ΜΑΤΙΕΣ Στην Τουρκία

Η στήλη κοντεύει να γίνει αθλητική. Κάθε λίγο και λιγάκι, ένα μεγάλο ποδοσφαιρικό γεγονός σκάει μύτη, κι εγώ δεν αντέχω στον πειρασμό να μη το σχολιάσω. Βλέπετε, όπως λέει ο Καβάφης, η πόλη πάντα σε ακολουθεί: ώς το 1963, έγραφα στην «ΟΜΑΔΑ». Επιπλέον, μου αρέσει πολύ το ποδόσφαιρο. Αλλά και το μπάσκετ. Και, στο κάτω κάτω, γιατί να μην ασχολούμαι και με τα «αθλητικά»; Καλύτερα είναι να ασχολούμαι με τα «πολιτικά» και δη το αλληλοφάγωμα στο ΠΑΣΟΚ, όπως μου προτείνουν διάφοροι αναγνώστες;

Είδα το Σάββατο τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον Μιχ. Λιάπη, τον Γ. Ιωαννίδη και τον Ευάγ. Βενιζέλο στο ΟΑΚΑ, στο ματς Ελλάδας-Βοσνίας 3-2.

Άκουσα και κάποιες δηλώσεις στην τηλεόραση. Παρακολούθησα και διάφορες συζητήσεις αθλητικών συντακτών και ποδοσφαιριστών, μετά τον αγώνα. Έκδηλη ήταν η ικανοποίηση όλων για το αποτέλεσμα, που σε συνδυασμό με την ισοπαλία της Εθνικής Τουρκίας στη Μολδαβία κάνει πιο ασφαλή την πορεία της ομάδας μας προς τους τελικούς του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος.

Οφείλω, ωστόσο, να πω ότι η εμφάνιση της Εθνικής μας ήταν, κατά τη γνώμη μου, μετριότατη. Και πιστεύω ότι αν το Σάββατο είχαμε απέναντί μας μια καλή ομάδα, πολύ δύσκολα θα φτάναμε ακόμη και στην ισοπαλία! Ας προσγειωθούμε, κάποτε: η ομάδα μας, παρά το γεγονός ότι είναι επικεφαλής, βαθμολογικά, στον όμιλό της, με τέσσερις βαθμούς διαφορά από την δεύτερη, δεν παίζει καλή μπάλα. Και οι παίκτες της, στο μεγαλύτερο μέρος του παιχνιδιού, δείχνουν σαν να βαριούνται.

Με τη Βοσνία, κάναμε μόνο δυο επιθέσεις στο α΄ ημίχρονο, βάλαμε ένα γκολ και από κει και πέρα αρχίσαμε να παίζουμε ένα ποδόσφαιρο της κακιάς ώρας: οι μέσοι δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν και η προώθηση του παιχνιδιού γινόταν με «γιόμες», που, φυσικά, δεν ήταν δυνατόν να εκμεταλλευθεί ο κοντόσωμος Γκέκας. Και είχαμε την ευκαιρία ν΄ ανοίξουμε το παιχνίδι από τα πλάγια, δεδομένου ότι όλο το γήπεδο ήταν δικό μας και να κερδίσουμε άνετα τον αγώνα, μέσα στο πρώτο ημίωρο!

Αναρωτιέμαι: όλ΄ αυτά δεν τα βλέπει ο Ρεχάγκελ και οι συνεργάτες του; Κι αν τα βλέπει, τι κάνει για να τα διορθώσει; Δεν κάνει τίποτα! Γι΄ αυτό και οι παίκτες μας, στα τελευταία ιδίως λεπτά, βοηθούντος και του σκορ (3-1), το έριξαν τελείως στο σορολόπ. Με αποτέλεσμα να δεχτούμε κι ένα δεύτερο γκολ στις καθυστερήσεις και να πάει η ψυχή μας στην Κούλουρη, από τον φόβο του 3-3. Που μάλλον θα γινόταν- το ομολόγησε και ο ίδιος ο Γερμανός προπονητής- αν οι Βόσνιοι, παρ΄ όλο που έπαιζαν με 10 παίκτες, είχαν καμιά δεκαριά λεπτά αγώνα στη διάθεσή τους!

Απόψε η Εθνική ομάδα αγωνίζεται στην Πόλη, με αντίπαλο την Τουρκία. (Από την οποία, σημειώνω, έχουμε φάει τέσσερα γκολ!). Βεβαίως τα πράγματα, όσον αφορά την πρόκριση, κατά ένα μεγάλο ποσοστό έχουν κριθεί. Αλλά εάν η ομάδα μας παίξει όπως το περασμένο Σάββατο, δύσκολα θα αποφύγουμε την ήττα. Γιατί η Τουρκία, με τον κόσμο της κοντά της, θα παίξει μανιασμένα για τη νίκη, με την ελπίδα να κερδίσει λίγο από το χαμένο έδαφος.

Πού καταλήγω; Ότι οι Έλληνες ποδοσφαιριστές δεν πρέπει να πάρουν το παιχνίδι αψήφιστα. Αλλά να παίξουν δυνατά, αποφασιστικά, για να αρπάξουν τους τρεις βαθμούς.

Όσο για τον προπονητή, καλό είναι να έχει τα μάτια του τέσσερα και να «παρεμβαίνει» στον αγώνα κάθε φορά που διαπιστώνει ότι η κατάσταση δεν πηγαίνει και τόσο καλά…