Η «ήσυχη» Αγγλίδα που μάλωνε το Χόλιγουντ

Η «ήσυχη» Ντέμπορα Κερ, που πέθανε στα 86 της, αφήνει πίσω της αναμνήσεις «ώς την αιωνιότητα»
«Έγραψε» στην ιστορία του παγκόσμιου κινηματογράφου με την περίφημη σκηνή του φιλιού στην παραλία, με τον Μπαρτ Λάνκαστερ, στο «Από εδώ ώς την αιωνιότητα». Αλλά και ως φλεγματική Αγγλίδα δασκάλα στο εξωτικό μιούζικαλ «Ο βασιλιάς κι εγώ», δίπλα στον Γιουλ Μπρίνερ. Ακόμη και ως ωραία στο «Quo Vadis» δίπλα στον Ρόμπερτ Τέιλορ.

Η Ντέμπορα Κερ, που έσβησε χθες ήσυχα στα 86 της χρόνια (αν και είχε καταφέρει να νικήσει, έστω και προσωρινά, τη νόσο του Πάρκινσον η οποία την ταλαιπωρούσε χρόνια), στο Σάφολκ, κοντά στην γενέτειρά της Σκωτία, θα μείνει στη μνήμη ως μια ήσυχη, χαμηλών τόνων, ηθοποιός που όμως έξω από τα κινηματογραφικά πλατό του Χόλιγουντ, το οποίο κατέκτησε αλλά ποτέ δεν συμπάθησε, το στηλίτευσε με πάθος.

«Ήρθα στο Χόλιγουντ για να ερμηνεύσω ρόλους, να παίξω, αλλά αποδείχτηκε πως έπρεπε απλώς να είμαι ελαφρόμυαλη και διακοσμητική», έλεγε σε συνέντευξή της μετά τις επιτυχίες που την καθιέρωσαν ως «σοβαρή» σταρ του Χόλιγουντ, όπως το «Από εδώ ώς την αιωνιότητα» ή το «Αn affair to remember»-«Μεγάλε μου έρωτα» με τον Κάρι Γκραντ, ακόμη και ο ρόλος της στην «Νύχτα της Ιγκουάνα» (με πρωταγωνίστρια την Άβα Γκάρντνερ), για τον οποίο είχε πληρωθεί με το εντυπωσιακό- τότε- ποσόν των 250.000 δολαρίων.

«Όταν δούλευα με τον καημένο τον Ρόμπερτ Τέιλορ (σ.σ.: στο «Quo Vadis») και άλλους, το σινεμά ήταν καθαρή ψυχαγωγία. Και τότε κάλυπτε μια ανάγκη του κοινού. Τώρα πλέον το σινεμά υπηρετεί άλλους σκοπούς: λειτουργεί ως ψυχίατρος, πολιτικός, αποστολέας μηνυμάτων, παραγωγός χρήματος και, πού και πού, ψυχαγωγός», έλεγε το 1969.

Ίσως για αυτή της τη στάση την τιμώρησε, τελικά, κατά κάποιον τρόπο, το Χόλιγουντ.

Και δεν της έδωσε το Όσκαρ ερμηνείας για καμία από τις έξι υποψηφιότητές της (πήρε μόνον τη Χρυσή Σφαίρα για τον ρόλο της δασκάλας Μrs. Αnna στο «Ο Βασιλιάς κι εγώ»), αλλά μεταμελημένο φρόντισε να της χρυσώσει το χάπι με το Όσκαρ καριέρας το 1994, όταν πια – ύστερα από μερικές απόπειρες και στην τηλεόραση- είχε αποσυρθεί μια και καλή από την ηθοποιία και ζούσε μακριά από τα πλατό, στην Ελβετία, με τον δεύτερο σύζυγό της Πίτερ Φίρτελ. Λίγο πριν, την είχε τιμήσει και η πατρίδα της με το ΒΑFΤΑ, το βρετανικό Όσκαρ (1991).

Το «Εγγλέζικο ρόδο», όπως ήταν το παρατσούκλι της Ντέμπορα Τζέιν Κερ-Τρίμερ, είχε γεννηθεί το 1921 στο Χέλενσμπουργκ της Σκωτίας και ήταν κόρη ενός λοχαγού, που πέθανε από δηλητηριώδη αέρια στο μέτωπο του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Εκείνη βρέθηκε στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο να ψυχαγωγεί με την πολύ καλή φωνή της (αν και την ντουμπλάρισε η Μάρνι Νίξον στο «Βασιλιάς κι εγώ») τους Βρετανούς φαντάρους. Χάρη δε στην θεία της, αστέρι του ραδιοφώνου τότε, βρέθηκε να πρωταγωνιστεί (1941) στην πρώτη της ταινία, «Μajor Βarbara», και μάλιστα με την υπογραφή του Τζορτζ Μπέρναρ Σο.

Έκτοτε παρέμενε επιλεκτική, επέμενε σε «σοβαρούς» ρόλους και δεν ξεχνούσε τη σκηνή. Στο Μπρόντγουεϊ άλλωστε έκανε επιτυχία με το «Τσάι και συμπάθεια», το 1956 (χρονιά του «Βασιλιά»), μεταφέροντας στο σανίδι τον κινηματογραφικό της ρόλο.

Το 2002 ανακοίνωσε πως πάσχει από Πάρκινσον και ζήτησε από τους θαυμαστές της να τη στηρίξουν ηθικά με επιστολές τους, κάτι που όπως είπαν οι γιατροί «καθυστέρησε εντυπωσιακά την εξέλιξη της ασθένειας»

Η μοιχός, το φιλί και η αιωνιότητα

Υπήρξαν και στιγμές που και η ίδια η Κερ κουράστηκε (το ομολόγησε και δημοσίως) να ερμηνεύει- είχε σχεδόν καταντήσει κλισέ- ρόλους φλεγματικής Αγγλίδας κυρίας. Έτσι όμως διεκδίκησε τον ρόλο της μοιχού (που ήταν να παίξει η Τζόαν Κρόφορντ) και έκανε το 1953 την πιο διάσημη σκηνή φιλιού στο σινεμά, με το «Από εδώ ώς την αιωνιότητα» και με παρτενέρ τον μεγάλο έρωτα της ζωής της, Μπαρτ Λάνκαστερ, άλλοτε ακροβάτη.