που έκανε ελεύθερη πτώση και σήμερα είναι περίπου 20 σε όλη την Ελλάδα. Οι αριθμοί αυτοί ωστόσο είναι πολύ μικροί σε σύγκριση με αυτούς των άλλων ευρωπαϊκών χωρών», τονίζει ο κ. Γιάννης Δελαπόρτας, υπεύθυνος της ελεύθερης πτώσης με αλεξίπτωτο της Ελληνικής Αεραθλητικής Ομοσπονδίας.

Απαραίτητα σεμινάρια. Όπως τονίζει, απαραίτητα είναι τα εκπαιδευτικά σεμινάρια, κατά τη διάρκεια των οποίων μαθαίνουν γυναίκες και άνδρες να πέφτουν από μεγάλο ύψος και να προσγειώνονται με ασφάλεια. «Εάν τηρούνται όλοι οι κανονισμοί ασφαλείας, η ελεύθερη πτώση είναι από τα πιο ακίνδυνα σπορ. Πάντως, όσο κι αν φαίνεται περίεργο, οι γυναίκες είναι ιδιαίτερα ψύχραιμες». Αυτά τα μαθήματα γίνονται σε διάφορες σχολές και κοστίζουν από 850 έως 2.500 ευρώ. Οι πιο γνωστές μάλιστα περιοχές όπου μπορούν οι λάτρεις της ελεύθερης πτώσης να… πετάξουν είναι το Κάστρο, λίγο πριν από τη Θήβα, αλλά και το Πολύκαστρο στη Θεσσαλονίκη.

«Πέφτουμε με τα άλλα τρία μέλη της ομάδας από το αεροπλάνο ταυτόχρονα και έχουμε 70 δευτερόλεπτα στη διάθεσή μας για να κάνουμε τους σχεδιασμούς στον αέρα, όπως για παράδειγμα αστέρια ή κύκλους», δηλώνει η 25χρονη Κάννυ. Οι προπονήσεις- όπως αναφέρει- γίνονται επί ελληνικού εναέριου χώρου αλλά και στο εξωτερικό, όπως για παράδειγμα τη Βουλγαρία και την Ιταλία.

«Όπως στα όνειρα». Η ελεύθερη πτώση δεν είναι όμως το μοναδικό σπορ στον αέρα για το οποίο υπάρχει γυναικείο ενδιαφέρον. Για περισσότερα από 15 χρόνια η κ. Λίλιαν Λεμπλάν πετάει στον ελληνικό ουρανό με τον… αετό της. «Η αίσθηση είναι μοναδική. Είναι όπως ακριβώς βλέπουμε στα όνειρα, ότι πετάμε σαν πουλιά. Απογειωνόμαστε από μια πλαγιά, βάζοντας δύναμη στα πόδια, και με τις δικές μας ικανότητες, χωρίς τη βοήθεια μηχανών και κινητήρων, ανεβαίνουμε ώς τα 2.000 μέτρα». Τα μέρη κοντά στην Αθήνα όπου μπορεί κανείς να κάνει αιωροπτερισμό είναι πολλά, όπως η Πάρνηθα, η Ανάβυσσος, ο Κιθαιρώνας.


«Κόλλησε και ο σύζυγός μου»

«Όταν είδα κάποιον να γλιστρά κυριολεκτικά πάνω από τα κεφάλια μας κάνοντας αλεξίπτωτο πλαγιάς, δεν ήθελα πολύ για να πειστώ», δηλώνει η Γωγώ Σκιαδαρέση (φωτογραφία), η οποία ξεκίνησε να κάνει αλεξίπτωτο πλαγιάς το 1997. «Απογειώνεσαι από την πλαγιά του βουνού και σε παίρνουν τα ρεύματα του αέρα. Όσο για το πού θα προσγειωθείς, αυτό το αποφασίζει ο καθένας, αφού με τους ιμάντες στα χέρια μπορείς ανά πάσα στιγμή να κατέβεις». Συμπληρώνει δε ότι τα τελευταία δύο χρόνια, λόγω της γέννησης του παιδιού της, δεν εξασκεί όσο θα ήθελε το χόμπι. «Παρ΄ όλο αυτά πηγαίνω μια δυο φορές το τρίμηνο σε κάποιο βουνό κοντά στην Αθήνα, όπως ο Παρνασσός ή το Καντήλι, για να πετάξω μαζί με το σύζυγο, ο οποίος έχει κολλήσει από μένα το μικρόβιο». Το κόστος για το χόμπι αυτό είναι λίγο τσουχτερό, αφού η αγορά του εξοπλισμού στοιχίζει περίπου έως και 3.500 ευρώ.