Φαινόμενα

Ανθρώπινες ιστορίες

Τρεις άνθρωποι διαφορετικοί στους «Πρωταγωνιστές» αποκάλυψαν «ανθρώπινα τοπία» που πλουτίζουν βλέμμα και σκέψη
Είναι βουλευτής. Η πρώτη του φορά. Πρόσωπο όμως γνωστό και πένα ακόμη περισσότερο. Γύρω του μόνο ράφια γεμάτα βιβλία. Ο κόσμος του. Ο κόσμος του Περικλή Κοροβέση στην οδό Φυλής, ανάμεσα στους οίκους ανοχής, εκεί που τον βρήκε ο φακός των «Πρωταγωνιστών» για να τον προσθέσει στα πρόσωπα μιας από τις καλύτερες εκπομπές τους, την πιο πλούσια σε ανθρώπινα «τοπία». Μια νέα γυναίκα που αποκτά παιδί ενώ πάσχει από καρκίνο του στήθους, ενώ οι γιατροί το έχουν αποκλείσει και εκείνη επιμένει στο θαύμα και το βλέπει να γίνεται πραγματικότητα. Θα κάνω κι άλλο, λέει στον Σταύρο Θεοδωράκη. Ναι, τώρα να κάνεις τον γιο, απαντά εκείνος. Σαν να είναι όλα εκείνη τη στιγμή γύρω τους εύκολα και ζαχαρένια, όπως για οποιαδήποτε μωρομάνα που σχεδιάζει μια μεγάλη οικογένεια. Γιατί όχι; Τα χαρακτηριστικά της γυναίκας που μιλάει στον φακό, που σηκώνει το μωρό της και το αγκαλιάζει έχουν τη γαλήνη και τη γλύκα της γεμάτης ζωής. Και η δική της είναι. Και μετά στο υπόγειο που ξεχειλίζει βιβλία, μια καρέκλα δίπλα σε ένα τραπέζι ανάμεσα στις βιβλιοθήκες, ένα ποτήρι ουίσκι με παγάκια που έρχεται αργά κάθε τόσο στα χείλη του ανθρώπου, ο οποίος μιλά για τη γυναίκα με λατρεία και σοφία: «Υποτάσσεσαι στη γυναίκα, όπως υποτάσσεσαι στο Θεό», «Η φτιαχτή ομορφιά είναι φασισμός. Η γυναίκα που επιδεικνύει την ομορφιά της είναι αντιπαθητική» και λίγο αργότερα με φωνή ακόμη χαμηλή, αλλά το πείσμα έντονο «θα ασκήσω την εξουσία να διατάζω τους μπάτσους να μη δέρνουν, έχω αυτή την εξουσία σαν βουλευτής, με ψήφισε ο λαός, αυτό θα κάνω γι΄ αυτόν: Γιατί να δέρνουν τον πιτσιρικά, το πρεζόνι, τους μετανάστες, τις πουτάνες; Θα τους διατάξω να μη δέρνουν». Η φωνή δεν κρύβει τη χαρά της πληρωμής ενός παλιού λογαριασμού. Ένα δάκρυ κυλάει. Το σκουπίζει βιαστικά.

Μοιάζει παράδοξη, για ορισμένους ίσως και λαϊκισμός, αυτή η εκδοχή της «βουλευτικής εξουσίας», αλλά ο Περικλής Κοροβέσης δεν είναι ούτε πολιτικός καριέρας, ούτε τηλεστάρ για να τον χρησιμοποιεί. Πολλοί δεν γνωρίζουν και ελάχιστοι ίσως θυμούνται ότι υπήρξε θύμα δημοσιογραφικού λαϊκισμού, όταν η Αγγελική Νικολούλη τον έδειχνε ως αρχηγό της 17Ν, για να καταρρεύσει φυσικά η καταγγελία αργότερα. Αλλά εκείνη «συγγνώμη δεν ζήτησε ποτέ».

Σαν τηλεοπτικό παράδοξο η φιγούρα ανάμεσα στα βιβλία, με τον λόγο που δεν καταγγέλλει απολύτως τίποτε, απλώς εκφράζει σκέψεις σαν πινελιές σε μια ιδιόμορφη αυτοπροσωπογραφία, οι οποίες αναδεικνύουν και την διαφορά της προσωπικότητάς του από τις αξίες και τους εκπροσώπους του τηλεπολτού, κλείνει με χιούμορ το μάτι στο φακό και του χαρίζει μια απολαυστική στιγμή: σηκώνει τα πόδια να φανούν τα πέδιλά του «από το φάλαγγο (είχε φυλακιστεί από τη χούντα και το κελί του είχε νούμερο 17 εξ ου και ο νικολούλειος συσχετισμός) έμεινε το ένα μου πόδι ελάχιστα πιο κοντό, γι΄ αυτό φοράω ορθοπεδικά πέδιλα, πανάκριβα, πιο ακριβά από τα παπούτσια με τις εμπορικές μάρκες που φορούν όλοι οι άλλοι στη Βουλή. Έσπευσαν να πουν ότι φοράω πέδιλα, νατα δείχνει- είναι πιο ακριβά από τα παπούτσια τους…».


Στις δύο πλευρές του ίδιου κόσμου

Ήρθε σαν ταιριαστή συνέχεια στην ειρωνεία του Περικλή Κοροβέση για την παπουτσωμένη «σοβαρότητα» της Βουλής, το τρίτο μέρος των «Πρωταγωνιστών» και τελευταίο «ανθρώπινο τοπίο» τους, η Άννα, που γεννήθηκε στη Σιβηρία, ζει στην Αθήνα και κάνει στριπτίζ σε ένα από τα μαγαζιά της παραλιακής, ζώντας έτσι δυο ζωές στις δυο πλευρές του ίδιου κόσμου. Ο φακός παρακολουθεί μια ζωή «συνηθισμένη και μάλλον πληκτική» ενός κοριτσιού που ψωνίζει, μαγειρεύει, κάνει δουλειές. Όλα αυτά μέχρι αργά το απόγευμα, όταν ένα ταξί έρχεται για να τη μεταφέρει στο κέντρο που εμφανίζεται.

Μαζί της κατεβαίνει τη σκάλα η κάμερα. Η ατμόσφαιρα αλλάζει. Εδώ τα κορίτσια δείχνουν τα ημίγυμνα κάλλη τους γλιστρώντας αισθησιακά σε μια κάθετη δοκό, βλέμματα ανδρικά πάνω τους, κινήσεις φορτισμένες από την ένταση της επιθυμίας και η Άννα μεταμορφωμένη σε αντικείμενο του πόθου. Μεγάλο μεροκάματο. Αυτό έχει σημασία. Ξέρει πως όταν έρθει το πρωί θα ξαναγίνει «μια συνηθισμένη γυναίκα». Ονειρεύεται να γίνει μεγάλη χορεύτρια, να κάνει δική της δουλειά.

Μέχρι τότε διανύει κάθε μέρα την απόσταση, μικρή αλλά και τόσο μεγάλη, από τη μια ζωή στην άλλη.